“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ah, dostum! Mutsuzluk bulaşıcı bir hastalıktır. Mutsuz ile yoksulun birbirinden uzak durması lazım, birbirlerine bulaştırmamak için.
Hegel’in melankolik, her şeyi kapsayan sistemi son derece kompleks bir bilye oyunu ve entellektüel bir teşviktir; zamanın birçok dehasını da cezbetmiştir. Ama Avrupa tekrar Ortaçağ’daki gibi bir çağ yaşamaya başlayıp durağanlaşınca, bir oyun olarak kalmıştır. Bu durumda diyalektik, yaklaşan kıyastan daha büyük bir rol oynar. Ama Avrupa başka bir çağa yaklaşmaktadır.Şüphesiz bu durağan zamanları sağlamaya çalışan güçler vardı- farklı şekillerde, ama birbirine benzer, tüyler ürpetici neticelerle. Ama bunlar için sarı-gri bir üstlük içindeki hamur suratlı yalnız profesör sorumlu tutulamaz. Dile karşı işlediği cürüm, onların yarattığı bulanıklaştırma yüzündendi; güçlülerin cürümleri, yalancılıkları yüzündendi. Hegel, sonuçta dünyayı fantastik, entellektüel bir masal olarak algılamıştır. Oysa güçlülerin hiçbiri dünyayı önce gerçekten anlamaya çalışmadı, aksine değiştirmeye uğraştılar.
