Bu yazarın ev kitabını okuduktan sonra başka yüksek puanlı bir kitabı olan Dokunmadan’ı kitap kulübümüzde seçtik.Bu kadar yüksek puanlı olmasına şaşırdım çünkü kitap beklentilerimizi karşılamadı. Adalet isimli kızımızın yolculuğunu anlatıyor fakat sürekli bir olay olacak beklentisi içerisine ilerliyor ama hiçbir olay yok yavan bir anlatım hakim. En hızlı kitap okuyan arkadaşımız bile bir günde en fazla 50 sayfa okuyabilmiş bayıyor. Her an bir olay olacak vibe’nı verdi bize, duygu hep yarım yamalak. Aile içinde yaşadığı olaylar hepsi havada. Örneğin yol arkadaşı hazır neden jandarmadan korkuyor belirsiz. Tek şoku Hülya’da yaşadık o kadarla kaldı. Yolculuğu “Ev” kitabındaki kadar bize hissettirmedi. Naçizane tavsiyem bahsettiğim kitabı okumanızdır.
Berbat ÖtesiEdebiyat
Günaydın ancak güne bu kitapla başladığım için pek aymadı.
Sanırım kitabın tek güzel kısmı ismi.
Açıkçası 
Selin Solaris'in kalemini merak ediyordum keşke etmeseydim. Biraz sert olacak ama bir kalemi yok bence. Kitap üzerinde biraz daha çalışsaydı keşke. Baştan savma yazılmış. Yazım dili kötü, basit. Karakter gelişimi yok, duygu yok, betimleme yok.
Arka kapağını okuduğumda gayet hoş ve ilgi çekici bir konuydu. Ancak yazar konuyu mahvetmiş. Sadece ilk 50 sayfada alelacele işleniyor bu konu. Kitabın sonrası ise ana karakterlerin ergence hiçbir yere varmayan diyaloglarından ibaret. Sonu da hiçbir yere bağlanmıyor, üstünkörü yazılmış ve bir anda bitirilmiş.
Hayatımda okuduğum en gereksiz kitap. Kitap demeye bin şahit ister gerçekten. Merak ediyorum bu kitabı okuyup sevenler hangi kafayı yaşıyor? Okuyana, edebiyata yapılan bir hakaretten ibaret bu.
Çok boş vaktiniz varsa ve cinnet geçireceğim diyorsanız okuyun. Ama yok kendinizi seviyorsanız bu kitaptan kurtulun.
Selin Solaris'in kalemini merak ediyordum keşke etmeseydim. Biraz sert olacak ama bir kalemi yok bence. Kitap üzerinde biraz daha çalışsaydı keşke. Baştan savma yazılmış. Yazım dili kötü, basit. Karakter gelişimi yok, duygu yok, betimleme yok.
Arka kapağını okuduğumda gayet hoş ve ilgi çekici bir konuydu. Ancak yazar konuyu mahvetmiş. Sadece ilk 50 sayfada alelacele işleniyor bu konu. Kitabın sonrası ise ana karakterlerin ergence hiçbir yere varmayan diyaloglarından ibaret. Sonu da hiçbir yere bağlanmıyor, üstünkörü yazılmış ve bir anda bitirilmiş.
Hayatımda okuduğum en gereksiz kitap. Kitap demeye bin şahit ister gerçekten. Merak ediyorum bu kitabı okuyup sevenler hangi kafayı yaşıyor? Okuyana, edebiyata yapılan bir hakaretten ibaret bu.
Çok boş vaktiniz varsa ve cinnet geçireceğim diyorsanız okuyun. Ama yok kendinizi seviyorsanız bu kitaptan kurtulun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitabın başlangıcı bile Türk’ün ne kadar medeni ne kadar ileri görüşlü ne kadar ince fikirli olduğunu gözler önüne sererek ilerliyor.alparslan’ın Diojen karşındaki tutumu onun onurunu incitmemek için yanında çadır kurdurması fakar ülkesine dönen diyojenin kendi tarafında gözleri oyulması ve ölmesi melikşahın zaferi kardeşine nasip olsun diye dua etmesi takvimin yenilenmesi avrupanın ise 1582 de takvimi düzeltmesi bakın durun daha başlamadık
I haçlı seferi 1096-1099:
Günaha bulanan hristiyanların tövbe etmesi zengin günahkar için 4 ing altını fakir için 9 şiling bununla da yetmeyip 300 yıllık bir günahkar cezası çıkıyordu din buna bir kılıf buldu ve haçlı seferine katılacak olanların günahlarının affedileceğini duyurdu hatta ölenlerin cennete gideceği Papa II urbanus fransa’ya dönerek Clermont Konsilini topladı fransanın en önemli lideri Tolulouse kontu Raymond de Saint Gilles ve başpiskopos Adhemar de MOnteil talip oldular oluşan haçlı ordusuna katılım büyüktü kadınlar çocuklar herkes içindeydi ( nede olsa günahları affedilip cennete gidecekler ) Bizans imparatoru I Aleksios bu büyük kalabalığı istemedi çünkü geçtikleri yerleri talan edecek çok zarar vereceklerdi ki öyle de oldu .bunun üzerine Aleksios haçlılara refakatçi ordular verdi .
Ağustos 1096 yılında 4 esas haçlı ordusu avrupanın değişik yerlerinden yola çıktı .
1.ordu Fransalı Franklar ordusu Vermandois kontu hugue le grand robert courteheuse ve robert flndralı loren kaynaklı orduyu gecikmeyle takip edecek
2.ordu Loren kaynaklı ordu almanyayı geçip balkanlara kuzeyden girecek aşağı loren dükü godfrey de Bouillon kardeşi Baudouin de Boulogne ve kuzeni Bourglu Baudouin
3.ordu Güney Fransalılar ordusu Toulouse kontu IV Raymond veya Raymond Saint -gilles kuzey italyadan balkanlara girip Sırbistan ve Makedonya
Douglas'ın hikayesi
Aslında gayet akıcı bir kitaptı. Ben uzun otobüs yolculuğumda tamamını tek oturuşta okuduğum için bana film gibi geldi, bu yüzden son noktalardaki geçmişin anlatıldığı kısım bağlanamamış gibi oldu. Hatta
Spoiler
Bana kalırsa douglas'ın aslında dedektif çıkmasının anlatıldığı o bölümde şunu hissettim ya , adam 50-60 sayfa boyunca çetenin neler yaptığını hatta adamın girdiği işleri anlatıyo falan sevdiği kadını anlatıyo anasını satayım son kısımda adam dedektif çıkıyor bakıyoruz herkesi oyuna ketenpereye getirmiş son 10-15 sayfada anlatıyor. Aga o zaman ben ne anladım ya, ki bu dedektifin girdiği çetenin tam olarak ne işe yaradığını da anlamadım ki usta. Elemanlar kasabayı mesken tutmuş 01 deki elemanlardan bi farkı yok ki. Polisler rüşvetle çalışıyo adamlar çete kurmasa birileri kuracak yani. Hadi anladım , bunları tutuklatman lazım bilader ama hani hiç mi vicdanın üzülmedi ya aq bunu hissettiremedin bana hiç birleşemedim o douglas ile , hatta o flashback yüzünden sherlock holmes ve waston ile de tam benimseyemedim ki. Macdonald var anasını satayim eleman benim gozumde hala mcdonald 2li burger menusu olarak kaldi onun yanindaki adam vardi adi neydi white mason mu o eleman da bombos sadece tostcu yakup un tiknaz ve pipo kullanan tipiymis gibi hissettim.
bak kitap harbi aktı güzeldi kötü demiyorum. Ama, ama, ama bu kitap daha iyi olurdu, daha akıcı olurdu. Olay örgüsü güzel, sağlam bir iş var. Ama neden ben 100 sayfa boyunca baska bi hikayeyi sonraki bi 50-60 sayfa da baska bi hikayeyi okudum amk. Ulan Doyle var ya hem beni sinir ettin ters köşe yaptin hem de meraklandirdin devam edecem bu sherlock holmes'a hepsini okuyacam bekle sen...
Helloooo
Şuracağı sevdiği yazarın kitabını okuyan ve çokça seven bir okur bırakayım.
The Friend Zone serisinin üçüncü kitabı Hayat Çok Kısa
Belirtmek isterim ki seride sevdiğim sıralamam her daim faovri sıralamam 2. Kitap 1. Kitap ve 3. Kitap şeklinde olacak.
Ve ummadığım anda diğer kitap karakterleriyle bu kitapta karşılaşmak hasret gidermek çok ayrı güzeldi.
Kadın karakterimiz ünlü bir influencer olan Vanessa Price; işinden ayrılıp dünyayı gezen, çılgınca yaşayan ve ânlarını videoya çekip milyonlarca abonesi olan youtube hesabına yükleyen ve bundan da epey gelir sağlayan biri.
Hayatını dolu dolu yaşamasının en büyük nedenlerinden biri de büyükannesi, annesi ve kızkardeşinin yirmili yaşların sonunu göremedikleri genetik bir hastalık taşımaları.
Kendisi de %50 oranında bu hastalığı taşıyor olabilir düşüncesiyle mücadele ediyor. Tüm bu olanların üstüne kız kardeşi yeni doğmuş bebeğini Vanessa'ya bırakıp ortadan kaybolunca hayatının tepetaklak olmasına minnacık bir an kaldı.
Tek odalı evinde yeğenini susturmaya çalıştığı bir gece kapısını yan konşusu Adrian çalar.
Ah Adrian Copeland! Kendisine yürüyen melek mi desem, İsa Karın Kaslı adam mı desem Karizmatik Koridor Polisi mi desem bilemiyorum.
Adrian, iş kolik bir avukat, hayata hep soğuk bakan, insanlarla mesafesini korumakta ısrarcı, anksiyeti ile mücadele eden ve yan komşusunun yeni yeni farkına varan bir insan tanesi.
Arkadaşlık ile başlayan ilişkileri çok güzel gelişti. Vanessa'nın Adriana hayatı yaşaması için yönlendirmesi ve Adrian'ın her daim Vanessa'ya destek olması çok çok güzeldi.
Sevmediğim tek kısmı Vanessa'nın düşünce tarzıydı. Detayını söyleyip spoiler vermek istemem ama o düşünce bakışı bana çok saçma geliyor.
İşte o da kitabın nazar boncuğu diyelim.
Hayatımıza böylesi karakterde adamların
Kitap hakkında okuduğum yorumlardan sonra beklentim çok yüksekti ve galiba bu yüzden beklentim karşılanmadı. Kitap kötü değildi ama sanırım yazarın yazım tarzı benlik değildi. Yazarın Türkçeye çevrilen nerdeyse her kitabını okudum ve büyük detayları unutsam da kitaplar hakkındaki ortak fikrim çoğunlukla konuyu sevip yazımını sevmememdi. Ya istediğimden hızlı gelişiyor olaylar ya da kitap istediğimden daha kısa oluyor. Hiç ortası yok.
Bu kitapta da yazarın vermek istediği mesajı sevdim ama işleniş hoşuma gitmedi. Vanessa'nın ailesinden ilk bölümlerde hiç hoşlanmadım ve kitabın sonuna kadar da Vanessa'nın onlara karşı yardımcı tavırlarını fazla buldum ama sonda öğrendiklerim yüzünden eleştirmem gereken kişinin bir bakıma Vanessa olduğunu düşündüm. Yaşadıkları yüzünden bütün aile sarsılmış ve kendilerince başa çıkma yolları keşfetmişler ama bunu birbirlerinden uzakta ve kendi içlerinde yaptıkları için ortak noktada buluşamamışlar. Bu hem olağan hem de biraz abartı geldi bana.
Onun dışında Vanessa ve Adrian'ın tanışması ve sonrasında yaşadıkları o kadar hızlı gelişti ki inandırıcılığı fazlasıyla düştü gözümde. Vanessa binaya taşınalı çok olmamış, Adrian'ı daha önce görmüş ama tek kelime etmemiş, hele Adrian onu hiç görmemiş bile. Ama ilk konuştukları andan sonra anında ayrılmaz ikili olmaları, birbirlerinin evlerinden çıkmamaları ve 40 yıllık arkadaşmış gibi takılmaları çok absürttü ya. O yüzden karakterlerin ilişkisi geçemedi bana.
Grace'in işlenişi bile çok havadaydı. 1 haftalık bebeği anne sütü olmadan nasıl beslediğine dair tek cümle yoktu. Vanessa kardeşinin bebeğine annelik yaparken hiç düşünmedi bile, normalde birkaç haftalık bebeğe kendi annesi bile tek başına bakamaz. Hatta yeni anne baba olmuş bir çift, üçüncü bir kişiye (ki bu kişi genellikle anneanne ya da