“Bir ben miyim keyif ehli, içinizde?
Bakmayın, gün olur, ben de
Bir şiir söylerim belki sizlere dair;
Elime üç beş kuruş geçer;
Karnım doyar benim de.”
“Yüzümde zafer gülümsemesiyle anneme baktım. Beş yıl önce, neredeyse aynı noktada, birlikte oturduğumuz, benim titreyip terleyerek ilk kez sol ayağımla yazı yazdığım günü hatırladım. Annem o zaman da yanımdaydı, şimdi de. Bana verdiği ilham hiç eksilmiyordu.”
“Ama biliyorum, o öldü, bir defa daha umutlanmamak, bir defa daha hayal kırıklığına uğramamak için de, dönüp ona doğru bakmak istemiyorum artık. Biliyorum, biliyorum evladım dün öldü. Şimdi dünyada benim için artık sadece sen varsın, sadece sen, benim hakkımda hiçbir şey bilmeyen sen, hiçbir şey umurumda olmayan biri gibi davranan veya her şeyi ve herkesi yok sayan sen. Sadece seni sevdim, beni hiç tanımamış olan ve hep sevdiğim seni.”
“Hayatımın en mutlu anıymış,bilmiyordum.” Ama ben bu kitabı daha öncesinde okudum,biliyordum. Bilerek yaşadım tüm olanları… Mutluluğumu saklamama yardımı dokundu mu peki?