Kazım Cansever
@kazimcansever
bütün insanlar doğal olarak bilmek isterler - metafizik, aristoteles
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Israrla sorulması gereken 4 soruBilim
Bir sonraki seçim zamanı geldiğinde ve siyasetçiler oyunuzu istediğinde bu siyasetçilere dört soru yöneltin: Seçilirseniz nükleer savaş riskini azaltmak için ne tür önlemler alacaksınız? İklim değişikliğinin risklerini azaltmak için ne tür girişimlerde bulunacaksınız? Yapay zeka ve biyomühendisliği gibi sıçrama yaratacak nitelikteki teknolojileri düzenlemek için ne gibi uygulamalarda bulunacaksınız? Ve son olarak, 2040 dünyasının nasıl olacağını düşünüyorsunuz? Aklınıza gelen en kötü senaryo ve en iyi senaryo tasavvurunuz nedir?
Bu soruları anlamayan ya da geleceğe yönelik anlamlı bir vizyon oluşturmaktan aciz bir şekilde durmadan geçmişten bahseden siyasetçilere oyunuzu vermeyin.
Birinci dünya savaşı yıllarının Girit’inde geçen bir çeşit Dövüş Kulübü hikayesi. İsimsiz bir anlatıcının hayranlıkla bağ kurduğu bir karakter olan Aleksis Zorba, 20. yüzyılın başındaki bir Tyler Durden adeta.
Dövüş Kulubü’nde anlatıcı, tüketim odaklı büyük çarkın küçük dişlisi olma bunalımda gidip gelirken burada da anlatan (Kazancakis’in kendisi) kendi döneminin anlam arayışı, özgürlük/ulus/vatan/aydın kavramlarının baskısı ile ezilip çaresiz kalmış durumda. O dönem çok benzer ruh halinden Türk entelektüelinin de geçmiş/geçiyor olması da enteresan. Denizin iki yakasında da aynı sancılar çekilmiş meğerse.
Aleksis Zorba belki gerçekten yaşamadı ama Kazancakis ona çok benzeyen bir hayatı yaşamış olan George Zorbas ile kömür madenlerinde çalıştı. Benim merak ettiğim ise şimdi Kazancakis'in, George Zorbas’ın üzerine ne kadar kendi olmak isteyip de olamadığı insanı eklediği.
“Ne makine şu insan be! İçine ekmek, şarap, balık, turp koyuyorsun; iç çekmeleri, gülüşler ve düşler çıkıyor. İmalathane!”
