dila
@kinyasingozleri
Kapana kısılmıştım. İnsanları, hücremdeki dev fareler olarak görüyordum. Odamın kapısının arkasına iki sandalye yaslayıp uyumaya çalışıyordum...
Reklam
Kinyas yıllar boyunca yarattığımız tarihi ilişkimizi bir saniyede bitirmişti, doğanın seksen yılda büyüttüğü bir insanı bir saniyede öldürmesi gibi. Bir kez daha doğadan nefret ettim.
Hiçbir şeyin benim için gerçekleşmediği, ama yine de her şeyin bana dahil olduğu duygusunu taşıyordum yalnızca.
Burada yabancı olduğumu, tanımadığım bir yerde her şeyden müthiş bir biçimde arınmış olarak durduğumu duyumsuyordum yalnızca; hiçbir amacım, mesajım, bağlantım olmadığı halde çevredeki hüzünlü yaşamı derimin altından akan kanım kadar yoğun algılıyordum.
