Bazı kitaplar size yeni bilgiler öğretir, bazılarıysa uzun zamandır bildiğinizi sandığınız şeylere farklı bir yerden bakmanızı sağlar. İçimizdeki Çocuk benim için ikinci türden bir kitaptı. Okurken birçok kez durup düşünmek zorunda kaldım. Bazı sayfalarda boğazım düğümlendi, bazı satırlarda gözlerim doldu. Hatta kimi zaman kitabı kapatıp dakikalarca duvara baktığım oldu. Çünkü okuduklarım sadece bir kitabın satırları gibi gelmedi; zaman zaman kendi hayatıma, geçmişime ve kendimle kurduğum ilişkiye tutulmuş bir ayna gibiydi.
Altını çizdiğim çok fazla cümle oldu. Bazı paragrafları bir kez okumak yetmedi, dönüp tekrar tekrar okudum. Çünkü kitap ilerledikçe aslında çoğu zaman fark etmeden taşıdığımız duygu ve düşüncelerin ne kadar eskiye dayanabileceğini düşündüm. Kendimize söylediğimiz sözlerden kurduğumuz ilişkilere, verdiğimiz tepkilerden hissettiğimiz değersizlik duygusuna kadar pek çok şeyin kökenine dair durup düşünme fırsatı sundu.
Elbette bu kitap bir terapi yerine geçmiyor ya da size bir tanı koymuyor. Hatta bence amacı da bu değil. Daha çok, insanın kendi iç dünyasına biraz daha dürüst bakabilmesi için bir kapı aralıyor. Bazı cevaplar vermekten çok sorular sorduruyor. Belki de bu yüzden etkisi son sayfayı çevirdiğiniz anda bitmiyor; kitap bittikten sonra da zihninizde ve kalbinizde yaşamaya devam ediyor.
Kitabı bitirdiğimde kendimle ilgili her şeyi çözmüş değildim. Ama bazı yaraların, bazı korkuların ve bazı davranış kalıplarının nereden geldiğini daha iyi anlamaya başladığımı hissettim. Belki de farkındalık dediğimiz şey tam olarak budur; kendimizi yargılamadan, suçlamadan, sadece biraz daha yakından tanıyabilmek.
İçimizdeki Çocuk, benim için okurken acele edilmemesi gereken, sindirilerek okunmayı hak eden ve satırlarının arasında insanı kendisiyle baş başa
“Geçtiğin yollarda izin kalmadı.
İnsan, her şeye geç kalandır.”
Geç Kalan – Tarık Tufan
Yarım cümleler…
tamamlanmamış vedalar, hançer gibi saplanmış yalnızlıklar. Ve yarım kalmış bir aşkla, insan gerçekten her şeye geç kalan mıdır?
Melankolik ve şiirsel bir dil…
Aşk acısı, yalnızlık, terk edilmişlik…
Varoluşsal sancıların derinden hissedildiği, altı çizilesi cümlelerle dolu bir kitap.
Kendi yalnızlığında bekleyen bir adam…
Kaybetmenin acısını kurşun gibi yemiş, yenilmiş…Kimsesiz, Sevgilisi Füruzan tarafından, dağılmış harfler ve kırık bir kalple terk edilmiş…
Sahile vurmuş ölü bir at gibi.
Onun varoluşsal yalnızlığını okuyoruz.
Yer yer terapi seanslarından kesitler giriyor araya…
“Kendimle arama aşılmaz bir mesafe girdi sanki… Ruhum dışarıda kaldı, bedenim girecek kapıyı bulamıyor.”
Çocukluğundan beri yaraları geçmeyen,
dizlerinin üzerine çökmüş bir hayat…
Uzaklara bakar gibi dalgın,
uzakları özler gibi müptelâ…
Yarım kalmış hevesler, kursakta kalanlar…
“İnsan, bir parça kandan ve çokça özlemden yaratıldı.
İnsan, topraktan, sudan ve aşk acısından yaratıldı.
Aralık ayı hüznü. Yeni yılın kıyısı.
Reklam
Selamlar. Ben bu kitabı sevemedim. Yani aslında yazarın kalemi çok akıcı. Kitap kendini okutuyor bir şekilde ama kurguyla ilgili çok ciddi sıkıntılar var. Kitap korkunç mu ? Hayır değil. Okunması gereken güzel bir kitap mı ? Kesinlikle değil.
Benim en çok canımı sıkan mesele karakterlerin asla tutarlı olmamasıydı. Hiçbir karakter tutarlı değil bu kitapta. Yani tamam önemli olaylar olur, karakter gelişimi okuruz ve bütün bu süreçlerin sonunda karakterlerin fikirleri değişir anlarım. Ama bu kitapta böyle olmuyor. Zaman atlaması yaşıyoruz hop karakterin fikri değişmiş. Bazen o bile yok çünkü karakterler de ne istediğini bilmiyor. Bu döngüden çok sıkıldım. Bir fikriniz, bir duruşunuz olsun. Hepiniz mi aşırı korkak ayran gönüllü insanlarsınız ?!
Devamında spoiler vereceğim. Biraz daha özet tarzında bir yorum olacak. Uyardım.
Cecelia inanılmaz aptal bir karakter. Yine de Cecelia’nın bazı hatalarının temelinde sürekli yanlış yönlendirilmesi ve sürekli kasıtlı olarak bilgisiz bırakılması olduğunu düşünüyorum. Zaten kitapta kimsenin sevginin ya da en azından romantik anlamdaki sadık sevginin ne olduğunu bildiğini düşünmüyorum. Cee, Dominic’i çok seviyor ve çok aşık, Sean’u çok seviyor ve aşık ama bir süre sonra görüyoruz ki onları hala çok seviyorken bir yandan da Fransız’ı çok sevmeye başlamış. Bakın ben açık ilişkiye karşı değilim. İlk kitap için de bunu söylemiştim. Yetişkin insanlar özgür iradeleriyle bu üçlü ilişkiyi birlikte yürütmekten memnunlar. Beni bağlayan bir durum yok yani. Ama konu sevgiye, aşık olmaya gelince orada bir durup düşünmemiz gerek bana göre. Yani Cee, benim güzel kızım, tamam iki erkeğin sana sana verdiği ilgiden hoşlandın, sana kendini değerli hissetmelerinden hoşlandın, seks kendi başına bonus puan zaten ama bütün bunlar çerçevesinde sen onları
"TEMET NOSCE"
"Sonsuz olasılıklar evreninde bir seçim yaptı isen onun senin için en iyisi olduğuna inanıp kararlılıkla yürümelisin, diğer olasılıklar artık zaten yok oldu."
Hayatın bizi en beklenmedik anlarda, en karanlık köşelerde sınadığı anlar vardır. Bazen bu sınav, tüm dünyanın sarsıldığı birkaç saniyeye sığar. Eser, tam da böyle bir anın, ölümle burun buruna gelinen o eşikte yaşanan dönüşümün hikâyesini anlatıyor.
6 Şubat depreminin en ağır yıkımını yaşayan Hatay'da geçiyor. Raçel, sarsıntının şiddetinin doruk noktasına ulaştığı o birkaç saniyede, fiziksel dünyadan koparak bambaşka bir boyuta geçiyor. Bu sıradan bir baygınlık ya da bilinç kaybı değil; "mental bir kopma" olarak tanımlanan, ruhun bedenden ayrıldığı anlar...
Raçel'in deneyimlediği şey, ölümden dönüşlerle ilgili anlatılanların ötesinde. O, o kısacık anda evrenin yaratıcısıyla karşılaşıyor, sonsuz bir ışığın içinde kendini buluyor. Korkuların tamamen yok olduğu, yalnızca saf sevginin var olduğu bir yer burası. Tasavvufta "vuslat" denilen o kavuşma anını, dünyevi tüm bağlardan arınmış halde deneyimliyor.
Bu olağanüstü deneyim, Raçel için bir son değil, gerçek anlamda bir başlangıç oluyor. Yaşadıklarını anlamlandırmak, bu deneyimden edindiği kazanımları yeni hayatına ışık yapmak için bir araştırma yolculuğuna çıkıyor. Artık sorduğu sorular farklı:
· O an gerçekte ne yaşadım?
· Ölüm dediğimiz şey aslında nedir?
· Bu deneyim bana kendimle ilgili ne öğretti?
· "Kendini bil" çağrısı benim için ne anlama geliyor?
Depremden sağ kurtulan Raçel'in sonraki 21 günü... Bu süreçte yaşadıkları, hissettikleri ve en önemlisi bunların onda bıraktığı izler öyle ustalıkla aktarılmış ki, okumaktan çok izlediğinizi hissedeceksiniz. Beni en çok etkileyen noktalardan biri, deprem sonrası ortaya çıkan insan manzaraları
Bugünü Yaşama Arzusu – Schopenhauer Tedavisi
Yalom'dan okuduğum ikinci kitap ve bu da bana göre çok güzeldi.
Okurken altını çize çize ilerlediğim kitaplardan biri oldu. Irvin D. Yalom, psikolojiyi ve felsefeyi hiç sıkmadan, roman tadında anlatmayı gerçekten çok iyi biliyor.
Okurken yalnızca bir roman okumuyorsunuz; aynı anda bir terapi odasına giriyor, insanın kendisiyle yüzleşmesine tanıklık ediyorsunuz.
Bazı yerlerde durup düşündüm, bazı yerlerde kendimle yüzleştim. Özellikle grup terapisi bölümleri çok gerçekti, insan ister istemez “ben olsam ne yapardım?” diye soruyor. Bitirdikten sonra hemen etkisi geçmiyor, uzun süre insanın içinde kalıyor.
Bu kitabı bitirdiğimde net cevaplar almaktan çok, doğru sorularla baş başa kalmıştım. Kendini, ilişkilerini ve yaşamla kurduğu bağı sorgulamayı seven herkesin mutlaka okuması gereken bir eser.
Kesinlikle herkesin kendine bir şeyler kalabileceği bir kitap. 10/10.
Keyifli okumalar herkesee..
Bir Kitap Sohbeti - 1
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ ile birlikte okumuş olduğumuz 
Yürümenin Felsefesi hakkındaki sohbetin değerlendirmesini de size sunuyoruz.
Galeyan Genel bir soruyla başlayalım kitaptan önceki ve kitaptan sonraki "Yürümek" hakkında düşüncelerin neler?
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Açıkçası bu kadar felsefik düşünmedim. Yürümek fiziksel olarak iyi gelen ruha terapi bir aktiviteden öte değildi benim için :) okuduktan sonra yaratıcılığı bile etkiliyormuş vay be dedim. 
Charles Darwin 'in kum yolunda doğal seçilimi keşfetmesi ya da 
Jean-Jacques Rousseau 'nun yürüyüş yaparak yaratıcılığını ortaya koyması çoğu düşünürlerin bu şekilde kendini bulması iyi hissettirdi az sonra hazırlanıp doğaya yürüyüş yapmaya çıkacağım. Doğa ananın kollarına bırakıp kendimi yaratıcı bir şeyler bulabilirim belki.
Galeyan Yaratıcı bir fikir bulmak amacıyla yürüye çıkmak mi fikri buldurur? Yoksa insanın yürüyüşe kendini bırakıp zihnini dinlendirirken dinlemesi mi? Beklentisiz bir yürüyüş elbette size de bir şeyler sunacaktır diye düşünüyorum.
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Beklentisiz akışta kalarak zihni dinlendirerek bulunur diye düşünüyorum. Yaratıcı drama diye bir ders almıştım. Orada da yaratıcılığı geliştirmenin evreleri vardı zihni kuluçkaya yatırmak gerekir sonra aydınlanma evet işte bu dediğimiz an’da bir şeyler aydınlanabilir zihnimizde :)
Galeyan Yaratma ve yürüme fiillerinin ortak paydası yalnızlık sanırım, 
İşin Aslı, Judit ve Sonrası kitabında da "Yaratacak bir şeyi olan yalnızdır" ifadesi vardı ve bu kitapta bir çok yerde yürüyüşün yalnız yapılması gereken bir eylem olduğu vurgulanıyordu. Sen yalnız yapılması gerektiği kanaatinde misin?
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Ben genel hayatımda bireysel takılmayı seven bir insanım. Yalnız alışveriş yapmak, kitabımı kahvemi alıp yalnız başıma zaman geçirmek her zaman bana daha iyi gelir. Yürüyüş yapmak da aynı şekilde içim huzursuzsa kendimi kötü hissedersemDuygu ve Düşünce
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ ile birlikte okumuş olduğumuz Yürümenin Felsefesi hakkındaki sohbetin değerlendirmesini de size sunuyoruz.
Galeyan Genel bir soruyla başlayalım kitaptan önceki ve kitaptan sonraki "Yürümek" hakkında düşüncelerin neler?
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Açıkçası bu kadar felsefik düşünmedim. Yürümek fiziksel olarak iyi gelen ruha terapi bir aktiviteden öte değildi benim için :) okuduktan sonra yaratıcılığı bile etkiliyormuş vay be dedim. Charles Darwin 'in kum yolunda doğal seçilimi keşfetmesi ya da Jean-Jacques Rousseau 'nun yürüyüş yaparak yaratıcılığını ortaya koyması çoğu düşünürlerin bu şekilde kendini bulması iyi hissettirdi az sonra hazırlanıp doğaya yürüyüş yapmaya çıkacağım. Doğa ananın kollarına bırakıp kendimi yaratıcı bir şeyler bulabilirim belki.
Galeyan Yaratıcı bir fikir bulmak amacıyla yürüye çıkmak mi fikri buldurur? Yoksa insanın yürüyüşe kendini bırakıp zihnini dinlendirirken dinlemesi mi? Beklentisiz bir yürüyüş elbette size de bir şeyler sunacaktır diye düşünüyorum.
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Beklentisiz akışta kalarak zihni dinlendirerek bulunur diye düşünüyorum. Yaratıcı drama diye bir ders almıştım. Orada da yaratıcılığı geliştirmenin evreleri vardı zihni kuluçkaya yatırmak gerekir sonra aydınlanma evet işte bu dediğimiz an’da bir şeyler aydınlanabilir zihnimizde :)
Galeyan Yaratma ve yürüme fiillerinin ortak paydası yalnızlık sanırım, İşin Aslı, Judit ve Sonrası kitabında da "Yaratacak bir şeyi olan yalnızdır" ifadesi vardı ve bu kitapta bir çok yerde yürüyüşün yalnız yapılması gereken bir eylem olduğu vurgulanıyordu. Sen yalnız yapılması gerektiği kanaatinde misin?
︎ ♛ K Ü B İ İ ♛ ᝰ.ᐟ Ben genel hayatımda bireysel takılmayı seven bir insanım. Yalnız alışveriş yapmak, kitabımı kahvemi alıp yalnız başıma zaman geçirmek her zaman bana daha iyi gelir. Yürüyüş yapmak da aynı şekilde içim huzursuzsa kendimi kötü hissedersemReklam
Reklam