Kibir ve Hakikat: Modern Çağ TablosuAlıntı
Bu günün dünyasında da" Firavunluk " bir tarih değil, bir tavırdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
memento mori
Antik Roma’da muzaffer bir komutan, zafer çığlıkları ve alkışlar eşliğinde şehre girerken arkasındaki köle kulağına sürekli şu sözü fısıldarmış: "Memento mori." Yani; "Unutma, sen de sadece bir ölümlüsün."
Bu fısıltı, insanın en zirvedeyken bile kibirlenmesini engellemek, kazandığı zaferlerin sahte ihtişamına kapılıp üstünlük taslamasının önüne geçmek içindir. Komutana, taşıdığı o devasa egonun ve sarsılmaz sandığı gücün aslında ne kadar geçici olduğunu fısıldar.
Çünkü insanoğlu, eline biraz güç veya haklılık geçtiğinde hemen bir diğerinden üstün olduğunu sanma gafletine düşer. Oysa ölümün o mutlak eşitliği karşısında, kibirlendiğimiz tüm o unvanlar, büyüttüğümüz egolar ve gururumuz yüzünden ördüğümüz o kalın duvarlar bir anda anlamsızlaşır. Bizi diğerlerinden üstün kılan hiçbir şeyin olmadığını, günün sonunda hepimizin aynı toprağa döneceğini anladığımızda; geriye ne kibir kalır ne de kırıcı bir ego.
“Ellerin kıymeti inci mercandan
Bir benim mi hatırım yerlerde kaldı
Herkesin gönlü altın varaktan
Bir benim mi gönlüm virane kaldı.”