Kitabı çok beğenmedim. Arka kapakta ne varsa onu verdi, çok bir gizemi yoktu. Tamam, içinde bir iki olay var ama okumasam da olurmuş. Dili akıcı, evet; sırf sonunu nasıl bağlayacak acaba diye meraktan bitirdim.
Boston'da yaşadığı trajik bir olay sonrası ruhunu şifalandırmak için 19. yüzyıldan kalma ıssız bir sahil malikânesine taşınan yemek yazarı Ava'nın hikayesini okuyoruz. Kitabın gotik atmosferi, okyanus kokusu ve malikânenin hayaletli havası başlarda ne kadar içine çekse de beklentimin altında kaldı. Çerezlik bir kitap arıyorsanız bu o, ama Tess Gerritsen'dan alışık olduğumuz o sağlam polisiye gerilim aksiyonunu arıyorsanız Rizzoli Isles serisini okuyun
Utancın Gölgesinde İnsan OlmakDuygu ve Düşünce
Önüne geçemediğim bir öfke, ardından gelen bir sorgulama… Utanç, okuması kolay ama etkisi uzun süren bir romandı. Karakterlerle bağ kurmak kolay değil; hatta bazı kararlarını anlamakta ve kabul etmekte zorlandım. Ancak belki de kitabın gücü tam da burada yatıyor. İnsan doğasının kusurlarını, utancı, suçluluğu ve değişen hayatlar karşısındaki çaresizliği yalın ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Bittiğinde aklımda kesin yargılardan çok sorular kaldı. Bazı kitaplar keyif verir, bazıları iz bırakır. Utanç, rahatsız eden ama düşündüren ve bende iz bırakan kitaplardan biri oldu.️️️️️/5 
Utanç
UtançReklam
Nehir Kıyısında Bir Buluşma – Christopher Isherwood
Kitabı bitirdim.
Ne çok beğendim ne de hiç beğenmedim diyebilirim.
135 sayfalık bir kitap olmasına rağmen bende beklediğim kadar hızlı akmadı. Aslında dili oldukça akıcı ama bazı bölümlerde sıkıldığımı da söylemeliyim.
Kitap bittiğinde aklımda birkaç soru kaldı:
Patrick karısını sürekli genç erkeklerle aldatmasına rağmen neden tekrar evliliğine dönüyor?
Ve en çok merak ettiğim şey...
Dorothy, Oliver'ı seviyorsa neden Patrick'le evlenmiş?
Belki de yazar bazı şeyleri okuyucunun tamamlamasını istemiştir ama ben bu konuda biraz daha açıklama bekledim.
90'ların başında biri komünist, diğeri ehl-i tarîk olan iki dayım vardı, benden 6-7 yaş büyükler.Beraber büyüdük sayılır...İkisi de taban tabana zıt fikirleriyle beni etkilemeye çalışırlardı, ben de çocuk halimle rüzgar nereden eserse öyle takılırdım:) Ahmet Kaya ve Edip Akbayram dinlerdik küçük olanla, büyük bir ciddiyetle defalarca çevirirdik kasetleri... Şimdi o şarkıların sözlerini şiir halinde okumak çok kiymetli bir deneyim oldu benim için. Memlekette de , şahsi hayatlarımıza da o köprülerin altından çok sular geçti ama ben hiç kopamadım Ahmet Kaya'dan ve şarkı sözlerinin yazarı Yusuf Hayaloğlu'ndan...
Hey koca Yusuf!
Yusuf'cuk, ah yusufçuk!
Rüzgarlara savurdun hep, şarkını.
Herkesten saklandın,
Her şeye gücendin durdun.
Yoruldun,
İflah etmezsin sen.
Ömrün gitti bir yana
Hüznün gitti bir yana,
Şiirin kaldı ortada...
Yusuf Hayaloğlu
Gözleri İntihar Mavi
Yusuf Hayaloğlu
Gözleri İntihar Mavi
Puan vermedi
Martin Eden'i bitirdikten sonra bir süre karakteri kafamdan çıkaramadım. Çünkü Martin'in hikâyesi sadece bir aşk hikâyesi değil; kendini geliştirmeye çalışan, hayatta bir yerlere gelmek için mücadele eden bir insanın hikâyesi aynı zamanda.
En çok etkilendiğim şey, Martin'in öğrenme isteği ve hedeflerine ulaşmak için gösterdiği çabaydı. Sayfalar ilerledikçe onunla birlikte heyecanlandım, bazen sinirlendim, bazen de üzüldüm. Özellikle toplumun insanlara bakış açısıyla ilgili yaptığı sorgulamalar bence hâlâ güncelliğini koruyor.
Kolay okunan bir kitap olduğunu söyleyemem ama verdiği duygular ve düşündürdükleri buna fazlasıyla değiyor. Bitirdiğimde geriye sadece bir karakter değil, başarı, hayal kırıklığı, sınıf farkı ve insanın kendini arayışı üzerine uzun uzun düşündüren bir hikâye kaldı. Benim için etkisi kolay kolay geçmeyecek kitaplardan biri oldu.
ℬ𝒾𝓏𝒾𝓂 𝓏𝒶𝓂𝒶𝓃𝒾𝓂𝒾𝓏
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle hatırlanıyor. Bizim Zamanımız benim için tam da böyle bir kitap oldu. Sayfalar ilerledikçe kendimi geçmişe özlem duymaktan çok, kaybettiğimiz bazı duyguları düşünürken buldum. İnsanların birbirini gerçekten dinlediği, hayatların birbirine değdiği zamanları hatırlattı bana.
Mihrap’ın hikayesi ilk bakışta tek bir kadının yaşamı gibi görünse de aslında birçok insanın içinde sakladığı kırgınlıklara dokunuyor. Onun sessizliği, bekleyişleri ve hayata karşı verdiği mücadele oldukça gerçek hissettirdi. Bu yüzden karakterle arama bir mesafe koyamadım; sanki tanıdığım birinin hayatını dinliyormuş gibiydim.
Kitabın en sevdiğim yanı abartıya kaçmadan duyguyu okuyucuya geçirebilmesi oldu. Neşeyle hüznün yan yana yürüdüğü, bazen gülümseten bazen de düşündüren bir atmosferi var. Özellikle mahalle yaşamının anlatıldığı bölümlerde sıcaklık hissi çok güçlüydü.
Kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok insanlar kaldı. Sesleri, hikayeleri ve yarım kalan hayalleri...
Bu yönüyle Bizim Zamanımız, yalnızca okunup geçilecek bir roman değil; okurunda iz bırakan, zaman zaman dönüp hatırlanacak kitaplardan biri olarak yerini aldı
Sizlerde doksanlara konuk olmak bu sıcaklığı hissetmek isterseniz kesin okuyun derim ben çok ama çok beğendim. Okuyunca sizler de o samimiyete hayran kalacaksınız
Reklam
Reklam