Sana teşekkür borçluyum evlat... Bana dünyanın hakikaten suratına tükürmeye bile değmez olduğunu ve bu dünyada suratına tükürülmeyecek bir tek ama bir tek insan bile olmadığını bana sağlam bir şekilde ispat ettin.
Ne zaman kitaplığıma bir göz atsam kırmızı kapağıyla beni kendine çeker. Elime alıp bir kaç sayfa karıştırdıktan sonra "Bu sefer olacak" derim kendi kendime. Ne yazık ki bir türlü beceremedim şu kitabı bitirmeyi. Defalarca yarım bıraktım. Kimiz zaman bir sahil kenarında başladım okumaya kimi zaman tıka basa dolu bir otobüsün içinde. Ne yaparsam yapayım o kaçınılmaz son yine beni buldu. Yarısına bile gelemedim maalesef. Umarım daha fazla gecikmem ve başucu kitabım olur.