Dernhelm
@keitsuki
375 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·97 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 28 Mart 2026 22:34
·2026 8. kitabı
Kalkıp öğrenci işlerine gittim, çözmem gereken bir problemim vardı. Dedim, "Eğer bir sınava giremeyeceksem ne yapmam gerekir?" "Rapor alman gerekir." dedi kadın. Rapor almam gerekir. Hasta değilken gidip yalandan rapor almamızı tembihleyen bir sistem bizden dürüst olmamızı bekliyor. Dürüst olunca da sonucu görüyorsunuz işte. Vah vah. Babam ameliyat olurken ben gidip bana yalandan rapor yazması için bir doktora dil dökeceğim. Babam oradan sağ mı çıkar, tam mı çıkar hiçbir şey belli değilken üstelik. Niye? Çünkü benim durumum da çok acıklıymış.
O gitmişti. Tekerleklerini tıkır tıkır sürdüğü valizini alıp gitmişti. Kapıyı hafifçe kapatmıştı, tık diye. Ardından kargalar geldiler. Önce beni uçurup tavana çıkardılar. Sonra aniden yüzüstü yere bıraktılar. Parkeye kan yayılmadı. Öleceğim sandım fakat hiçbir şey olmadı.
Başım biraz ağrıyordu evet çünkü bir şeyler söylemek isteyip de söyleyememek genelde böyle bir etki yapıyor. Sözler insanın boğazında kalınca... Sözler insanın boğazında kalınca yutkunmaya çalışıyorsun. Yutkun yutkun yutkun. Midede de ağrı başladıysa bil ki orada çalkalanıyorlar. Tamam. Hazmet. Sindir. Sonra? Sonraki yol öyle değil. Yerçekimi tanımıyor sözler. Uçan balonlara dönüşüp yeniden kafana doğru süzülüyorlar.
Aklının içinde uçan balonlar.
Durdukça şişiyorlar.
Şiştikçe ağrı.
Bir patlasalar...
Daha önce de defaatle belirttiğim gibi, bizimkilerin mezarlarını hiç görmediğim için mezarlıklar bana hep çok garip hissettirir. Bir mezarın varlığı mı insana daha çok dokunur yoksa yokluğu mu hiçbir zaman bilemeyeceğim.