Öncelikle filmini izledim. Çok sonraları da kitabını aldım. Film çok hoşuma gitmişti. Kitabının da öyle bir etkiye sahip olacağını düşünmüştüm ama yanılmışım. Çünkü çok daha derin ve çok daha etkileyici bir eser ile karşı karşıya kaldım. Bunun en büyük sebebi de aslında izlediğimiz filmin bu kitap olmaması.
Evet Film bu kitabın filmi olay aslında aynı. Orada Jamal karakteri kenar mahalleden geliyor ve hayatında yaşadıklarının yarışmada karşısına çıkmasıyla kaderin cilvesiyle en büyük ödülü alıyor. Yarışma programının sunucusu ise bu işte bir iş olduğunu düşünüyor ve polisi çağırıyor. Burası aslında aynı ama kitaptaki kişi Jamal değil Ram Muhammed Taylor. Bir kilise önüne bırakılan bir çocuk. Rahip ona bakıyor ve aile bulmaya çalışıyor ama maalesef bulamıyor. Sonra ona bir isim vermek istiyor. Bir Hristyian ismi veriyor ama bunu duyan bazı hintliler onunla konuşuyor. Onun hristiyan olduğunu nereden biliyorsun ya hintliyese diyorlar. Papaz da bunu bilemezsiniz ya müslümansa diyor. En sonunda da hint, müslüman ve hristiyan adından oluşan Ram Muhammed Taylor adını alıyor. Filmden farklı bambaşka br hikaye burada bizi bekliyor işte. Çünkü polislerin elinden bir avukat kız onu kurtarıyor ve onunla konuşuyor. Soruları nasıl bildiğini anlatmasını istiyor. Çünkü onun soruları çaldığı düşünülüyor. Ram anlatmaya başlıyor. Herşeye adının verilmesinden başlayarak yaşamındaki tüm dönüm noktalarını anlatıyor. Bütün dönüm noktaları yarışmadaki soruların cevapları. Ve yaşadıkları o kadar zor ki. Ölümler, ihanetler, aşklar, sevgiler, kardeşlikler...
Sizleri derinden etkileyeceğini düşündüğüm bu kitabı kaçırmayın derim.
Sen Mahir, yarısı yanık yüzüne insanların yolda dönüp dönüp baktığı, kısacık kapkara kolları, kısacık kapkara bacakları, ufacık kafası, çirkin, yamuk yumuk dişleri olan, babasız sabahların ustası sen Mahir Küçük, beynimi yaktın arkadaşım bu nedir Allah aşkına.
Hikaye nedere başlıyor, nerede bitiyor bilmiyorum. Mahir anlatıyor ben dinliyorum, sonra bir bakıyorum Mahir'de benimle birlikte dinliyor anlatıcı meçhul. Kim bu derken bir bakıyorum Mahir yine başlamış anlatmaya. Öyle mi, böyle mi derken kitap bitti. Bense birbirlerinden başka arkadaşı olmayan, doğrusu bunu da pek umursamayan üç arkadaşın, düşe kalka yaşadıkları hayatlarına ve hikayelerine şahit olmakla kaldım. Şahit olduklarım doğru mu onu da bilmiyorum. Çünkü son sayfalarda zatı şahaneleri demiş ki; "okuyucunun kitabı okurken okuduklarının gerçek mi kurgu mu olduğunu kavrayamaması gerekiyordu" buyurun size kitabın özeti. Hikayeye kaptırmış okuyorsunuz, sonra acaba bu hikaye ne kadar doğru diye soruyor size "hık" diye kalıyorsunuz :) Benim için unutamayacağım bir okuma oldu kesinlikle.
#arkakapak yazısında "annemi öldüreceğim gün, sabah yedide uyandım" yazıyor. Öyle kesin ve bilinçli yazılmış ki, kitabın sonuna kadar cinayet planı aradım. Buyursun benim de aklımla oynasın diyorsanız okuyunuz efendim.
"On yaşındaki bir çocuğun düşleri, büyüyünce mi gerçekleşir bir tek? Kaç düşümüzü düşürmemiz gerekir bu düşe düşmek için?"
"Bir insanı sevmek ayrı, ona ihtiyaç duymak ayrı şey..."
Reklam
Herkese merhaba @wisteriabooks ile uzun zamandır merak ettiğimiz Herakles'in Kanı'nı okuduk.
Kitap, üvey ailesi tarafından şiddet gören ve oldukça zor bir hayat yaşayan Alexis'in hikâyesini anlatıyor. Bir gün okulda yaşanan bir olay sonucunda Alexis'in sıradan biri olmadığı ortaya çıkıyor. Damarlarında tanrı kanı taşıdığını öğrenen genç kız, kendisini bir anda Spartalılar, tanrılar ve mitolojik varlıklarla dolu bambaşka bir dünyanın içinde buluyor. Hayatı boyunca bilmediği gerçeklerle yüzleşirken hem geçmişini hem de kim olduğunu keşfetmeye çalışıyor. Hikâyenin merkezinde Yunan mitolojisi bulunurken romantik ilişkiler de önemli bir yer kaplıyor. Özellikle ters harem temasını seven okurların ilgisini çekebilecek bir kurguya sahip.
Kitabın en sevdiğim yanı kesinlikle akıcılığı oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren olaylar hızlı ilerliyor ve merak duygusunu canlı tutuyor. Mitolojik unsurların kullanımı hoşuma gitti. Özellikle tanrılar, soylar ve bu dünyanın işleyişine dair detayları okumaktan keyif aldım. Yer yer eğlenceli sahneler de vardı ve bu yüzden kitabın ilk yarısını oldukça rahat okudum.
Fakat hikâye ilerledikçe Alexis karakteriyle arama ciddi bir mesafe girdi. Başlarda yaşadığı travmalar nedeniyle bazı davranışlarını anlayabiliyordum. Ancak olaylar geliştikçe, güç kazandıkça ve gerçekleri öğrendikçe daha kararlı bir karakter görmeyi bekledim. Ne yazık ki ben bu gelişimi hissedemedim. Sürekli aynı döngülerin içinde kalması, bazı karakterlere karşı tavrı ve aldığı kararlar beni sık sık sinirlendirdi. Bir noktadan sonra hikâyede ne olacağından çok Alexis'in bu olaylara nasıl tepki vereceğini merak etmeye başladım.
Ters harem kurgularına aşina bir okur olarak ve mitolojik bir roman olduğundan dolayı karakterler arasındaki romantik ilişkilerden rahatsız olmadım.
Bir polisiye kitabının arka kapağını okuduğunuzda katilin ve cinayetin ilk baştan verilmesi, "Bütün sırrı bozdunuz, nasıl heyecanla okuyacağım?" hissi oluşturabiliyor. Fakat Keigo Higashino’nun dehası tam bu noktada devreye giriyor. Yazar bize "Katil kim?" sorusunu değil, kusursuz bir mantığın insanı nereye kadar götürebileceğini sorduruyor. Lafı hiç uzatmayan, pürüzsüz ve kelime israfından tamamen uzak olan bu akıcı tarz, okuyucuyu ilk andan itibaren içine çekiyor.
Kitapta beni en çok yakalayan unsurlardan biri, dahi matematikçi Ishigami’nin lise sınıfındaki o muazzam duruşu oldu. İsyankar bir öğrenciye türev ve integrali motosiklet yarışı üzerinden anlatırken aslında harika bir pedagojik ders veriyordu: Öğretmenin amacı öğrencileri zorla bir kapıdan sokmak değil, onlara o kapının varlığını gösterip bir seçenek sunmaktır. Her yıl karşısındaki öğrencinin ilgi alanına göre örneklerini şekillendiren bu adam, sadece formüllerin değil, insanların ve olasılıkların da denklemini kurabiliyor. Polisin adımlarını beş adım önceden hesaplayan bu soğukkanlı zekayı izlemek müthiş bir keyifti.
Profesör Yukawa ile Ishigami arasındaki satranç maçını andığan o akıl oyunları, hikayeyi son ana kadar soluksuz bir tempoda tutuyor. Kusursuz bir cinayet planı izlediğimizi sanırken, finalde karşımıza çıkan o sarsıcı tablo ise tüm ezberleri bozuyor. Son sayfalarda anlıyoruz ki bu hikaye soğukkanlı bir suç organizasyonu değil; saf, hesapsız ve insanı derinden sarsan trajik bir adanmışlıkmış. Ishigami’nin hayatındaki yegane ışık olan insanlar için kendi varlığını ve geleceğini tamamen silme pahasına göze aldığı o büyük fedakarlık gerçekten yürek burkuyor. Bir dâhinin muazzam mantığı kalbinin duygusal yükü altında ezilirken, polisiye edebiyatının en hüzünlü ve unutulmaz finallerinden birine imza
Merhabalar
Blake Crouch'un yazmış olduğu "Karanlık Madde" eseri ile karşınızdayım.
Jason Dessen bir fizik profesörüdür. Evli ve bir çocuğu vardır, mütevazı bir yaşam sürmektedir. Bir akşam kaçırılır ve bambaşka bir dünyaya gözlerini açar.
Bu dünyada Jason ünlü bir fizikçidir ve karısı, çocuğu yoktur. Bu yüzden farklı bir yaşamda, farklı bir evrendedir.
Jason bu dünyanın kendi yaşadığı dünyanın olmadığını anlar ve kendi dünyasına dönebilmek için bir mücadeleye başlar. Bu mücadelede onu tehlikeli yolculuklar beklemektedir.
Peki Jason kendi dünyasına dönebilecek midir?
Bu mücadele sırasında Jason'u ne bekliyor, başına neler gelecek?
Eşine, çocuğuna kavuşacak mıdır?
Jason'u kim kaçırmıştır?
Bilim kurgu, gerilimin harmanlandığı bu eser tam da sevenlerin ilgisini çekecek türden. Paralel evren konusunu yazar dikkat çekici bir şekilde ele almış ve heyecan son sayfaya kadar devam ediyor.
Ben olsam ne yapardım, nasıl bir yol seçerdim sorusu kitap boyunca hep aklımdaydı. Sorgulayıcı, düşündürücü, gizem, gerilim dolu bir eser arıyorsanız bu esere bir şans vermenizi tavsiye ederim.
Peki siz bu eseri okudunuz mu?
Siz farklı bir yaşamda uyanmış olsanız ne yapardınız? Değiştirmek, dönüştürmek istediğiniz bir şey olur muydu?
Hadi gelin yorumlarda buluşalım
@blakecrouch1
Serpil Meriç
Seher Koyunlu
Gizem Nur Topal
@ithakiyayinlari
@bkmkitapcom
#kitap41
#karanlıkmadde
Serpil Meriç
Seher Koyunlu
Gizem Nur Topal
@ithakiyayinlari
@bkmkitapcom
#kitap41
#karanlıkmadde
Bu kitap; pek çok duyu organına hitap eden ve melankoli duygusunu çağrıştıran türde bir yapıt. Ben, kendi adıma eseri gayet tabii beğendiğimi söyleyebilirim. Yapılan iyiliklerin boş ve tutarsız göründüğü bu cihanda, ne gerek vardı ki zaten? Kim ölüyor, kim can veriyorsa versin... İnsan bana göre önce zatıalini düşünmeli; sonra diğerlerine fırsat kalırsa iyilik yapmalıdır. Tabii ki bu eser, Hz. Ali'nin "İyilik iyidir," şeklindeki sözüne bir nazire veya alıntı olarak da görülebilir; ama ben hayatı biraz Makyavelist bir bakış açısıyla yaşamanın, çıkarlarınız doğrultusunda daha isabetli olacağının garantisini verebilirim. Onun haricinde kitap, okumak isteyen herkese tavsiyemdir; (ilk başlardaki abartılı betimlemeler sayılmazsa) gayet akıcı bir dili var.
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,8bin okunma
Reklam
Reklam