Gece, siyah kadife bir örtü gibi
usulca omuzlarıma indi
ve ben
içimde kimsenin bilmediği kırık çan sesleriyle
göğe baktım.
Dolunay
bembeyaz bir yara gibi asılıydı karanlığa,
iyileşmemiş ama
ışımaktan vazgeçmemiş.
Ellerimi açtım —
bir şey istemek için değil,
artık taşımaktan yorulduğum
duyguları bırakmak için.