Yalnızlıktan mustarip olmak ta bir itirazdır -ben her zaman “çokluktan” mustarip oldum… Saçmalık derecesinde erken bir dönemde, yedi yaşımda, bana hiçbir insani sözcüğün ulaşamayacağını biliyordum: Hiç bu yüzden üzülmüş gören oldu mu beni?- Bugün bile güleryüzlüyümdür herkese karşı, en düşük olanlara bile değer veririm: Tüm bunlarda bir nebze kibir, alttan alta hor görme yoktur. Birisini hor görürsem sezinler benim tarafımdan hor görüldüğünü, salt varlığımla öfkelendiririm damarlarında kötü kan dolaşanları… İnsandaki büyüklük ifadem amor fati’dir. Başka bir şeyi istememek, ne ileriye ne geriye ne tüm bengiliğe doğru. Zorunlu olana ne yalnızca katlanmak ne de gizlemek onu -her türlü idealizm zorunlu olan karşısında yalancılıktır- aksine sevmek onu…
Sayfa 40 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları