Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok büyüdüğüm bir zamandan geçiyorum. Bazı yerlerde sınırsız kıymet görüp, bazı yerlerde sınırsız kıymetsizlik görebiliyorum. Eski ben için bu sınırsız kıymetsizlik anları tası tarağı toplayıp kaçtığım anlardı bu yaşıma kadar, her zaman olgun, her zaman neşeli bir çocuk oldum. Tası tarağı toplamak zorunda olmadığım bir sürü yer oldu ama özellikle iki yer hayatımın bana kattığı en güzel güvenli alanlardan. Ve bende kendimde buraya güvenli bir yaşam alanı kurmuştum. Ta ki 2024 senesi benim elimden; iş, ilişki, hobi, duygu gibi bir sürü şeyi almak için gelmişti. Yılın sonuna kadar aslında çok yenilikler getirdi, yeniden okula başladım. Tam hedeflediğim gibi kendimle bağımı koparmamak için her gün yazmaya devam ettim. Kendi diktiklerimin yanında hazır kıyafetler giymeye başladım. Dikiş dikmediğim günler oldu, çok güzel yeni dostluklarım oldu, iltifat almaya başladım, iltifat etmem ben diyen insanlara "şuan iltifat ediyorsun" dediğim anlar yaşadım. "Hep gül sana gülmek çok yakışıyor" cümleleri duydum. Hayatımın ışıklarıyla tanıştım. O ışıklar söndüğünde kendi girdabımı harlamadan, kendime izin vermeyi öğrendim. Tekrardan ışıklarımın canlandığındaki o yükseklikte sarhoş olmayı öğrendim. Ben bugün ilk defa olunacağından emin olduğum hissiyatla küsmeden birine kitap hediye ettim. Küsmeden demek çok önemli çünkü ben ilk defa bana küsen birine adım attım. Güvenli biriyim derken kaçan biri oldum, kendimi yanlış yapmış hissettiğimde kafamda kurmadan "bir sorun mu var?" diye sormayı öğrendim. Kendime gün içerisinde halka eklememeyi öğrendim. Tası tarağı toplamadan, zaten o iki güvenli yerimde regüle olurum diye kaçmadan zor bir yere katlanarak gelmeyi öğrendim. Hayır demeyi, yapabileceğim halde üzerime almamam gereken yükleri almamayı öğrendim. Bilmiyorum demeyi öğrendim. Bunda
Kendimle terapi
Eksikliğini duyduğum şeyi elde ettigimde icime dolan yasama sevinci hayattan yeni beklentiler olusturmama sebep oluyor, bu sefer sahip olamadiklarim yuzunden yeniden dibe cekiliyorum. Beklenti hayal kirikligiyla eş deger neredeyse, beklememek de insani değil. Insan olarak mutluluk galiba mumkun değil.