Deniz
@kageyamaigoo
6 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
30'a yakın Agatha Christie kitabı okumuşumdur bana bu kadar plot twist yaşatan şaşkınlıktan ağzımı yerlere düşüren bir kitabını ilk kez okuyorum. Tabii konu Agatha olunca sonunda hep bir şaşırtmaca bir şok olur ama bu kadarı ne ben geliyorum dedi ne de öyle br beklenti verdi. Kitabın sonuna yaklaştıkça bir şeylerin artık sonuca bağlanmasının yakın olduğunu görüyorsunuz ama sonu birden vuruyor. Normal Agatha kurgusundan da oldukça farklı bir romandı, onun bilincinde almıştım zaten. Ana karakterin kendi ağzından olayları anlatması ve anlatırken de sürekli düşüncelerini yansıtması karakterin psikolojisini net olarak algılamamızı sağlıyor. Ya da ben kitabı okurken öyle düşünmüştüm. Çünkü kitabın sonunda karakterin sandığınızdan oldukça farklı biri olduğunu görüyorsunuz. Aslında şimdi düşününce bazı garip yanları vardı karakterin ama tek başına bir şey anlayabileceğiniz kadar değil. Açıkçası ben katil çıkmasını ondan öte bu kadar kötü kalpli psikopat biri olmasını hiç hiç hiç aklıma getirmemiştim.
Kitap en beğendiklerimin arasına o kadar rahat girdi ki. Kitap fuarında rastgele kitap bakarken ilk kez görüp kapağının güzelliğinden dolayı almıştım. Nasıl daha önce hiç görmemişim ve neden bu kadar popüler değil hiç bilmiyorum. Aslında yazarın yine sonu bu şekilde biten çok popüler bir kitabı var: "Roger Ackyord Cinayeti". Kesinlikle ondan kat kat daha iyi bir kitaptı. Mükemmeldi.
"O zamanlar 'ben, beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum' diye düşünürdüm. Kimse sizi gözlemiyorsa, içinizdeki gizli ikinci kişi dışarı çıkıp dilediği şeyleri yapabilir. Yakınlarda bir babanız varsa ve sizi görüyorsa içinizdeki kişi içinize saklanır."
Orhan Pamuk'la tanışma kitabım olan bu eseri uzun bir süre aklımdan çıkaramayacağım, hem olaylarıyla hem de anlattıklarıyla. Yazarın anlatımı o kadar güzel ki karakterlerin duygularını anlayabiliyor ve kendim yaşamışım hissine kapılıyordum. Kitap okurken bana o kadar çok şeyi düşündürttü ve hissettirdi ki şu an hepsini kafamda toparlayıp kelimelere dökemiyorum. Kitapta çokça bahsedilen "Kral Oidipus" ve "Rüstem ve Sührab" efsanelerinde beni en çok etkileyen kısım Mahmut Usta'nın da dediği gibi iki karakterin de kaderinden kaçmaya çalıştıkları için kaderlerine yenik düşmesidir. Cem Bey'in de babası yerine koyduğu adamı öldürdüğünü sanmasından sonra suçluluk duygusuyla yıllar boyunca bu hikayeleri okuması, araştırması ve en sonunda hikayedeki gibi oğlu tarafından öldürülmesi ve Cem Bey gibi aynı oğlununun da babasına benzememeye çalışarak yaşaması kendisi olmaya çalışması fakat kitabın sonunda Kırmızı Saçlı Kadın'ın Enver'in tıpkı dedesi gibi yani aynı zamanda babası gibi ucuz sabun ve bisküvi karışımı bir koktuğunu belirtmesi çok çarpıcı bence. "Hayat efsaneyi tekrar eder." düşüncesinin canlı örneklerini kitapta çok kez görüyoruz. Peki bu tekrar edişin sebebi kişiliğimizin özgürlüğümüzden ve hatıralarımızdan geldiği gibi tarihten de gelmesi olabilir mi? Aynı zamanda sürekli bir baba-oğul ilişkisi içerisinde dönen bu kitap babanın rolleri üzerinde de duruyor. Baba çocuğa neyi yapıp neyi yapamayacağını söyler, hayatın sınırlarını öğretir. Babasız büyüyenler alemin bir merkezi ve sınırı olduğunu anlamaz, her şeyi yapabileceğini sanar.
