Acıyor mu?
-Morluk mu? Eskisi gibi değil
"Hayır, ruhun. Acıyor mu? Ağrıyor mu?"
Güçlükle yutkundum. "Evet."
Gözümden düşen bir damla yaşı sildikten sonra bana o nazik gülümsemesiyle baktı. " erkek arkadaşım bana şiddet uyguluyordu. İnsanların göremeyeceği yerlerim uzun süre mor kalırdı. Dışardan mutlu görünüyorduk. Ama ben içten içe ölüyordum. Yüzümde büyük bir iz bıraktığı zamana kadar bu istismar döngüsüne bir son vermem gerektiğini anlamamıştım. Kendimi aşağılanmış hissediyordum, morlukları gizlemek için çok fazla makyaj yapıyordum. Ancak sonra ondan ayrılmanın bir yolunu buldum. Zamanla dışarıdan görünen çürükler iyileşti ama ruhumdakilerin iyileşmesi çok daha uzun sürdü kalbim paramparça oldu. Gerçek erkekler, sevgisini göstermek için dokunmak dışında asla bir kadına el kaldırmaz. Birinin bana bunu yapmış olmasından nefret ediyorum. Birinin beni incitmiş olmasından nefret ediyorum."
"Seni görmek istiyordum kısacası. Insan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmağa devam edebilir. Sen anlamazsın tabii. Anlamak için insanın bazı eksik yönleri olmalı."
"Ah Nastenka,bazen sırf bizimle beraber oldukları için insanlara nasıl minnettar olduğmu ben de çok iyi bilirim. Onun için,sana rastladığımdan dolayı teşekkür etmeme izin ver. Seni, yaşadığım sürece unutmayacağım.