Nereye demişler Dervişe ;
bilmemki demiş. Gidiyorum işte öyle... çiçekleri ezmeden gönülleri yıkıp incitmeden Allah rızası kazanarak... Evvelden ezele.
Gidiyorum işte...
Herkesin bir yolu var
kimi cennete çıkar
kimide cehenneme...
Rabbim bizim yolumuzu Cennete çıkanlardan eylesin inşaallah.
Ankara'da yağmur, 18 Haziran...
Haziranın 18'i.. O kadar güzel bir yağmur yağdı ki Ankara'nın beni adımlarımdan tanıyan sokaklarına, caddelerine. Doyasıya yürüdüm, her şeyi unutarak.. Ve en büyük şansım dışarıda çok az insan olmasıydı, koca bir semtte tek başıma yürüyorum gibi.. Normalde yağmura denk gelince Evgeny Grinko'dan 'Field''ı dinleyerek yürürüm ama bu kez kulaklığı takmama gerek kalmadı.. Parçanın melodisi zihnimde çalmaya başladı kusursuzca ve zihnimde şahane melodi, dışarıda yağmurun yere vuruş sesiyle beraber hiçbir yere acelem yokmuşçasına, yağmurla dertleşmek istercesine yavaş yavaş yürüdüm. Saçlarımdan kaldırımlara düşen yağmur damlalarına bakıp hafif bir tebessümde bulundum.. Ah nasıl coşkuluydu içim keşke anlatabilsem sizlere, haykırabilsem o an duyduğum bütün hisleri.. Ama anlamazsınız ki..
Kaldırımın birinde boylu boyunca birçok salyangoz gördüm.. Kiminin üstüne basılmıştı; insan tarafından, kimi yolunu arıyordu. Hepsini tek tek toplayıp kaldırımın kenarındaki toprağa bıraktım ve biraz da sohbet ettim onlarla, insanların arasına fazla karışmamalarını tembihledim..
O kadar güzel ıslandım ki yine.. Annem görse şimdi 'oğlum şu yaptığın iş mi, hasta olacaksın' diye diye yerdi başımı; ve bilmezdi ki oğlunu hasta eden şey yağmur değil, insanlardı..
Yaş aldıkça, sokaktaki hayvanları sevdikçe, birbirinden güzel kitapları okudukça; insanlardan uzaklaşıyorsun.. Bir İngiliz Edebiyatı romanının pastoral betimlemesinde karşılaştığım ve şahane sohbeti olan bir karakterin yerini hangi insan tutabilir ki şimdi? Ya da Cioran'la dertleştiğim gibi kiminle dertleşebilirim? Hangi iç hesaplaşmamda Dostoyevski'ye takılı kalır, hangi buz gibi gecede gökyüzünü izlerken Tezer'in umutsuzluğunu, Oğuz Atay'ın yalnızlığını düşünürüm?
Zihnim bunlarla doluyken ve içimde 'Field'in melodisi başa alıp alıp tekrar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yanı artık gece deminde … kimi dibinde kimi imbiğinde,kimi iniltisinde…gece herkese karanlık ama herkese ayrıntında deil .on yüz milyon tonunda …
Məsələn, məni ən çox təsirləndirən hissələrdən biri 
Osho ‘nun 
Vincent Van Gogh haqqında olan fikirlər idi:
Vincent Van Gogh rəsm çəkərkən çox xoşbəxt idi. Həyatı boyu bir dənə də olsun əsərini sata bilmədi. Kasıb idi, ac qalırdı. Qardaşı ona yemək üçün pul göndərirdi. Həftənin dörd günü ac qalır, yalnız üç gün yemək yeyirdi. Çünki qalan pulla kətan, boya və fırça almalı olurdu. Amma buna baxmayaraq, yenə də xoşbəxt idi. O, 37 yaşında dünyadan köçdü. Osho’nun fikrincə, “onun intiharı belə bir çox insanın saxta həyatından daha mənalı idi.”
Çünki Vincent Van Gogh’un ən böyük arzusu ruhuna tam oturan bir günbatımı tablosu yaratmaq idi. Nəhayət, arzuladığı əsəri tamamladığı gün bir məktub yazır:
“İşim tamamlandı, artıq məmnunam.”
Və bundan sonra həyatına son verir.
Osho onun haqqında belə deyir:
“O, həyatı tam mənası ilə yaşadı. Həyat şamını hər iki ucundan böyük bir ehtirasla yandırdı.” (səh. 194)
Bəs Vincent Van Gogh belə bir sonluğa layiq idimi?
Mənim fikrimcə, əlbəttə ki, belə bir sonluq ona layiq deyildi. Ömrünün ən gözəl çağında həyatdan getmək çox ağrılıdır. Bu, erkən və kədərli bir sonluqdur. Lakin hadisəyə onun gözündən baxsaq, həyat məqsədini tam şəkildə həyata keçirmiş, özünü tamamlanmış hiss etmiş bir insan görürük. Bu baxımdan onun hekayəsini xoşbəxt və məmnun bir son kimi də dəyərləndirmək olar. Buna görə də onun seçiminə deyil, həyatına, sənətinə və məqsədinə hörmətlə yanaşmaq lazımdır. 📖✨
Osho ‘nun Vincent Van Gogh haqqında olan fikirlər idi:
Vincent Van Gogh rəsm çəkərkən çox xoşbəxt idi. Həyatı boyu bir dənə də olsun əsərini sata bilmədi. Kasıb idi, ac qalırdı. Qardaşı ona yemək üçün pul göndərirdi. Həftənin dörd günü ac qalır, yalnız üç gün yemək yeyirdi. Çünki qalan pulla kətan, boya və fırça almalı olurdu. Amma buna baxmayaraq, yenə də xoşbəxt idi. O, 37 yaşında dünyadan köçdü. Osho’nun fikrincə, “onun intiharı belə bir çox insanın saxta həyatından daha mənalı idi.”
Çünki Vincent Van Gogh’un ən böyük arzusu ruhuna tam oturan bir günbatımı tablosu yaratmaq idi. Nəhayət, arzuladığı əsəri tamamladığı gün bir məktub yazır:
“İşim tamamlandı, artıq məmnunam.”
Və bundan sonra həyatına son verir.
Osho onun haqqında belə deyir:
“O, həyatı tam mənası ilə yaşadı. Həyat şamını hər iki ucundan böyük bir ehtirasla yandırdı.” (səh. 194)
Bəs Vincent Van Gogh belə bir sonluğa layiq idimi?
Mənim fikrimcə, əlbəttə ki, belə bir sonluq ona layiq deyildi. Ömrünün ən gözəl çağında həyatdan getmək çox ağrılıdır. Bu, erkən və kədərli bir sonluqdur. Lakin hadisəyə onun gözündən baxsaq, həyat məqsədini tam şəkildə həyata keçirmiş, özünü tamamlanmış hiss etmiş bir insan görürük. Bu baxımdan onun hekayəsini xoşbəxt və məmnun bir son kimi də dəyərləndirmək olar. Buna görə də onun seçiminə deyil, həyatına, sənətinə və məqsədinə hörmətlə yanaşmaq lazımdır. 📖✨
İmam Əli (ə) bizə bir insan ssenarisi çəkir:
Bir insan düşünün; ətrafı zənginliklə doludur, əlində bütün doğrular (hidayət) var, arxasında nəhəng bir güc (səltənət) dayanıb... Amma insanın öz içi (ruhu) o qədər qaranlıq, o qədər xəstə və bəsirətsizdir ki, o, bu qədər möhtəşəm imkanların daxilində əliboşdur, kədərlidir, azğındır, məzlumdur və xardır.
Bu situasiya Yunan mifologiyasında mənəvi və intellektual "Tantal əzabı" kimi adlanır. Qısaca suyun içində dayanıb susuzluqdan ölən, meyvə ağacının altında ac qalan personaj kimi).
İmam deyir ki, xarici dünyadakı imkanlar (pul, status, elm, şəhərlər) səni xilas etməyəcək; əgər sənin daxili dünyan o imkanları qəbul edəcək qədər saf, ayıq və şüurlu deyilsə, sən cənnətin içində də cəhənnəmi yaşayacaqsan…
Şair ‘Yaş 35,yolun yarısı eder’ demiş.Ben şu an o yolun neresindeyim bilmiyorum ama +1 ile yoluma devam ediyorum,navigasyon ara sıra ‘yeniden rota oluşturuluyor’ demeye başladı.☺️
Kimi zaman koştum,kimi zaman yoruldum,kimi zaman da yanlış çıkışlardan dönüp tekrar yolumu buldum.Ama dönüp baktığımda iyi ki geçmiş dediğim anılar da biriktirdim.
Yıllar geçmiş,saçlara birkaç beyaz düşmüş, sabahları kalkarken bazı yerlerden sesler gelmeye başlamış olabilir ama hâlâ ayaktayım.Yeni yaşımın bana sağlık,huzur ve bolca güzel sürpriz getirmesini istiyorum,kendime bol kahkaha ve daha az stres diliyorum.Yol bitmediyse devam,bittiyse de manzaranın tadını çıkarma vakti.
“İyi ki doğdum,Doğum günün kutlu olsun sevgili ben!” 🎉🎂