İkiye Bölünen Vikont1000Kitap
İkiye Bölünen Vikont, insanın bölünmüş doğasını sorgulayan güçlü bir felsefi alegori. Italo Calvino, fantastik bir hikâyenin içine insan ruhuna dair derin bir sorgulama yerleştiriyor. Medardo'nun ikiye bölünmesi yalnızca bedensel bir ayrılık değil; insanın iyiliğiyle, kötülüğüyle, zaaflarıyla ve erdemleriyle bir bütün olduğunun simgesi. Bu yönüyle roman, Carl Gustav Jung'un bireyleşme sürecini ve "gölge" kavramını hatırlatan güçlü bir psikolojik okuma da sunuyor.Felsefe ve Jung okumaları yapanların ilgisini çekecek bir kitap.
Çoğumuz dünyayı yalnızca iyiliğin kurtaracağına inanırız. Oysa romanın sonunda görüyoruz ki ne mutlak kötülük ne de mutlak iyilik insan doğasına uygun. Dünya, kusurlu insanların birlikte yaşamayı öğrenmesiyle güzelleşebilir sanki. Belki de ihtiyacımız olan şey kusursuz insanlar değil; kendini tanıyan, kusurlarının farkında olan ve onları yönetebilen insanlardır.
Son sayfayı çevirdiğinizde hikâye bitiyor ama düşünceler sizinle yaşamaya devam ediyor.
Kitaptan birkaç alıntı bırakayım buraya...
"Her şeyin eksiksiz olması için eksiksiz bir vikont yeterli olmayacaktı."
"Duygularımız renksizleşiyor, köreliyordu; çünkü kendimizi kötülükle erdem arasında yitirip gitmiş hissediyorduk, ikisi de insan doğasına aykırıydı."
Elektra miti
Klasik edebiyat her zaman ilgimi çeken bir alan oldu. Geçen yıllarda Antigone ve Medea tiyatrolarını izleme fırsatı bulmuştum. Oyunları izledikten sonra eserlerin metinlerini de okudum ve hikâyeleri çok daha iyi anlamaya başladım. Ancak Yunan mitolojisinde o kadar fazla karakter, kahraman, tanrı ve tanrıça var ki bir süre sonra isimler ve olaylar birbirine karışabiliyor. Bu yüzden bu dönem tekrar Yunan edebiyatına ve mitolojisine vakit ayırmak istedim. Bunun bir nedeni de genelde okuduğum ve buraya da eklediğim kitapların derslerimin ve sınavlarımın bir parçası olması.
Kendi adıma en verimli çalışma yöntemim önce eserin Türkçe çevirisini okumak, ardından mümkünse orijinal dilinden incelemek olduğunu fark ettim. Sonrasında filmini ya da tiyatro uyarlamasını izlediğimde olay örgüsü, karakterler ve semboller zihnimde çok daha net oturuyor. Bu yöntemin faydasını sınavlarımda da birçok kez gördüm. Sadece özet okuyarak çalıştığımda olaylar kolayca karışabiliyor; fakat metni okuyup ardından sahnede veya filmde görmek karakterleri daha iyi tanımamı ve hikâyeyi unutmamamı sağlıyor.
Bu süreçte Elektra önemli bir mit. Hatta aynı hikâye Aiskhylos, Sophokles ve Euripides tarafından farklı şekillerde anlatılmış. Aiskhylos hukuku ve toplumsal düzeni, Sophokles karakterin gücünü ve vicdanını, Euripides ise insanın iç dünyasındaki o gri alanları ve gerçekçiliği ön plana çıkararak anlatmayı tercih etmişler.
Elektra'nın konusunu kısaca şöyle ekleyeyim buraya. Elektra'nın babası Agamemnon, Truva Savaşı'ndan döndükten sonra karısı Klytaimnestra ve onun sevgilisi Aigisthos tarafından öldürülür. Öldürülme sebebi de şudur : Agamemnon, Truva’ya gitmeden önce kendi kızı Iphigenia’yı kurban eder. Klytaimnestra da hem bu yüzden hem de Agamemnon’un başka ihaneti (savaşta yanında Kassandra’yı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kusursuz Spoiler Sonunu Anlamayanlar Buraya
Sezin Karameşe
Baştan söyleyeyim bu yorum kitabın sonunu anlamayanlar için özel olarak hazırlanmış spoiler içeren bir yorum olacaktır.
Bu yorumu okuyorsanız zaten konusunu biliyorsunuzdur. Ben kitabin sonundan başlayacağım yorumlamaya çünkü kimse anlamamış. Eylül karakteri sayfalarca katman katman işlenmiş psikolojik derinliği olan bir karakter. Basitçe manipülasyona uğrayan ve sinirleri bozulan bir karakter demek haksızlık olur. Kitabın sonu yoruma açık bırakılmış evet ama bence kitabın içine serpiştirilen psikolojik bilgiler ve özellikle Eylül'ün kendi kendini camda gördüğü o sahne bize çok şey anlatıyordu. İnci karakteri ne kadar masum değilse Eylül de masum değildi ve İnci karakteri psikolojik olarak ne kadar tehlikeliyse Eylül ondan daha tehlikeliydi aslında.
İlk olarak Eylül ve Emir'in film izlediği sahnede "bilişsel celiski" kavramından bahsediliyor. Bu kavram tam olarak yalan olarak adlandirilamaz zihin rahatsız edici bir gerçeği kabul etmektense ona anlamlı kılıflar uydurmaya başlar. Bir çeşit savunma mekanizmasıdır ve kişinin bilinci bu yaptığının farkında olmayabilir. Eylül Inci'nin yaptigi seyleri kendine bu sekilde kabul ettiriyordu. Ancak bu durum sadece bu sekilde de devam etmiyordu. Eylül'ün yaptığı çoğu şey kılıflar bulmak ve gerçekliği bükmekti. Asıl sorun bunu sadece Inci'ye karşı yapmıyordu. Kendine karşıda yapıyordu. O kadar kontrollüydü ki bu biraz narsistik kibire doğru kayıyordu. Yani aslında son sayfalarda İnci'nin söylediği kibirlisin sorunlusun ve farkında değilsin söylemleri doğruydu. Eylül'ün egosu oldukça kırılgandı. İkinci en önemli kısım ise Hikmet Hoca ile beraber Jung'un kolektif bilinçaltı teorilerinin gectigi kısımdı. Bu teorinin bu kitap için en önemli iki arketipinden bahsedecek olursak birincisi Persona, ikincisi Gölge.
Persona,Edebiyat
Sezin Karameşe
Baştan söyleyeyim bu yorum kitabın sonunu anlamayanlar için özel olarak hazırlanmış spoiler içeren bir yorum olacaktır.
Bu yorumu okuyorsanız zaten konusunu biliyorsunuzdur. Ben kitabin sonundan başlayacağım yorumlamaya çünkü kimse anlamamış. Eylül karakteri sayfalarca katman katman işlenmiş psikolojik derinliği olan bir karakter. Basitçe manipülasyona uğrayan ve sinirleri bozulan bir karakter demek haksızlık olur. Kitabın sonu yoruma açık bırakılmış evet ama bence kitabın içine serpiştirilen psikolojik bilgiler ve özellikle Eylül'ün kendi kendini camda gördüğü o sahne bize çok şey anlatıyordu. İnci karakteri ne kadar masum değilse Eylül de masum değildi ve İnci karakteri psikolojik olarak ne kadar tehlikeliyse Eylül ondan daha tehlikeliydi aslında.
İlk olarak Eylül ve Emir'in film izlediği sahnede "bilişsel celiski" kavramından bahsediliyor. Bu kavram tam olarak yalan olarak adlandirilamaz zihin rahatsız edici bir gerçeği kabul etmektense ona anlamlı kılıflar uydurmaya başlar. Bir çeşit savunma mekanizmasıdır ve kişinin bilinci bu yaptığının farkında olmayabilir. Eylül Inci'nin yaptigi seyleri kendine bu sekilde kabul ettiriyordu. Ancak bu durum sadece bu sekilde de devam etmiyordu. Eylül'ün yaptığı çoğu şey kılıflar bulmak ve gerçekliği bükmekti. Asıl sorun bunu sadece Inci'ye karşı yapmıyordu. Kendine karşıda yapıyordu. O kadar kontrollüydü ki bu biraz narsistik kibire doğru kayıyordu. Yani aslında son sayfalarda İnci'nin söylediği kibirlisin sorunlusun ve farkında değilsin söylemleri doğruydu. Eylül'ün egosu oldukça kırılgandı. İkinci en önemli kısım ise Hikmet Hoca ile beraber Jung'un kolektif bilinçaltı teorilerinin gectigi kısımdı. Bu teorinin bu kitap için en önemli iki arketipinden bahsedecek olursak birincisi Persona, ikincisi Gölge.
Persona,
Çok ilginç bir seri.Dünyaya bir şeyler olmuş.Her yer yıkım-ölüm-yok oluş...Bir erkek çocuğu bir kız çocukla karşılaşır bu ıssızlıkta...Beraber yola devam ederler...Ancak korkunç ve hepsi birbirinden garip yetişkinliklere ve umutsuzluğa karşı nasıl devam edeceklerdir?
.
Sanat eseri bir serinin 1.cildi . çok merak ettirici bir yerde bitti ayrıca.Çocuklara ne olacak çok merak ediyorum ...
Bu kitap için, "Jung'un kitaplarını okumadan önce bu kitabı okumalısınız" derler. Ben tam tersi olduğunu düşünüyorum (genelde her şeyin tersini düşünen biri olarak)
Kitap da C.G Jung'un psikolojiye kazandırdığı; gölge, kompleks, arketip, anima/animus, kolektif bilinçdışı kavramları ve bu uğurda yaşanmış bir ömür anlatılıyor.
Kitabı okurken sık sık, "koskoca psikanalist olmuşsun hâlâ Tanrı da Tanrı....bu kadar tanrıya meraklıydın baban gibi papaz olsaydın "dediğim oldu, yalan yok.
85 yıllık ömründe anlaşılmayı beklemiş, ben olsam ben de anlaşılamayan biri olarak ona derdim , " oo hocam daha çok beklersin. "
İnsanı insan yapan doğru, güzel, ahlak, bilgi, değer gibi kavramları, batının(postmodern/görgücü/liberal) yerellik( her bireye özgü) açıklamalarına karşı bu değerlerin insanlarda ortak olduğunu ve evrensel nitelik taşıdığını aklamaya çalışan çığır açıcı bir eser/kişi.
Eserin dili yazarın diğer kitaplarında olduğu gibi ağır bir nitelik taşımıyor. Arketip ve bilinçdışı kavramlarıyla ilgili oldukça doyurucu bilgiler bulunmakta. Bu bu kavramlarla ilgili soru işaretlerimi giderdi diyebilirim.
