dila
@kinyasingozleri
Ben de kendimi tutar, yutarım çağrımın çığlığını koyu hıçkırıklarla. Ah, kimden medet umabiliriz ki biz? Meleklerden değil, insanlardan değil, kurnaz hayvanlar anlar zaten, pek de rahat edemediğimizi yorumlanmış dünyada.
Kim, haykırsam, duyardı ki beni meleklerin katından? hem, içlerinden biri bağrına bassaydı bile beni aniden: varlığının kudretinde yok olur giderdim. Zira güzellik, ancak katlandığımız korkunçluğun başlangıcından başka bir şey değildir ve hayranızdır ona, çünkü bizi mahvetmeye tenezzül bile etmez. Korkunçtur her bir melek.
Fırlat at kollarından boşluğu soluduğumuz mekânlara; belki kuşlar genişleyen havayı hisseder daha derin uçuşlarla. Evet, ilkbaharların ihtiyacı vardı sana. Beklemişti bazı yıldızlar senin tarafından sezilmeyi.
Çünkü gözlerini dünyaya ancak on dört yaşlarında açabilen biri, her insanın, ağzı tüten en az altmış ejderha tarafından kuşatılmış olduğunu anlayandır. Sonuç olarak, insanlığın ergenlik hali, bütün aptallığına rağmen, hayatı boyunca özgür bir yaratığa en çok benzediği dönemdir.
