Şimdi yalnız yaşıyorum. Eskiden yalnızlığın zor ve hüzünlü olduğunu düşünürdüm. Oysa şimdi görüyorum ki yalnızlık, aslında özgürlüğün ta kendisimiş. Bu özgürlüğün tadını çıkarmayı, bir fincan kahvenin bile sağlıkla ve keyifle içi ile bildiğinde ne kadar kıymetli olduğunu öğrendim.
Sayfa 103
Tek bir hayat bile peşimden sürükleyemeyeceğim kadar yoğun, dallı budaklı, karmaşık geliyorsa, siz bir de pek çok hayatı düşünün; her birinin kendi geçmişi vardı ve başka hayatların geçmişleri birbirlerine düğümleniyordu. Her seferinde keyifle şöyle derdim: Şimdi ferahladım, kilometreyi sıfırlıyorum, tahtayı siliyorum: Yeni bir memlekete geldiğim günün ertesinde bu sıfır çoktan pek çok basamaklı bir rakama dönüşmüş olurdu ve göstergelere sığmazdı; insanlar, mekânlar, sevgiler, nefretler, yanlış adımlar tahtanın bir ucundan öteki ucuna kadar uzar giderdi..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Japonlar çok bedel istiyorlar, küçük bir not, "Burası herkesin yeridir. Lütfen, temiz tutalım." Bu yazıyı okuduktan sonra, keyifle ayrılabilirsiniz. Hem de hiçbir maddi bedel ödemeden. Zira ülkenin her yerinde tuvaletler, yaz kış, sıcak suyu dâhil, kurutmalı ve ısıtmalı olsa da, ücretsizdir.
“Rüzgâr bir kaplan gibi hırçınlaştığında, fırtına yaklaşırken dağ kötücül bir keyifle titrediğinde kız kendisini huzurlu hissediyordu. Başını kurşun rengi gökyüzüne kaldırıyor, çimenlerin üzerinde dolaşan gerilimi içine çekiyordu. Nehir de zevkten gürüldüyor gibi geliyordu ona. Kız gök gürültüsünü ve yağmuru bekliyordu. Çünkü nihayet anlaşıldığını düşünüyordu.”
Atma Ziya!!!
Ekvatorun sıcak suları iliklerimi yeteri kadar ısıtmamıştı. Sonra ben sıcak toprakları da özlüyordum. Böylece, bir gün, Gine Körfezine saptım ve Annobon Adalarından geçerek Gabon kıyılarına çıktım, Stanlay Pool Irmağı boyunca içerlere doğru yürüdüm, bu arada da timsahlarla Zendar kuşlarını gördüm, yeni bir dostluk örneğini gördüm:
Timsahı bilirsiniz. Pek az insan görmüştür timsahı ama bütün insanlar bilir. İlgilenmişiz bu çirkin, bu korkunç yaratıkla işte. Kısacası, mağara gibi ağzını; onu sürüngene benzeten öğürtücü ayaklarını, bir Yale'den çok daha kuvvetli kilitlenen çenesini bilirsiniz. Ama Zendar kuşlarını? İşte bunu hiç sanmıyorum. Adını bile yeni işitiyorsunuz belki de: Timsah ne kadar iğrenç.. Zendar kuşu da o kadar sevimli. Timsah ne kadar çirkin.. Zendar kuşu da o kadar pırıl pırıl, o kadar ışıl ışıl. En tadlı renkler onda. Timsah ne kadar korkunç.. Zendar kuşu da o kadar güzel, o kadar cana yakın. Ve minicik. Stanlay Pool Irmağında, ben, Timsahla Zendar kuşunun dostluğunu da gördüm işte:
Dostluğun temeli bu sefer o cici Zendar tembelliği ile timsahın kürdan kullanmayı bilmeyişine dayanıyordu. Veya Timsah kürdan kullanmayı beceremiyordu, aksine de dişleri kovuk kovuktu. Tembellikle beceriksizliğin en sağlam dostluklardan birini doğurabileceğini dramatik, hattā patetik bulacağınız bir sahneden sonra öğrendim:
__Stanlay Pool Irmağı Illoba kabilesini on kilometre kadar kuzey doğuya doğru geçtikten sonra gömük bir göle benzer. Ben işte burada, öğleye yakın bir saatte bir timsahın körpecik bir zenciyi kaptığını gördüm. Aradan on dakika ya geçmiş, ya da geçmemişti ki, anasının öğütlerine kulak asmayan bu körpecik, bu derisinin karası yakamozlu arapçıktan sadece iri kemikler kalmıştı. Ve kıyıya kendinden de iğrenç bir keyifle uzanan timsah ağzını
Büyük konuştu yine...
“Bilmiyorum farkında
mısın? dedim gülüşümü gizleyemezken. "Başkanı kaçırmaya gidiyoruz ve belim de silahlar var.”
“Belinde silahları olan birisi renkli atkı takamaz diye bir kural mı var?” diye sordu. İmalı bir şekilde ona dönüp baktığımda dudakları aralandı ve “Yok artık,” dedi. “O kadar da değil. Elbette o atkıyı takmayacağım, unut bunu.” Gülmeye başladığımda hiç olmadığım kadar gergindim ve gerginliğimi belki de bu şekilde gülerek atıyordum.
“Bir gün seni sarhoş edeceğim ve bu atkıyı boynuna dolayacağım,”
dedim keyifle. “Kendime sözüm olsun.”
“Unut bunu, güzelim benim,” dedi gülümseyerek. “Hiçbir alkol
bana o atkıyı taktıramaz!"
