Ne kafiye ne redif ne içerik vardı serbest müstezatı bu kadar abartmayın. Şiirin başlıca özellikleri vardır hece ölçüsüyle veya aruz vezniyle yazılmalıydı demiyorum kafiye, redif ya! O kafiyeyi bulmak kolay mı gibisinden söyleyebilirsiniz ama ben de şiir yazıyorum ki bu Süreya'nın ilk şiir kitabıymış benim kitabım bile yok. Cemal Süreya'nın şiirlerinin yanına ben de ona şiir yazdım hicviye. Neyse ben bir türlü alışamadım bu şiirlere (?). Cemal Süreya'yı severdim, nefret ediyorum artık sapık gibi şeyler yazmış, kadınları objeleştirmekten başka yazacak bulamamış fikri yok. Bana normal gelmedi, gelmez. Fikrimce okumayın. Kitabının isminin ne anlama geldiğini de yeni öğrendim daha bir iğrenç geldi 1 puan bile değil.
Şairin, "Git", "Vurgun", "Ya Evde Yoksan" gibi besletelenmiş ve bir çok insanın severek dinlediği, bildiği şiirlerini de içeren kitabında sade, anlaşılır bir dil kullanılmış. Şiirde söz sanatlarını, dolaylı anlatımı, benzetmeleri, mecazları sevdiğimden zaman zaman okurken sıkıldım. Çünkü şair, daha söz sanatlarından uzak, doğrudan bir anlatım tercih etmiş. Bununla beraber kafiye, redif gibi temel yapıların bolca kullanıldığı, bunlarla ahengin sağlanmaya çalışıldığı şiirleri mevcut ve sanırım benim zevklerim ile ilgili, bu da bana çok hitap etmiyor. Genel anlamda sade ve anlaşılır şiirleri seven kişilerin seveceği bir kitap.
Keyifli okumalar ... :)
Şiir hayran kaldığım bir alandır ama sanırım kafiye ve redif olmadığında çok verim alamıyorum. Bu da benim eksikliğim olmalı asla şiiri ya şair suçlayamam. Fakat bunu da aşıp bu eşsiz sanatı her zerresine kadar tatmak isterim
Kıymetli bir arkadaşım tarafından hediye edilmişti. 160 sayfaya karşın 80 küsür günde okumaya mahzar oldum. Aslında şiirlerini bir çırpıda okuyup bitirmiştim fakat arka bölümdeki notları okumamıştım. Bugün biraz vaktimi vererek onları da okudum ve hemen incelememi yapmak üzere 1000K'nın yolunu tuttum ve evet; işte burdayım.
Çok uzatmadan şunları söyleyeceğim:
- Şiirleri okuyup geçmemek lazım; iki kere, üç kere, dört kere yahut anlayasıya kadar, bir çıkarım yapasıya kadar okumak lazım ki bazı şiirlerde çıkarım yapmak bile çok zor. Misal Attila İlhan, bazı şiirlerinde tablo betimler gibi betimlemeler yapmış. Okur bundan ne çıkarabilir, nasıl etkilenebilir ki? Şahsen ben anlamak için çok uğraştım, anlayamadım. Ancak şairin arka sayfada şiirlerini açıklamak için ayırdığı kısımda bir şeyler anladım. Keşke önce orayı okusaydım diyorum.
- Modernist tarzda yazdığı çok açık; İstanbul'un ve İzmir'in kent yaşantısını duyumsuyorsunuz okurken.
- Şiirlerin hemen hemen hepsi toplumun sorunlarını kentleşme yönünden ele alıyor. Bu nedenlede toplumcu türde eserler vermiş Atilla İlhan.
- Alıştım artık; kafiye, redif, hece ölçüsü, aruz ölçüsü gibi edebi kaidelere uyulmamış. Serbest nazım kullanılmış. Aslında serbest nazımı severim de bu nazım türünde eserler vermek zor, bence her yazar da bunu yapamıyor.
Şiir dilime yakın bulduğum şairlerden biri. Aslında rasgele bir şiirini okursanız kafanız çok karışır. Çünkü birbiriyle alakasız bir sürü kelimeyi yanyana dizmiş şair. Kafiye, redif yapmak için hiç çaba da harcamamış. Garip şiir anlayışına tam anlamıyla gönül vermiş diyebiliriz. Aslında şiir biraz da böyledir; o an ruh halini en iyi tanımlayan garip bir kelime geçer içinden ve bunu şiirinde kullanmaktan çekinmezsin. Çünkü ruhunun, duygularının tercümanı o kelimedir. Şair de bu şiirlerini yazarken tamamıyla içine gömülmüş ve kalbinin sesini dinlemiş. Kalbinin sesini dinleyenler de bu şiirleri çok iyi anlar. :)
