Belki bunu yargılayıcı bir bakış olarak değerlendirebilirsiniz ama yakasında Filistin bayrağı ya da karpuz rozeti gördüğüm, başından, boynundan kefiyeyi eksik etmeyenleri görünce içten içe merak ederim hep; acaba bunları yaparken bu konu hakkında kaç kitap okudu ya da olayların perde arkasına dair bir merakı var mı yoksa sadece sloganlarla ve sembolik nesnelerle mi yaşıyor?
Bunları yaparken elbette hiç kimsenin bir uzman gibi konuya hakim olmasını, her soruya cevap verecek kadar bilgiye sahip olması gerektiğini söylemiyorum, ancak baktığınızda bir meseleyi boş sloganlardan bilinçli bir farkındalığa taşımak; o mesele ile ilgili ödediğiniz ya da ödemeye meyyal olduğunuz bedelle de ilintilidir.
Bugüne kadar İran haricinde hatta İran'ın da edebiyatı ve sineması haricinde doğuya çok ilgi duyduğum söylenemez ancak biraz da yanı başımızda yaşanan savaşlar, katliamlar hatta Filistin'de yaşanan soykırım, bir insan olarak beni aktüelin içine çekiyor ister istemez. Ancak yine de Twitter'da yazılan flood'lardan ya da YouTube'daki tartışma programlarından fazlasına ihtiyaç duyduğumuz muhakkak.
Kitap bu yönüyle sizi sloganların ötesine taşıyıp, konuyu tarihsel, stratejik ve siyasi boyutlarıyla anlamanızı sağlıyor. Dahası olayları yalnızca İsrail-Filistin üzerinden ele almıyor, İran'ın bölgedeki konumu, Arap dünyasında yaşanan gelişmeler ve geleceğe dair tutmuş olduğu projeksiyonlarla derin bir değerlendirme sunuyor.
Bana göre Filistin meselesi dünyada en fazla konuşulan ama en az bilinen mesele. Çünkü insanların çoğu bir ideolojiye sahip olduklarında bilgiye ihtiyaçları olmadığı konusunda hemfikirdir. Oysa bu mesele Osmanlı'ya kadar uzanan, ikinci dünya savaşıyla organik bağları olan, soğuk savaştan, İran devrimine kadar karmaşık olaylar silsilesi sonucunda bugünkü noktaya
Adı sarıyaz olunca, kapağında da karpuz resmi olunca ben bu kitabı yazın sahilde soğuk bir şeyler yudumlarken keyifle okuyacağım eğlenceli bir kitap sandım. Ama kitap beni boğdu boğdu duvarlara attı. Güzeldi kesinlikle tavsiye ederim okumanızı, kısa kısa bölümlerden oluştuğu için kolay okunuyor. Bir yerde birbirine bağlanacağı düşüncesi merak duygusunu yüksekte tutuyor. Kapağındaki yumuşak görüntüye kanmayın, sizi toplumun en sert gerçekleriyle çarpıştırıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Seni neden daha önce okumadım Grapon Kâğıtları?
Şiir zevkime en çok hitap eden şiirler genelde Didem Madak imzalı oluyor. Bu şiirlerde asgari sanat tarifesi uygulanmıyor! (Gönderme: 
Pulbiber Mahallesi)
Kitap beni yaz akşamlarında ayağıma karpuz kabuğu yapışmışken yakaladı sanki. Bu kadar naif bir kitabı neden daha önce okumadım bilmiyorum ama Didem Madak'ın şiirsel becerisi gerçekten müthiş. Bazen dizelerin arasındaki uçurumlar bazense dizelerin iri taneli iki mısır koçanı gibi yan yana duruşu beni hayrete düşürüyor. Arada ne dediğini sindiremeden öbür satıra geçsem bile tükenmeden ve keyifle okudum.
Pulbiber Mahallesi)
Kitap beni yaz akşamlarında ayağıma karpuz kabuğu yapışmışken yakaladı sanki. Bu kadar naif bir kitabı neden daha önce okumadım bilmiyorum ama Didem Madak'ın şiirsel becerisi gerçekten müthiş. Bazen dizelerin arasındaki uçurumlar bazense dizelerin iri taneli iki mısır koçanı gibi yan yana duruşu beni hayrete düşürüyor. Arada ne dediğini sindiremeden öbür satıra geçsem bile tükenmeden ve keyifle okudum.
Uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı. Türkan Saylan ile ilgili daha önce yazılan bütün kitapları okumuştum ve en son bu kitap kalmıştı.
Çok uzun bir nehir söyleşi. Cumhuriyet tarihinde beni en çok etkileyen insanlardan biridir Türkan Saylan. On parmağında on hüner tanımlaması, onun için eksik kalır; her bir parmağında on hüner olan, Atatürk hayranı, cumhuriyet sevdalısı, Türkiye’de cüzzamı yenen hekim, bir anıt insan Türkan SAYLAN. Ben onun kadar çalışkan, üretken, hastasına ve topluma saygı ve sevgiyle yaklaşan, bir koltuğunda onlarca karpuz taşıyan bir insan tanımadım. Ve bu değerli bilim insanımızı FETÖ terör örgütünün kumpasları, daha söyleyecek sözleri varken erkenden aramızdan aldı.
Bir önceki okuduğum, Nermin Abadan Unat’ın otobiyografisinde de söylemiştim; özellikle her Türk kadınının ve gencinin mutlaka okuması gereken bir kitap. Işıklar içinde uyu, ellerinden öpülesi Türkan Saylan, ruhun şad olsun…
Güneş Umuttan Şimdi DoğarMehmet Zaman Saçlıoğlu · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202192 okunma
Hayat Güzeldir
Hikâye
1.Sevinç
2.Nöbetçi Âşık
3.Çiçek Tefsiri
4.Profesyonel
5.Sırılsıklam
6.Karga
7.Paranın Yükü
8.Hayat Güzeldir
9.Kötü Bülbül
10.Çiğdem Güzeli
11.Şafak Pembesi
12.Caney
13.Her Kuşun Bir Dalı Var
14.Yara
15.Rüzgârın Oğlu
16.Sebebimsin
17.Döne Döne
18.Karpuz
19.Roman Havası
20.Son İki Yaz
21.Allah Bes!
Baykuş Avazı Hk.
Yazarımızın ilk kitabını da (sondan birkaç öykü hariç) okumuştum. Baykuş Avazı ile birlikte rahatlıkla söyleyebilirim ki; tekinsiz, karanlık, katmanlı ve derin imgesel evren, artık Gülnaz hocanın kendi üslubu ve kimliği haline gelmiş. Vermek istediği mesajı doğrudan anlatmayıp öylesine zarif bir şekilde "gösteriyor" ki; bunu yaparken duyulardan, eşyalardan, hayvanlardan ve büyülü gerçekçilikten ustalıkla yararlanıyor. Kitabın son bölümünde azalan imgelerle nefes alıyorsunuz.
Bu kitapla birlikte, grotesk kavramını her yönüyle ve tam manasıyla öğrenmiş oldum. Metinlerin derin karanlığından bahsederken şunu da eklemeliyim: Yazar, anlatıyı beslemek için yer yer yerel ögeleri, geleneksel ritüelleri, yemekleri ve hatta mizahı kasıtlı bir şekilde kullanıyor. Karakterlerin travmaları üzerinden kurulan bu derinlik, onları okuyucunun zihninde ölümsüz kılıyor. Bazı öyküler insanın en yaralı, en zayıf ve en gizli yönlerine dokunuyor.
Etrafımızda olup biten sarsıcı olayların imgesel olarak nasıl kaleme alınabileceğine dair aradığım tüm cevapları bu kitapta buldum. Özellikle hayvan imgeleri üzerinden karakter inşası, benim için yazarlık anlamında tam bir ders niteliğindeydi. Duygular o kadar gerçekçiydi ki; kendini yiyip bitiren karaktere üzülürken, ilk öyküdeki Süleyman’ın gözlerini sahiden oymak istedim.
Gazze’ye ithaf edilen "İhbarname" öyküsü; maskeler, karpuz dilimleri, zeytin, incir ve tüm çaresizliğe rağmen kaybedilmeyen umutla hafızamda sarsıcı izler bıraktı. Kitaba adını veren baykuşun yer aldığı "Damların Efendisi" öyküsündeki ayna metaforu ve karakterin kimlik arayışı, ardından sonuna hüzünlendiğim "Horoz Bünyamin"... "Tuz Süt Yumurta" öyküsündeki Meryem ve anlatıcının ona tuz vermeyerek aslında kendi sonunu hazırlaması... Ve son öyküdeki kardeşin ölümsüzlüğü... Tüm