Videolar
Bu durum kaçınılmaz bir kader olmasa da Türkiye sosyolojisinde çok güçlü bir patika bağımlılığı yaratıyor. Sistem kendisini yenilemekte o kadar mahir ki her kriz anında muhalif enerjiyi emecek yeni
"Her şeyin ardında kaderin o büyük çarkı işlemekte değil midir?"
Sanma ki dünya kalır da sensiz döner
Her an bir imtihan, her nefes bir kader
Yaradan'a teslim ol, huzuru bulur her zerren
İşte o zaman gerçek aşkı kalbin seçer
Gözünü bürümüş parıltılar, hepsi birer hile
Gönlünü yormuş beklentiler, her biri bir çile
Asıl zenginlik içindedir, bul onu seninle
Sana verilen ömür, bir emanet, bilmekle
Aldanma geçici güzelliklere, solacak her çiçek
Sonsuzluğa açılan kapı, sadece içten gelecek
Bir damla gözyaşı yeter, kalbi temizleyecek
O zaman anlarsın, her şey bir gün bitecek
Çarkı dönen zaman, durmaz aksine
Her an bir ibret, her an bir sahne
Bırak benliğini, at gitsin dibine
Yalnız O'nun rızası yaraşır bize
Sanma ki dünya kalır da sensiz döner
Her an bir imtihan, her nefes bir kader
Yaradan'a teslim ol, huzuru bulur her zerren
İşte o zaman gerçek aşkı kalbin seçer
Unutma, her son bir başlangıçtır
Hakikate dönmek, en büyük sır
Yolu O'na çevir, gönlünü açtır
İşte budur ölümsüz aşk, sonsuz hır.
Toplumun Acımasız Çarkı ve Bir Yeşilçam Dramı: El Kızı
Orhan Kemal’in El Kızı romanını bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, damağımda kalan o burulmuş siyah-beyaz Türk sineması tadı oldu. Kitap, kelimenin tam anlamıyla harika bir Yeşilçam filmi estetiğine ve sürükleyiciliğine sahip.
Ancak bu hikaye sadece bir melodram değil; toplumun acımasız yüzüne tutulmuş çok sert bir ayna. Kitabı okurken bir kez daha çok net anladım ki: Bu dünyada masum ya da suçlu olmanız fark etmiyor; eğer bir kez düşen konumuna geldiyseniz, toplum sizi kaldırmak yerine üzerinize basıp ezmek için sıraya giriyor. Başkahraman Nazan’ın o saf, naif dünyasının dedikodularla ve ön yargılarla nasıl tarumar edildiğini izlemek içimi sızlattı.
Romanın kurgusunda beni en çok etkileyen şey ise o muazzam kader örgüsü oldu. Haldun, Nermin, Nihat, Mazhar Bey ve Neriman Hanım… Hepsinin hayatı ve kaderi birbirine görünmez iplerle öyle bir bağlanmış ki, yaşanan her şey dönüp dolaşıp yine birbirlerini buluyor. Hikayenin finalinde, Nazan’ın bunca çileden sonra gelip tekrar oğlunu bulması, hatta tam da öldüğü gün oğlunun onun ölüsünü bulması adeta kaderin kaçınılmaz bir oyunu gibiydi.
İnsanın insana ettiğini, toplumsal ikiyüzlülüğü ve kaderin ilmek ilmek örülüşünü Orhan Kemal o kadar duru anlatmış ki, etkilenmemek elde değil. Klasik Türk sineması tadında, derin ve sarsıcı bir dram okumak isteyen herkesin kitaplığında mutlaka bulunmalı. Kesinlikle tavsiye ederim.
Annemin Uyurgezer Geceleri İncelemesi...Edebiyat
E. ve Şehnaz, ne diyebilirim ki sizin için. Kendinize iyi gelen neyse, dürtüsel yaşamayı kendine düstur edinmiş iki kişi.
"Esme" Kader, zaman, sosyolojik düzen kurbanını güzel seçer, seninle başladı...
"Sonra Paşa Kızı Hatice Şehbal Targut" Seninle devam etti çünkü kader çarkı bir kere vurduysa elbet ki seni de etkileyecekti. Kötü etkileyip seninle devam ettiği ve senden sonraya sirayet ettiği için üzgünüm. Senin farkın "olmamış gibi yapmak", "yaşanmışı özgürleştirip değiştirmek".
Sonra sen "Ayhan Hanım" Kader sana da biraz dokunmuş. Biraz senin seçimlerin biraz insanların kötülüğü ama her sonucun nedeni sanki kadın olmakmış gibi.
En sona "Şehnaz" sana sadece iflah olmazsın diyeceğim.
Hızlı hızlı akıp giden, merakla okuduğum bir kitap oldu. Hikayenin ve anlatım tarzının dinamikliği insanı kendisine çekiyor. Karakterler bizden, hayatlar bizden. Samimi bir kitap.