Geldi, esti, geçti. Şimdi hiçbirinin ne adını ne yüzünü hatırlıyorum. Aşk denen melaneti büyütme gözünde. Kâbus say. Önünde sonunda uyanacaksın. Taş çatlasın bir, iki ay sonra tozu bile kalmayacak. Anan sana helal süt emmiş bir dilber bulur. Her hatunda aynı meyveler var nasıl olsa. Zaten bu yaşına kadar mücerret kalman bile ayıp şey."
Çocukluğumuz üzerine kâbus gibi çöreklenenler, bilinçli yıllarımızı elimizden alamayacaklar, kendi çaresizlikleri sıkıntıları , bize kendi mutluluklarımızı çok görerek tepemize atamayacaklar.
Ben kimseye acımıyorum.