John Cheever’ın 1964 tarihli "Yüzücü" adlı öyküsü, Amerikan edebiyatının en çarpıcı eserlerinden biri olarak gösteriliyor. En sevdiğim öyküler arasında sanırım rahatlıkla ilk üçe oynar ve hak ediyor inanır mısınız? İlk bakışta tipik bir orta-üst sınıf banliyö hikayesi gibi başlayan, ancak ustaca bir "gerçeküstücülüğe" evrilerek okuyucuyu tekinsiz bir sona sürüklüyor Yüzücü. Hikaye, ana karakter Neddy Merrill’in bir pazar günü havuz başında otururken, eve "yüzerek" gitmeye karar vermesiyle başlar. Komşularının havuzlarını bir nehir gibi hayal eder ve bu hayali su yoluna eşinin adını vererek "Lucinda Nehri" diye adlandırırlar. Bu eylem, Neddy’nin dünyayı kendi fantezilerine göre şekillendirme çabasıdır. Cheever, Amerikan Rüyası'nın sunduğu o steril, konforlu hayatı bir "macera" gibi paketler ancak bu macera aslında bir kaçıştır.
Yolculuk güneşli bir yaz günü başlıyor; Neddy kendini genç, atletik ve efsanevi bir figür gibi hisseder. Ancak havuzlar ilerledikçe, hava soğumaya başlar. Ağaçların yaprakları sararır (sonbahar gelir). Neddy tek bir öğleden sonra yüzdüğünü sanırken, aslında aylar hatta yıllar geçmektedir. Cheever, bir adamın hafızasını ve zaman algısını kaybederek çöküşe gidişini lineer olmayan bir ustalıkla anlatır. Neddy yolculuğu boyunca farklı komşularının havuzlarına uğrar. Başlarda sevgiyle ve içki ikramıyla karşılanırken, yolun sonuna doğru tepkiler değişir: "Yüzücü", alkolizm, inkar ve yaşlanma üzerine yazılmış en hüzünlü öykülerden biri. Öykünün 1968 yapımı, Burt Lancaster'ın başrolünde olduğu film uyarlaması da en az öykü kadar etkileyicidir; metindeki o klostrofobik atmosferi çok iyi yansıtıyor. Hem öyküyü hem filmi kaçırmayın derim!
Beğenilmeyecek kitap bildirisi
Kitabı kısa olduğu için “hedefim tamamlansın, hemen biter” diye okumuştum.
Ama bitirene kadar resmen canımı okudu.
Konular arasında hiçbir bütünlük yok, karakterler arasındaki bağ anlaşılmıyor.
Sears’ın cinsel hayatıyla ilgili gereksiz anlatılara yer veriliyor.
Sonra bir anda Chisholm diye bir karakteri bir araba çarpıyor ve ölüyor.
Kitap bitiyor ama nasıl bittiği, ne anlatmak istediği asla anlaşılmıyor.
Benim için tam bir hayal kırıklığıydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Genel olarak beğendim. Fark ettimki banliyö hikayeleri okumaktan keyif aldığım hikayeler. Her bir karakterin ayrı ayrı hikayelerinin işletmesini seviyorum. Sadece kurgunun hangi yıla ait olduğunu anlayamadım.
Liseden kovulmasını öyküleştirerek yazmaya başlayan ve genellikle eserlerinde Amerikan taşrasını ele alan Pulitzer ödüllü yazar #JohnCheever ile tanışma kitabım #NasılDaCenneteBenziyor yazarın yazdığı son kitap.
Henüz fast food restoranların bile bulunmadığı pastoral bir Amerikan kasabası olan Janice, muhteşem bir göleti ile cenneten bir köşe gibidir. Fakat bu cennetin güzelliği, gölete acımasızca moloz yığınları boşaltmaya karar verenler yüzünden tehdit altındadır. Kasabanın yaşlı ve romantik sakini Lemuel Sears, çok sevdiği bu manzaranın çöplüğe dönüşmemesi için zorlu bir mücadeleye girer, vaadi veren kitabı hadi gelin bir inceleyelim.
Kitapta Sears dışında başlıca birkaç karakter daha var. Bunlar; Sears’ın çok etkilendiği orta yaş çekici bir kadın olan Renee, emlakçı, ara sıra anlamsız takılmaları mevcut ama nasıl bir ilişkileri var çözmek mümkün değil, Sears kendisine tutkun ama kadın bir tuhaf, kiliselerde değişik etkinliklere katılıyor, birlikte yemeğe çıkıyorlar ya da kendi evinde takılıyorlar ve sürekli ‘kadınları hiç tanımıyorsun’ diyor. Betsy, mutlu bir evliliği olan ve iki çocuğu olan bir kadın, bir gün plajdan dönerlerken yol kenarında bebeğini unutuyor ve onu bulan Chisholm ile arkadaş oluyorlar. Chisholm’de olayı araştıran ve deyim yerindeyse ‘bok yoluna giden’ bir karakter. Karakterler arası bağlantı tam kurulamamış, komşuluk, dostluk, dürtüler, aşk vs evet gündelik hayattan samimi anlar var ama alelade biraz değinilmiş. Göletin başına gelen düzenbazlığı Betsy adlı karakterin ya tutarsa diye yaptığı bir plan bozuyor. Bu hainliği yapanlara neler olduğu anlatılmıyor ama suyu temizleme aşaması yaklaşık 10-15 sayfa okuyucunun anlamayacağı terimlerle anlatılıyor. Karakterlerin verdiği zorlu süreci göremiyorsunuz, göleti kurtarma sürecini, sonrasında birlikte
Eliot Nailles ve Paul Hamner Amerikan banliyösünde yaşayan iki komşudur.Eliot Nailles şehirdeki işine gidip gelmek için banliyö trenini kullanır. Ailesi ile güçlü bir bağı vardır. Oğlu Tony ile daha sıkı bağ kurmak ister. Eşi Nellie olmadan bir hayat düsünmeyen Nailles, evliliği kutsallaştırır ve ailesine düşkündür. Babasıyla arasında geçen tartışmadan sonra Tony, üzgün olduğunu belirterek yatağına çekilir. Kas kaybına uğrayacak kadar günlerce yatağından çıkmaz. Baba oğul ilişkisi psikolojik derinlikte ele alınır. Paul Hammer ise huzursuz bir yapıya sahiptir. Banliyöde birini öldürme fikrini benimser.
Eliot ile Paul’un yolları kesişir.
Kara mizah romanın en belirgin özelliğiyken roman banliyö yaşamındaki bireylerin ruh hallerine eğilir.Amerikan rüyasına eleştiride bulunurken insanların iç dünyaları ile dışardaki dünyaya yansıttıkları arasındaki uçurum anlatılır.
Roman üç bölümden oluşur. İlk bölümde Nailles ve ailesinin hayatı,ikinci bölümde Hammer’ın hayatı ve üçüncü bölümde Hammer’ın amacına doğru ilerlemesi anlatılır.Romanın sonunda Hammer’in cinayet fikrini hayata geçirip geçirmediği anlaşılır.
Amerikan ve İtalyan orta-halli insanlara dair öyküler
Egalité
Daha önce aynı adlı öyküsünden adını alan Yüzücü öykü kitabını okumuş ve değerli yazarımız Tomris Uyar'ın çevirisini yaptığı o kitabı çok beğenmiştim.
Bütün öykülerini içeren bu hacimli kitabı alıp, daha öncekiler haricindeki bütün öyküleri zevkle okudum. Öncekiler haricindeki öyküleri de değerli çevirmenimiz Roza Hakmen yapmış.
Yazar, 1946'dan 1978'e kadar yayımı süren bu öykülerinde, özellikle Amerikalı orta-halli insanların yaşamını ironik bir şekilde ele alıyor. Öykülerinde mekân olarak İtalya'yı seçmesi, İtalya'daki Amerikalıları ya da Amerikaya göçmüş İtalyanları öykülerine konu etmesi ironiği de aşıp mizahi bir hal alıyor.Edebiyat
Egalité
Daha önce aynı adlı öyküsünden adını alan Yüzücü öykü kitabını okumuş ve değerli yazarımız Tomris Uyar'ın çevirisini yaptığı o kitabı çok beğenmiştim.
Bütün öykülerini içeren bu hacimli kitabı alıp, daha öncekiler haricindeki bütün öyküleri zevkle okudum. Öncekiler haricindeki öyküleri de değerli çevirmenimiz Roza Hakmen yapmış.
Yazar, 1946'dan 1978'e kadar yayımı süren bu öykülerinde, özellikle Amerikalı orta-halli insanların yaşamını ironik bir şekilde ele alıyor. Öykülerinde mekân olarak İtalya'yı seçmesi, İtalya'daki Amerikalıları ya da Amerikaya göçmüş İtalyanları öykülerine konu etmesi ironiği de aşıp mizahi bir hal alıyor.