David Machado / Gitme
Gitme dostluk, kayboluş, suçluluk, umut ve iyileşme üzerine sıcacık bir hikaye. Bir çocuğun, taşıyamayacağı kadar büyük bir yükü omuzlayıp gidişini ve yaşadığı farkındalıkla dönme yolundaki yolculuğunu konu alıyor.
Tomas, babasının ölümünden kendisini sorumlu tutan ve yanında olan insanların zarar göreceğine inanan on iki yaşında bir çocuk. Bu sebeple annesini ve arkadaşlarını geride bırakıp evden kaçıyor. Giderse sevdikleri güvende olacak ve kimse onun yüzünden acı çekmeyecek diye düşünüyor.
Çıktığı yolculuk düşündüğünden çok daha zorlu geçiyor. Şehri saran kasırga yüzünden bir yandan açlık, susuzluk ve soğukla savaşırken bir yandan da yıkılmış şehirlerde birbirinden farklı insanlarla korkuyu ve çaresizliği tadıyor. Tüm bu karmaşanın içinde yolu hayvanat bahçesinden kaçırılan yavru bir gergedanla kesişiyor. Kurtulmasına yardım eden Tomas, her şey bitti diye düşünürken gergedanının yardımıyla hayata tutunuyor. İkisi yalnızca yol arkadaşı değil birbirlerinin umudu oluyorlar.
Görüntüsüyle ürküten koca bir gergedandan kim çekinmez ki? Oysa Tomas’ın yanında yürüyen gergedan da en az onun kadar kaybolmuş, korkmuş ve korunmaya muhtaç bir yavruydu. Yol boyunca birlikte zorlukları aşıp güven duygusuyla ilerlediler.
Suçluluk duygusu altında ezilen bir çocuğun çıktığı bu yolculukta karşılaştığı insanlar, yaşadığı zorluklar ve kurduğu dostluklar sayesinde her kötü şeyin kendi suçu olmadığını fark etmesi ve yavaş yavaş kendini affetmesini okumak duygu denizinde boğulmak gibiydi.
Çizgi roman olarak yazılan ama sonradan gençlik romanına çevrilen bu kitap benim için unutulmazlar arasında yerini aldı. Her yaşa hitap ettiği gibi özellikle finali ile herkesi etkileyeceğine emin olduğum için kitaplıklarınızda yer ayırmanızı öneririm.
Keyifli okumalar…
Alıştığın Rol, Olduğun Kişi Olursa...
Cuma Bozkurt 'un sade ama derin bir anlatımı şunu sorgulatıyor; Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyoruz?
“Mış gibi” yapmak… Hayatın içinde çoğu zaman fark etmeden, başvurduğumuz bir kaçış yolu. 'İyiymiş' gibi, 'güçlüymüş' gibi, 'unutmuş' gibi…
Bu kitap tam da bu “mış gibi” hâlinin görünmeyen tarafını yüzümüze çarpıyor.
Başta sadece bir rol, bir korunma yöntemi gibi görünen bu durum, zamanla insanın kendisini kandırdığı bir döngüye evriliyor.
Sonuç olarak bu kitap, size bir şey öğretmekten çok, zaten bildiğiniz ama görmezden geldiğiniz gerçekleri hatırlatıyor. Ve en çarpıcı mesajını sessizce bırakıyor:
Bir gün gelir, “mış gibi yaptığınız” her şey… sizi gerçekten öyleymiş gibi biri yapar :)
Bu yüzden belki de asıl soru şu;
Gerçekten kim olmak istiyorsunuz?Alıntı
Cuma Bozkurt 'un sade ama derin bir anlatımı şunu sorgulatıyor; Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyoruz?
“Mış gibi” yapmak… Hayatın içinde çoğu zaman fark etmeden, başvurduğumuz bir kaçış yolu. 'İyiymiş' gibi, 'güçlüymüş' gibi, 'unutmuş' gibi…
Bu kitap tam da bu “mış gibi” hâlinin görünmeyen tarafını yüzümüze çarpıyor.
Başta sadece bir rol, bir korunma yöntemi gibi görünen bu durum, zamanla insanın kendisini kandırdığı bir döngüye evriliyor.
Sonuç olarak bu kitap, size bir şey öğretmekten çok, zaten bildiğiniz ama görmezden geldiğiniz gerçekleri hatırlatıyor. Ve en çarpıcı mesajını sessizce bırakıyor:
Bir gün gelir, “mış gibi yaptığınız” her şey… sizi gerçekten öyleymiş gibi biri yapar :)
Bu yüzden belki de asıl soru şu;
Gerçekten kim olmak istiyorsunuz?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·450 syf.·
2026 94. kitabı
#OkudumBitirdim
Psikiyatrist 2/ Wulf Dorn
Yazar, ilk kitabı hiç kapatmamışım gibi olay örgüsünü, anlatımını ve gerilimi , ikinci kitapta da aynı tempo ile devam ettiriyor. Okumak isteyenlere, kitapları arka arkaya okumanızı tavsiye ederim.
İlk kitaptan tanıdığımız Mark Behrendt, yaşadığı travmaların etkisinden kurtulmaya çalışırken kendisini yeniden tehlikeli bir oyunun içinde buluyor. İntikam peşindeki bir katil, en yakın arkadaşı Doreen'i kaçırır ve Mark'a yerine getirmesi gereken emirler verir. Aksi halde ölüm kaçınılmaz olacaktır.
Sınırlı bir zamanı olan Mark, hem arkadaşını kurtarmaya hem de bu kabusun arkasındaki kişinin kim olduğunu ortaya çıkarmaya çalışır. Zaman daraldıkça korku, panik ve çaresizlik artarken, Mark geçmişiyle ve kendi korkularıyla da yüzleşmek zorunda kalır.
Mark, verilen görevleri zamanında tamamabilecek mi?
Yoksa yaptığı her şey onu daha büyük bir felakete mi sürükleyecek?
Sorularına cevap niteliğinde bir gerilimle son sayfasına kadar adrenalini hissettim.
İlk kitapta olduğu gibi, travmanın insan psikolojisi üzerindeki etkileri hikâyenin önemli bir parçasını oluşturan, son sayfaya kadar beyin yakan ters köşeyle biten bir okuma oldu benim için. Tavsiyemdir....
️"İnsan gücünün sonuna geldiğimde hedefini sorgularmı ?"
️"Öfkeyle kinin evliliğinden gaddarlık doğar. (Rus atasözü)"
"Dediğime göre bizzat Bill Gates'in yerlestirdiği mikroçipleri arıyordu. Çünkü Gates dünya dışı suç ortağı Angele Markel'le birlikte dünyanın hakimiyetini ele geçirmeyi ve insanlığı bu şekilde kontrol altına almayı planlıyordu. "
Kitapta geçen bu cümle beni araştırmaya sevketti.
ALI BRADY~KİTABEVİ SAVAŞLARI~
Selam.Bugün sizlere @noxyayinlari ‘dan çıkan @alibradybooks kaleme aldığı #kitabevisavaşları kitabı ile geldim.Keyif alarak okuduğum,tam bu aylar için şahane bir seçim olacak,okurken romantik bir film izliyormuş havası veren güzel bir kurguydu.Rekabetten aşka dönüşen,yavaş ve emin adımlarla ilerleyen bir ilişki olmasını da ayrı bir sevdim.Yazarın kalemini de çok sevdim.İki karakterin de dışarıdan güçlü gözükürken aslında kendilerine ait korkularını hiç fark etmeden birlikte çözmeleri çok güzeldi.Özellikle Ryan karakterini çok sevdim,çünkü çok sağlam ve güzel sevdi.Ama Josie’nin de zeki,kararlı ve güçlü olmasını sevdim.Evet onun için ayrıca üzüldüm çünkü sorumsuz bir anne yüzünden bazı şeylerle mücadele etmeye erken yaşda başlamış ve kız kardeşine bir anne figürü olup kendi hayatını ne yazık ki gerektiği gibi yaşamamış.Neyse ki Ryan’la bazı şeyleri telafi etme şansını buldu.Rekabetten aşka,zıt kutuplar ve çekişmeli kitap okumayı seviyorsanız bu kitaba bir şans vermelisiniz.uyarımı da yapmak isterim.
Boston’da aynı sokakta aralarında yalnızca bir kafeterya olan iki kitapçı.Josie Klein ve Ryan Lawson.Biri ağır edebi kitaplar seven ve onlarla dolu bir kitapçı,diğeri ise aşk romanlarına tutkulu ve onlarla dolu bir kitapçı.Josie için edebi romanlar hayatın gerçeğidir ve yaşam tarzıda tam olarak buna uygundur.İş yeri derli toplu,hayatı tam bir düzen içerisindedir.Ryan ise tam tersidir.Onun gerçekleri aşk romanlarıdır ve bunun içinde bir çok eleştiri almıştır ama umrunda değildir.Düzensiz ve içinden geldiği gibi yaşamayı seven biridir.
İkili aynı sokakta çalışsada birbirlerinden pek haberleri yoktur.Daha doğrusu Josie haberi yokmuş havasındadır.Ama Ryan,Josie’nin ne tür kitap okuduğunu,ne giydiğini ne içtiğini bilecek kadar onun
Bugün sizlere dertleşme tadında bir kitapla geldim. @kursad.taskin ’ın Gelgeç Çıkmazı adlı eseri, ilk bakışta hacmiyle küçük görünse de kapağındaki o sisli, loş sokak lambasının altındaki yalnız figür gibi insanı kendi derinliklerine çeken, oldukça yüklü bir dertleşme seansı sunuyor. Yazarın deneme ve kısa hikayeleri bir araya getirdiği bu kitap, dış dünyadaki somut çıkmazlardan ziyade, insanın kendi içine inşa ettiği o görünmez labirentleri ve duygusal tıkanıklıkları mercek altına alıyor. Karakterlerin isimler yerine K., S., N., U. gibi sadece baş harfleriyle simgeleştirilmesi, anlatılan hikayeleri bireysellikten çıkarıp hepimize ait kılmayı başarıyor; sayfaları çevirirken aslında yazarın başkasını değil, doğrudan bizim iç kırılganlıklarımızı, mahalle sıcaklığındaki o tanıdık ama bazen de boğan aidiyetlerimizi anlattığını hissediyoruz.
Kitabın temel gücü, hayatın hızına yetişmeye çalışırken ıskaladığımız, ertelediğimiz ya da bakmaktan çekindiğimiz gerçeklerle bizi son derece naif, hüzünlü fakat asla umutsuzluğa sürüklemeyen samimi bir dille yüzleştirmesinde yatıyor. “Çıkmaz bazen yol değil, insandır...” cümlesinin hakkını verircesine, hayatı sadece başımıza gelen olaylar silsilesi olarak değil, bu olaylar karşısında büründüğümüz kimliklerle anlamlandırıyor. Nitekim yazarın da altını çizdiği gibi, hayat çoğu zaman ne yaşadığımız değil, yaşarken kim olduğumuzdur. Bu farkındalık, okuyucuyu hırpalamadan, adeta şefkatli bir dost eli gibi omzuna dokunarak bir iç hesaplaşmaya davet ediyor.
Eserdeki insan ilişkilerine, vicdana, ahlaka ve aidiyete dair sorgulamalar ise gündelik hayatın tam kalbinden yakalanmış netlikte. Özellikle sevgi ve nefret arasındaki o ince, geçirgen çizgi üzerine düşünürken karşımıza çıkan “İnsan en çok sevdiğine kızar; çünkü ondan vazgeçmeye niyeti
Yazar sevdiğim tarafını sonunda göstermiş.
Gazap ve Yıkım benim için ilk kitaba göre belirgin şekilde daha başarılı bir devam kitabı oldu. Hatta ilk kitapla ilgili yaşadığım bazı sorunların büyük ölçüde çözüldüğünü söyleyebilirim.
Bunun en önemli sebebi çevirmen değişikliği olmuş gibi görünüyor. İlk kitapta beni sık sık hikâyeden koparan akıcılık problemleri ve anlaşılması zor betimlemeler burada büyük ölçüde ortadan kalkmış. Okuma deneyimi çok daha rahat ve sürükleyici bir hâle gelmiş.
Hikâye tarafında ise bazı sorularımıza cevap bulmaya başlıyoruz. Buna rağmen arka planda saklanan daha büyük gizem hâlâ korunuyor. Yazar hem cevaplar veriyor hem de merak unsurunu canlı tutmayı başarıyor. Bu dengeyi kurabilmesini sevdim.
Evren de bu kitapla birlikte biraz daha açılıyor. En hoşuma giden noktalardan biri, dünya kurulumunun doğrudan açıklamalarla değil olay örgüsünün içine doğal şekilde yedirilmiş olmasıydı. Bilgiler okurun önüne yığılmıyor; hikâye ilerledikçe kendiliğinden ortaya çıkıyor.
Kitap boyunca dikkatimi çeken küçük bir sorun ise bazı diyaloglarda konuşanın kim olduğunun zaman zaman karışması oldu. Ancak bu durum çok sık yaşanmadığı için genel okuma deneyimimi ciddi anlamda etkilemedi.
Kitabın sonlarına doğru ise gerçekten şaşırdım. Üstelik bu, sadece beklenmedik bir ters köşe değildi. Sonradan dönüp baktığımda ipuçlarının aslında hikâye boyunca önümüzde durduğunu fark ettim. Bu yüzden finalde yaşadığım şaşkınlık “Bu nereden çıktı?” hissi değil, “Bunu nasıl düşünemedim?” hissiydi. Bence iyi yazılmış gizemlerin en güçlü tarafı da bu.
Kısacası Gazap ve Yıkım, ilk kitaba göre daha akıcı, daha güçlü ve daha başarılı bir devam kitabıydı. Hem evreni biraz daha açmayı başardı hem de finalde yaptığı hamleyle merak duygumu ciddi şekilde yükseltti. Serinin bu noktadan sonra nereye gideceğini gerçekten merak