Sevli boylum Al yazmalım
Bazı kitaplar vardır, bitirdiğinizde sadece hikâyesi aklınızda kalmaz; karakterleri, yaşadıkları ve hissettirdikleri uzun süre sizinle kalır. Yanında Kalmak benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Ahmet karakteri beni en çok etkileyen taraflardan biriydi. Çünkü yaşadığı zorlukları, acıları ya da eksik kalmış yanlarını bir sığınak gibi kullanmıyor. Onları kutsallaştırıp hayatını onların etrafında döndürmek yerine, içine işleyip onlardan öğrenerek yoluna devam ediyor. Bu yüzden Ahmet’in gücü çok gerçek, çok tanıdık geliyor.
Hatice ise tam tersine, dışarıdan bakınca her şeye sahip gibi görünen ama aslında kendi içinde kaybolmuş bir kadın. Bazen insanın eksikliği yokluk değil de, fazlalığın içinde kendini yitirmek oluyor ya… Hatice bana tam olarak bunu hissettirdi.
Ahmet ve Hatice’nin yollarının kesişmesi bana ister istemez Selvi Boylum Al Yazmalım’ı hatırlattı. Çünkü burada da mesele sadece aşk değil. Emek var, fedakârlık var, birlikte kalmanın ağırlığı var. Günümüz ilişkilerinde çoğu zaman eksik kalan o “birlikte mücadele etme” duygusu bu kitabın en güçlü yanı bence.
Kitap boyunca şunu düşündüm: Sevmek bazen gitmek değil, kalabilmek meselesi. Ama kalmak da öyle herkesin yapabileceği bir şey değil. Çünkü birinin yanında kalmak; onun yaralarıyla, eksikleriyle, karanlığıyla da yanında durmayı gerektiriyor.
Yanında Kalmak, bana sevginin sadece güzel anlardan ibaret olmadığını; bazen yük taşımak, bazen sabretmek, bazen de vazgeçmemek olduğunu hatırlattı.
Ve sanırım kitabın en güçlü yanı da burada saklı: Aşkın romantik tarafını değil, emek isteyen tarafını anlatmasında.
Sekizinci yüzyıldan yirminci yüzyıla insanın değişmeyen zalimliği
Bugüne dek çok inceleme yazdım. Bu kitapla ilgili ise ne yazacağımı bilemiyorum. Öyle etkilendim ki... Anlatım tarzından tutun da konusunun özgünlüğüne kadar bambaşkaydı: Bitirdiğimde elimden bırakmak istemedim.
Gitmek mi, kalmak mı? Ölmek mi, yaşamak mı? Yükselmek mi, sürünmek mi? Ezilmek mi, ezdirmemek mi? Geçmişe sımsıkı sarılmak mı, geleceğe adım atmak mı?
Önce "Omzumda işlemediğim günahlar...", ardından da "Belki de yanlıştı doğrularım..." yankılanıyor kulaklarımda.
Bu kitabı okuduğum, bu deneyimi kaçırmadığım için mutluyum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi
Cennet gibi görünen ıssız bir ada…
Hayatta kalmak zorunda kalan on yabancı…
Ama asıl tehlike doğa değil, birbirlerinin sakladığı sırlar…
Bir uçak kazası sonrası başlayan bu mücadelede güven, korku ve ihanet iç içe geçiyor. Herkesin bir geçmişi, herkesin sakladığı bir gerçek var.
Yolculuk
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Kitap çok naif ve yalnız bir kızın liseyi bitirdikten sonra annesinin yanından ayrılıp yaşı bir kadının yanına taşınması ve bu zaman içinde kendini büyütmesini anlatıyor. Kalıcı bir iş ve yer bulana kadar yaşadığı ayrılıklar,aşk acısı ve büyüme sıkıntılarının bir kızı birey olmaya taşıdığını bunun içinde yaşlı bir kadının sessiz rehberliğinden yararlandığını görüyoruz. Kitapta hayatın içinden olmayan hiçbir şey yok. Hepimizin etrafında olan karakterler okurken gözümüzde canlanıyor.Kelimeler o kadar sakin ki okurken o dinginliği hissedebiliyorsunuz acelesi olmadan yavaş yavaş akan bir kitap.
Kendinin Efendisi Olmakİnsan ve Duygular
Puan vermedi
Kitapta belirtilen dış dünyaya karşı kayıtsız kalmak günümüz insanına aşırı katı veya aşırı kaderci gelebilir ama bugünün modern pisikolojiside bu temeller üzerinde kuruludur. Bu çağın getirdiği kaygı, belirsizlik endişe ve boşluk içinde debelenen insanoğlu bir sığınak arar kendi hayatının kontrolünü eline almak duygularını dizginlemek nefsinin ve dış dünyanın kölesi haline gelmemek için muhteşem bir başucu kitabı. Esas itibariyle bu başucu kitabında bir külliyat çıkar.
Bu kitap… gerçekten ruhumu hırpaladı. “Oyunbaz” zaten insanın aklını yerinden alan bir başlangıçtı ama Düzenbaz ile birlikte artık bu iş sadece bir oyun olmaktan çıktı, tam anlamıyla psikolojik bir işkenceye dönüştü.
Daire 13 artık sadece bir mekân değil, karakterlerin iç dünyasının karanlık bir yansıması gibi. Her sayfada nefesimi tuttuğumu, omuzlarımın kasıldığını fark ettim. Ölüm karakteri… aklım almıyor. Zeki mi? Evet. Korkutucu mu? Fazlasıyla. Ama en tehlikelisi şu: Bazen onu anlamaya çok yaklaşıyorsun. Ve bu insanın kendi içinden ürpermesine yetiyor.
Afra’nın içindeki yaşam ve ölüm arzusunun çatışması o kadar güzel ama bir o kadar da acı vericiydi ki… Onun yerinde olsam ne yapardım, hayatta kalmak için ne kadar ileri gidebilirdim diye kendimi sorgularken buldum. Ve bu kitapta asıl can yakan şey de bu zaten: Okurken sadece karakterleri değil, kendini de yargılıyorsun.
Bu kitapta en çok hoşuma giden şey, artık maskelerin yavaş yavaş düşmesi oldu. Ama düşen her maske, yeni bir yara açıyor. Geçmiş sahneler… Kıyı (Ölüm) ve Afra arasındaki bağ… Hepsi içime bir ağırlık gibi çöktü. Yeni bilgi vermemesi biraz hayal kırıklığı yarattı evet, ama psikolojik gerilim açısından önceki kitaptan bile daha sertti.
Bazı sahnelerde kitabı kapatıp “devam etmeyeyim” dedim. Sonra birkaç dakika sonra kendimi tekrar sayfaların arasında buldum. Çünkü işin tuhaf yanı şu: Canını yaksa da bırakamıyorsun.
Karakterler arasındaki gerilim, çatışmalar, kırılma anları… Özellikle görev sahneleri okurken elim ayağım titredi. Ölüm’ün verdiği görevler artık sadece fiziksel acı değil, insanın ruhunu lime lime eden şeyler. Ve okuyucu olarak sen de bu çöküşü iliklerine kadar hissediyorsun.
Final kısmı… Ben o sonlarda gerçekten kitaba sarılıp “Beni böyle bırakma” demek istedim. Çünkü tam her şeyin en
