KEMALİSTLER ARAPLARI NEDEN SEVMEZ?Kemalist Türkiye
"Kemalistler Arapları neden sevmez?" diye kendinize bir sorun, cevab bulabildiniz mi? "Ee çünkü Müslümanlar!" Hayır. Olmadı. Cevap sadece bu değil. (Ama etkenlerden birisinin bu olduğu kesin.) "Ee çünkü Asyalılar!" Hayır. Olmadı. Cevap yine sadece bu değil. (Ama etkenlerden birisinin bu olduğu da kesin.) Doğru cevap ne peki? Doğru cevap: "Çünkü fakirler!" Yâni en azından bir vakit öylelerdi. Ve Kemalistler fakirlerden kesinlikle hoşlanmazlar. Onların gözü dünyadadır. Dünyayı kazanmadadır. O nedenle dünyevî bir getirisi olmayan sevgileri boşlarlar. Nitekim Kemalistlerin Kürtleri sevmeyişi de aynı sebeptendir. Ancak felek yine oyununu etmiştir. Kader yine hikmet ağlarını örmüştür. O gariban gördükleri Araplar "petrol zengini" oldukları gibi o saf buldukları Kürtler de "işadamı" hüviyetine bürünmüştür. Bundan kelli artık ne birincisine ne ötekisine o kadar düşman bakamazlar. (Nitekim Fenerbahçe Chobani'nin sponsorluğuna "Hayır!" diyebildi mi?)
Bu sıralar Kemalistlerin en ciddi kimlik bunalımı bu eşikte yaşanıyor. Tam atalarının kendilerine çizdiği yolda olduğu gibi Arap düşmanlığı edecekler... Amaa... O da ne? Bir bakıyorlar ki: Para Araplarda. Hoppala! Tam atalarının izlerini takip edip Kürtleri yok sayacaklar... Fakaat... Bakıyorlar ki: Oyları sandıkta epey yer tutuyor. Hoppala! Bu defa bir tezatta yuvarlanmaya başlıyorlar. Bazıları "Herçi bâd âbâd!" deyip yeni bir yol tutturuyor gerçi. Evet. Nitekim bu gözler kimleri Suudi Arabistan'da, BAE'de, Katar'da konser verirken görmedi ki? Tarkan'ı, Zeyneb'i, Ebru'su vs... Hey yavrum hey! En son çıkanın yirmi milyon aldığını söylüyorlar hattâ. Ne para be! __O paraya Arapça şarkı söylenmez mi? O paraya Kemalistler komple Arap bile olurlar. Arabistan kütüğüne geçerler. Dağa-taşa "Ne mutlu Arab'ım
Xêra şerê Rojava çiqas neyar hene hemû diyar bûn. Weyla min ê welleh min nedizanî ev qas kûçik hene. Gotinek heye dibêje "qey me bavê we kuştiye" ez bawerim me bavê van kuştiye. Êrîşî Rojava, jinên Kurd, zarok, al, ziman, kesan dikin lê bi devkî. Hevalên hêja guh nedin van zehf zora wan diçe. An kî em bi rûmeta xwe sekinîn lê ew kuçiktiya Emerîka û ya Îsraîlê dikin. Baş bizanibin ku tu kesî em ne firotin em ne yê firotinê ne. Wek Şakiro li strana şerê yewnanîstanê de dibêje "tirka namûs firotiye bi peran e." şevên we xweş û tijî Kurd û Kurmancî be.
Wesiyeta Qazî Mihemed
Wesiyet
Bi navê Xwedêyê mezin û dilovan.
Ey gelê kurd û birayên min ên hêja!
Birayên min î qehrxwarî û gelê min î zorlêkirî!
Va ye ez di gavên herî dawîn ên jiyana xwe de me, ji bo xatirê Xwedê êdî dijminayiya hev nekin û pişta xwe bidin hev. Li hember dijminê zordest û zalim derkevin, xwe belaş nefiroşin dijminan.
Dijmin her û her dixwaze ku tenê karê xwe bi we pêk bîne û qed bi we re merhemetê naket; di her firsendekê de qed li we nabihure.
Dijminê gelê Kurd pir in, zordest û bê şêfqet in.
Sembola serkeftina her gel û netewekê hevgirtin û yekbûn e, piştgiriya gel a gişî ye. Her gelê ku yekîtî û tebayiya wî nebe; ewê hertim di bin destê dijmin de be. Tu tiştê we, gelê Kurd, ji gelên li ser rûyê vê erdê ne kêmtir e. Belkî hûn, bi mêranî, egîdî û hêjatiya xwe, ji gelên ku rizgar bûne li pêştir in jî. Gelên ku ji destê dijminên xwe yên zordest rizgar bûne; mîna we ne. Lêbelê yekîtiya yên ku xwe rizgar kirine hebûye, bila hûn jî mîna hemû gelên li ser rûyê erdê îdî bindest nebin. Bi yekîtî, nekirina hesûdiya hev û xwenefirotina dijminan hûn dikarin rizgar bibin.
Birayên min! Îdî bi dijminan neyên xapandin, dijminên Kurdan ji kîjan reng, destek û neteweyê dibin bila bibin, her dijmin in. Bê Birayên min! Îdî bi dijminan neyên xapandin,
dijminên Kurdan ji kîjan reng, destek û
neteweyê dibin bila bibin, her dijmin in. Bê merhemet in, bê wijdan in û rehmê bi we nakin. Dê we bi hev bidin kuştin, dê we li hemberî hev hev çavsor bikin û bi derew û xapandinê we bînin beramberî hev.
Ji tevî dijminên Kurdan, dijminê herî zalimtir, mel'ûn, Xwedênena û bêmerhemet Ecem in. Destê xwe ji tu sûcên li dijî gelê Kurd venakşîne. Di dirêjiya dîrokê de bi gelê Kurd re xerez û kîna vî gelî ya kevnar hebûye û heye jî. Temaşa bikin, binêrin gelek zilamên we yên
Dr. Nuri Dersimi'nin Eşine mektubu..Kurdî
Feride,
Binlerce canlı timsal arzetmekte olan Kürd kadınlığı hakkında
Kürd atasözü olan "şêr şêr e, çi mê çi nêr e" (Aslanın dişisi de erkeğide aslandır).
Sen Dersim'in Şemikan aşireti namıyla yadedilen cengâ-ver ve kahraman bir aşiretin öz evlâdısın. Mensup olduğun
familyanın asaletini gösterdin.
Feride'm
Ne yazık ki duygu ve fikir itibariyle tam bir birlik olan yuvamızın çocuğu da olmadı. Zalim kader bir anne sevgisini senden kıskanmış oldu. Bundan müteessir olma. Vatansız esir ve köle olarak yaşıyacak olan hayat meyvesine lüzum görme.
Mensup olduğun milletin dağlar
başında hürriyet uğrunda savaşmakta bulunan kahraman çocukları
da senindir. O kahramanların muvaffakiyetini temenni etmeli ve metin olmalısın.
Zaten metinsin.
Zeman, mîna mûreke germ a ku bi ser çermê mirovan de diherike, carna mirov dişewitîne û carna jî mirov di nava xwe de dadiqurtîne. Ji bo Aras, zeman ne wekî çemê ku diherikî bû; zeman mîna hewzeke rawestiyaw, bîhnketî û tarî bû.
Aras li odeya xwe ya tarî, li ser kursiyê xwe yê darîn rûniştibû. Tenê ronahiya ku ji binê derî dihat, hinekî tarîtiya odeyê dişkand. Li ser masê, saeteke kevin a destan hebû. Saet nediçû. Di deqîqeya ku Aras ji mal derketibû û xeberek xirab girtibû de rawestiyabû. Ji wê rojê ve, Aras bawer dikir ku heke ew wê saetê kurd neke (nejidîne), dinya dê neçe pêş. Û wî nedixwest dinya herê pêş.
"Dengê hundir nasekinê," wî bi pistepist got. "Mîna kurmên ku di hundirê darê de dixwin, ew jî mêjiyê min dixwe."
Psîkolojiya Aras di bin barê poşmaniyeke mezin de mabû. Beriya du salan, di şeveke zivistanê de, wî û birayê xwe yê piçûk keti bûn nava nîqaşekê. Nîqaşeke pûç, li ser mijareke bêwate. Aras bi hêrs ji mal derketibû û birayê wî li pey wî hatibû. Di wê şeva bi mij û dûman de, qezayek çêbibû. Birayê wî çûbû, Aras mabû. Lê gelo bi rastî Aras mabû? An tenê cesedekî ku nefesê distîne li pey mabû?
Beşa Duyem: Reşkên li ser Dîwar
Aras dest bi dîtina sîberan kiribû. Li ser dîwarên odeya wî ya spî, sîberên ku şiklê wan nedihat fêmkirin diçûn û dihatin. Hinek caran ev sîber dibûn mîna rûyê birayê wî, carna jî dibûn mîna destên ku dixwestin qirika wî bigirin.
Ew roja ku çû cem psîkolog, cara pêşîn bû ku wî hewl da biaxive. Doktor lê nêrî û pirsî:
"Tu çi dibînî gava tu çavên xwe digirî?"
Aras hinekî sekinî. Bêhna dermanan a sar a klînîkê pozê wî dişewitand.
"Ez tiştekî nabînim doktor," got Aras. "Ez dengê bêdengiyê dibihîzim. Bêdengî diqîre. Dibêje ku 'tu li vir î, lê tu ne sax î'."
Doktor pênûsa xwe li ser kaxizê gerand. Aras dizanibû ku ew ê binivîse: Trawmaya
"Ez Kurd im delalê
Çi zanim bextewarî çi ye
Çi zanim hezkirin çi ye
Jiyana min tijî êş
Mirin û girîn e..."
Occo Mahabad
Occo Mahabad