sokağın ortasında, bir başımaydım. kafamın içindeyse, fazla kalabalık… o an gözlerimi kapatıp beynimin içini izlemeye çalıştım. içinde bir sürü yaşayan ve ölü insanın olduğu beynimin ortasında küçücük bir nokta kadardım. hepsini aşarak en derine inmeye çalışıyordum. iniyordum, iniyordum, iniyordum… ama toz zerresi kadar bir boşluk bulamıyordum. bir insan kafasının içinde nasıl ölür? nasıl herkese, her hisse yer bulurken kendisine yer bulamaz? nasıl olur da, başkasının düğümlediği ipler kimsenin değil, yalnızca onun ayaklarına dolanır…
~~KÇM|Büşra Yılmaz