kehribar

kehribar
@kairose
türk dili ve edebiyatı öğrencisi karm’aşık
10 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
ey yüce kişiler duyun, size bir haberim var. bugün en güzel devlet benim, çünkü şunun gibi bir yarim var. yürüdüğümde önümdesin, konuştuğumda dilimdesin. oturursam yanımdasın. başkalarıyla ne alışverişim var? ne yürüyeyim ne ulaşayım, ne de uzak yolculuğa çıkayım. çünkü dostu bunda buldum, başkalarına niçin gideyim? tüccarlar uzak yola kâr etmeye giderler. oysa inci benim elimdedir. öyleyse bana söyle: başka yolculuğa ne gerek var?
Sayfa 64
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
gönlün pisliğini yıkamayınca, kibir ve kini bırakmadıkça, kabul bütün olmayınca, er kişiler yüzüne bakamazlar. pislik dolu dolu dünyaya bulaşan ve derlenip toparlanmadan duran kişi için, himmet olmadıkça, ömür geçen ve temizlenmez.
Sayfa 51·Kitabı okudu
şöyle ya da böyle olmak elbette kendi elimizde. bedenimiz bahçemizdir, irademiz de bahçıvanı, ister ısırgan dikersin, ister kekik, ister hıyar yetiştirir, kabak ekersin, bahçeni ya tek bir bitkiye ayırabilirsin ya da bir sürü çiçekle doldurabilirsin. yeter ki sen iste! bahçenin kısır kalması da elinde, verimli, bakımlı olması da. bunların hepsini yapmak irademize bakar. neyse ki, duygularımız mantığımızla dengelenmiş. yoksa damarlarımızdaki şu azgınlık, içimizdeki şu şehvet düşkünlüğü bize ne oyunlar oynardı.
Sayfa 25·Kitabı okudu
geceleri ben ağır, çok ağır bir taşın altında uyurum. gündüzleri hafif, çok hafif bir yaprağın ucunda yaşarım. gece beni taş ezer. gündüz rüzgâr devirir. kanadıkça kanarım. hayallerimi o yüzden kanla yazarım.
Sayfa 39·Kitabı okudu
“Gelecek, zihinlerden ziyade yüreklere aittir. Sevmek, ebediyeti işgal edip doldurabilecek yegâne şeydir. Sonsuzlukta, insana tükenmeyen şey gerekir. Aşkın başladığını ancak Tanrı bitirir. Ruhun adresini bilmemek ne karanlık şeydir! Sokakta âşık bir genç adama rastladım. Adam çok yoksuldu; şapkası eskimiş, giysileri yıpranmış, ceketin dirsekleri delinmişti, ayakkabıları da su alıyordu ama yıldızlar onun ruhunu aydınlatıyordu. Şu dünyada âşık bir insan kalmasa, güneş bile sönerdi.”
Sayfa 217 - Marius Pontmercy·Kitabı okudu