Melike
@kaplnmelke
Burayı twitter gibi ya da amacına uygun kullanmak arasında git-gel yaşayan bir kullanıcı
63 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Rus edebiyatının acıyla yoğrulmuş bir eseri daha
(HAFİF SPOİLER İÇERİR)
Hikaye, tayin olduğu kasabada kendini yalnız hisseden bir doktor ve paranoyaları dolayısıyla akıl hastanesine kapatılmış eğitimli bir hastanın arasında geçiyor.
Aralarındaki temel tartışma/diyalog da acı üzerine..
Mesela ben huzur tepkisizlikte diye düşünürken hikaye tamamıyla farklı. Biz tepki veren gelişmiş canlılarız. Acıya kayıtsız kalmak ilkel canlının işidir diyor hikayedeki "deli".
Akıllıysa, "olabilir" deyip kayıtsız kalmalıyız, acıyı görmezden gelmeliyiz. Nasıl olsa öleceğiz, diyor.
Deli ne diyor biliyor musunuz? "Sen acı görmemişsin" diyor
Velhasıl doktor "büyük lokma ye, büyük laf söyleme"yi yaşıyor ve gerçek acıyla tanışıyor.
Hikaye bu şekilde ilerliyor.
Tabi bana kalırsa doktorun sadece bir antidepresana ihtiyacı vardı. Ama işte o zamanın şartları öyleymiş(spoiler olmasın diye ne olduğunu söylemiyorum)
Bir de fazla overthink bünyeye zarar verir. Düşünmek güzel ama iyiyi, güzeli düşünmek güzel. Böyle hep hayatındaki olumsuz şeyleri düşünmek hiçbir fayda sağlamaaz
Kitap beni oldukça yıprattı diyebilirim, çok üzüldüm.
Kitabın betimlemeleri o kadar güzel ki okurken okuduğunuzu yaşıyorsunuz. O duyguları, burukluğu, bazen o saf küskünlüğü hissediyorsunuz.
"Sevmek" denilen, hayatını sadece o sevgi üzerine kurduğun ve karşındakiyle varolduğunu hissettiğin bir şey olmamalı, "sen" olmalısın "o" olmalı ve bu sayede "siz" olmalısınız ama ben Raif'te bunu göremedim. Maria ise olaylara daha mantıklı bakıyordu.
İyi ki bu kitabı küçük yaşta popüler kültüre kurban etmemişim
Son olarak; bazen Maria oldum bazen Raif... Bazen kızdım bazen anladım..
Kalbimde kavuşulmayan bu sevdanın hüznü değil de Raif'in kendini harap etmesi kaldı.. Iyi ki bittin zalım kitap...
Mümin Sekman ile sohbet gerçekten çok güzel oluyor. Birçok kitabını okudum. İnşaallah okumaya da devam edeceğim. İnsanı kendine getiren; azmi, akıllıca hareket etmeyi ve düşünmeyi vurgulayan güzel bir kitaptı. Tekrar okumayı bile düşünüyorum.
Bitirmek biraz zamanımı aldı diyebilirim. Felsefi düşüncenin baskın olmasından ve eski Türkçe kelimelerinin fazlalığından okuma hızım biraz düştü. Kitaba gelecek olursak
Simeranya'yı bende çok sevdim. Hani okursunuz ve "hah aradığım buymuş meğer" dersiniz ya işte bende okuyunca aynen öyle söyledim.
Samim karakterine gelecek olursam, aslında kendi kendine yeten biri. Verimli bir insan olmasına rağmen etrafındakiler yüzünden kafasını bir türlü toplayamıyor ve hayalini de bu sebeple hayata geçiremiyor. Ama kitabın sonunda görüyoruz ki aslında en fenaların içinde bile bir hayır var. En iyi için bazen en fenayı görmek, yaşamak gerekiyor.
Tekrar Simeranya'ya dönecek olursam, aslında bu hayal bir fıtrat eğitimi, bir fıtrat düzeni.. İnsanin parçalardan değil bir bütünden oluştuğunun resmi. Ruhunu da hayatın içine katma memleketi. Edebiyat yaptım biraz galiba:) Ama Yalnızız'ı okurken basit bir yalnızlık anlatılmadığını bilin. Alın okuyun ve hem kitabın konusuna hayran olun hem de Peyami Safa'nın bilgisine
"Geleceğe miras" kitaplarımın ikincisini de buldum.
Ali Fuat Başgil, gerçek bir moralist. Gerçek bir öğretmen. Gerçek bir profesör ve en önemlisi de gerçek bir insan... Bir kitap yazayım da adımdan söz etsinler niyetiyle değil, gençlere ışık olmak için, yol göstermek ve moral vermek için yazıldığı besbelli.
Kitabı okurken uzun zamandır bu kadar güzel öğütler okumadığımı farkettim ve bu kadar güzel ögüt veren birini aileme almalıyım dedim; Ali Fuat Başgil'i artık manevi amcam ilan ediyorum:)
"Gençlerle Başbaşa" kitabı okudum bitti kitabı değil. Ben İnşaallah ordaki tavsiyeleri dikkate alarak kendi hayatımda düzenlemeler yapacağım. Ve en kısa zamanda kitabı yeniden okuyacağım.
Sevgili Manevi Amcam, son görevimi yapıyorum,
Görenler! Ali Fuat Başgil adına el-Fatiha :)
