Başka Bir Yerden Tanışmak1000Kitap
Bu tam olarak bir inceleme değil. Çünkü ilk defa bir kitabı hem okur hem de onu yazan kişi olarak anlatıyorum. O yüzden burada hiçbir şekilde spoiler olmayacak. Daha çok hikâyenin ana temasından, ve her zaman yaptığım gibi okuma rehberi gibi anlatacağım. Aynı zamanda neden bu kitaba 10 puan verdiğimi ve neden sevdiğimi de anlatmaya çalışacağım.
Belki bu kitabı hiç okumak istemeyeceksiniz, belki tam tersine kendinizden bir şey bulacaksınız. Ama sonuna kadar okursanız, sadece 
Araf’ı değil, beni de biraz daha iyi anlayacaksınız.
Kitap iki kısımdan oluşuyor. İlk kısımda anlatıcımız Ercan bize kendi hikâyesini anlatıyor.. "Yazarken o kadar etkilenmemiştim ama okurken bir ara o psikoloji bana bile geçti, öyle anlattı ki Ercan" İkinci kısımdaysa anlatıcı değişiyor ve Tanrı gözüyle olaylara daha geniş, daha dışarıdan bir yerden tanık olmaya başlıyoruz. Aynı olayları başka karakterlerin gözünden görmek, bazı şeylerin neden yaşandığını ya da insanların birbirlerini nasıl yanlış okuyabildiğini fark ettiriyor. Özellikle insanların neleri nasıl gözden kaçırdığına bakmayı sevenler için ikinci kısmın farklı bir tarafı olduğunu düşünüyorum. Daha önce incelemelerimi okuyanlar, psikolojik anlatım tarzlarına ve parçalı kurguya olan zaafımı hatırlayacaktır.
Birinci kısımda bazen tek bir cümle, küçücük bir olay ya da geçip gidilmiş gibi duran bir detay görüyorsunuz. Ama ikinci kısma geçtiğinizde o küçük görünen şeylerin aslında ne kadar büyük sonuçlara dönüştüğünü fark etmeye başlıyorsunuz. Bir karakterin sıradanmış gibi anlattığı bir davranışın, başka bir insanın hayatında nasıl derin bir kırılmaya dönüştüğünü görebilisiniz, hikâyenin en sevdiğim taraflarından biri buydu.
Birinci kısımda Ercan ne anlatıyorsa, ikinci kısımda diğer karakterler de yine aynı olayların etrafında
Araf’ı değil, beni de biraz daha iyi anlayacaksınız.
Kitap iki kısımdan oluşuyor. İlk kısımda anlatıcımız Ercan bize kendi hikâyesini anlatıyor.. "Yazarken o kadar etkilenmemiştim ama okurken bir ara o psikoloji bana bile geçti, öyle anlattı ki Ercan" İkinci kısımdaysa anlatıcı değişiyor ve Tanrı gözüyle olaylara daha geniş, daha dışarıdan bir yerden tanık olmaya başlıyoruz. Aynı olayları başka karakterlerin gözünden görmek, bazı şeylerin neden yaşandığını ya da insanların birbirlerini nasıl yanlış okuyabildiğini fark ettiriyor. Özellikle insanların neleri nasıl gözden kaçırdığına bakmayı sevenler için ikinci kısmın farklı bir tarafı olduğunu düşünüyorum. Daha önce incelemelerimi okuyanlar, psikolojik anlatım tarzlarına ve parçalı kurguya olan zaafımı hatırlayacaktır.
Birinci kısımda bazen tek bir cümle, küçücük bir olay ya da geçip gidilmiş gibi duran bir detay görüyorsunuz. Ama ikinci kısma geçtiğinizde o küçük görünen şeylerin aslında ne kadar büyük sonuçlara dönüştüğünü fark etmeye başlıyorsunuz. Bir karakterin sıradanmış gibi anlattığı bir davranışın, başka bir insanın hayatında nasıl derin bir kırılmaya dönüştüğünü görebilisiniz, hikâyenin en sevdiğim taraflarından biri buydu.
Birinci kısımda Ercan ne anlatıyorsa, ikinci kısımda diğer karakterler de yine aynı olayların etrafındaGerçek insanın canını yakandı..
Erbain Fırtınası, sadece olay örgüsüyle değil kurduğu atmosfer ve taşıdığı anlamlarla da etkileyici bir devam kitabı olmuş bence. İlk kitapta daha çok evrenin kapıları aralanırken, bu kitapta artık karakterlerin kaderleriyle yüzleşmeye başladığını hissediyorsunuz. Hikâye ilerledikçe yalnızca bir savaşın değil, inançların, sadakatin ve insanın kendi içindeki karanlığın savaşı anlatılıyor gibi geliyor. Bu yüzden kitap sadece "ne olacak?" merakıyla değil, bıraktığı duyguyla da okutuyor kendini.
Yediler kavramı bence serinin en güçlü taraflarından biri. Her biri farklı bir karaktere, geçmişe ve yük taşıyan bu yapı sadece bir topluluk gibi değil, eski bir kehanetin parçaları gibi hissettiriliyor. Aralarındaki bağ bazen kardeşlik kadar güçlü, bazen de kırılmaya çok yakın. Özellikle bu kitapta karakterlerin birbirlerine olan güveninin sürekli sınanması hikâyeyi daha gerçekçi yapıyor. Kimsenin tamamen iyi ya da tamamen kötü olmaması da hoşuma gitti. Her karakterin korkuları, zaafları ve kendi doğruları var. Bu da onları klasik fantastik karakterlerden ayırıyor.
Kitabın konusu genel olarak yaklaşan büyük tehlikenin gölgesinde şekilleniyor. Geçmişten gelen sırlar, güç mücadeleleri ve kadim hesaplaşmalar hikâyenin merkezinde yer alıyor. Ama bence kitabın asıl gücü büyük olaylardan çok karakterlerin bu olaylar karşısında nasıl değiştiğini göstermesinde. Özellikle bazı sahnelerde çaresizlik hissi çok yoğun geçiyor. Sürekli yaklaşan bir fırtına hissi var ve kitabın adı da atmosferini çok iyi yansıtıyor aslında.
Saygın Ersin'in anlatımını en başarılı bulduğum noktalardan biri ise Doğu kültürünü ve mistik unsurları fantastik evrene çok doğal bir şekilde yedirebilmesi oldu. Okurken yabancı bir dünyada değil de eski bir destanın içinde yürüyormuş gibi hissediyorsunuz. Kullanılan dilFantastik
Erbain Fırtınası, sadece olay örgüsüyle değil kurduğu atmosfer ve taşıdığı anlamlarla da etkileyici bir devam kitabı olmuş bence. İlk kitapta daha çok evrenin kapıları aralanırken, bu kitapta artık karakterlerin kaderleriyle yüzleşmeye başladığını hissediyorsunuz. Hikâye ilerledikçe yalnızca bir savaşın değil, inançların, sadakatin ve insanın kendi içindeki karanlığın savaşı anlatılıyor gibi geliyor. Bu yüzden kitap sadece "ne olacak?" merakıyla değil, bıraktığı duyguyla da okutuyor kendini.
Yediler kavramı bence serinin en güçlü taraflarından biri. Her biri farklı bir karaktere, geçmişe ve yük taşıyan bu yapı sadece bir topluluk gibi değil, eski bir kehanetin parçaları gibi hissettiriliyor. Aralarındaki bağ bazen kardeşlik kadar güçlü, bazen de kırılmaya çok yakın. Özellikle bu kitapta karakterlerin birbirlerine olan güveninin sürekli sınanması hikâyeyi daha gerçekçi yapıyor. Kimsenin tamamen iyi ya da tamamen kötü olmaması da hoşuma gitti. Her karakterin korkuları, zaafları ve kendi doğruları var. Bu da onları klasik fantastik karakterlerden ayırıyor.
Kitabın konusu genel olarak yaklaşan büyük tehlikenin gölgesinde şekilleniyor. Geçmişten gelen sırlar, güç mücadeleleri ve kadim hesaplaşmalar hikâyenin merkezinde yer alıyor. Ama bence kitabın asıl gücü büyük olaylardan çok karakterlerin bu olaylar karşısında nasıl değiştiğini göstermesinde. Özellikle bazı sahnelerde çaresizlik hissi çok yoğun geçiyor. Sürekli yaklaşan bir fırtına hissi var ve kitabın adı da atmosferini çok iyi yansıtıyor aslında.
Saygın Ersin'in anlatımını en başarılı bulduğum noktalardan biri ise Doğu kültürünü ve mistik unsurları fantastik evrene çok doğal bir şekilde yedirebilmesi oldu. Okurken yabancı bir dünyada değil de eski bir destanın içinde yürüyormuş gibi hissediyorsunuz. Kullanılan dil
Yaşayarak Eksilmek mi, Yarım Kalmak mı?1000Kitap
II. Dünya Savaşı’nın gölgesinde, işgal altındaki Fransa’da geçen “Bülbül”, iki kız kardeşin birbirinden bambaşka yollarla verdikleri hayatta kalma ve direniş mücadelesini anlatıyor. Savaşın sadece cephede değil, evlerin içinde, kalplerin en derininde de yaşandığını hissettiren bir hikâye bu.
“Bülbül” bende iki farklı acının izini bıraktı; biri sessizce içe çöken, diğeri alev gibi yanıp geçen…
Vianne’ın acısı görünmezdi. Bir evi, bir kızı, tutunacak bir hayatı vardı. Ama belki de tam bu yüzden kırılmaya hakkı yoktu. Yaşamak zorundaydı. Her sabah biraz daha eksilerek uyanmak, her akşam biraz daha susarak ayakta kalmak… Onun savaşı cephede değil, kalbinin içinde yaşandı. Ve bazen insanın en büyük yorgunluğu, devam etmek zorunda olmasıdır.
Isabelle ise bambaşka bir uçtaydı. Daha yalnız, daha cesur, daha gözü kara… Hayatı beklemeden, korkuya yer bırakmadan yaşadı. Her şeyini ortaya koydu. Ama en çok can yakan şey, bu kadar büyük bir cesaretin karşılığını yaşayarak görememesi oldu. Onun hikâyesi kısa sürdü belki ama taşıdığı anlam bir ömre sığmayacak kadar ağırdı.
Vianne’ın sarılabileceği bir hayatı vardı; Isabelle’in ise ardında bırakmaktan başka seçeneği yoktu. Biri acıyı yaşayarak taşımayı öğrendi, diğeri ise her şeyi göze alıp en ağır bedeli ödedi.
Ve kitap bittiğinde insanın içinde tek bir soru kalıyor:Yaşayarak eksilmek mi daha zor, yoksa her şeyini verip yarım kalmak mı?
Puan vermedi
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’u bana göre bir aşk romanından çok daha fazlası; insanın kendi içinde kurduğu ve bir türlü ulaşamadığı bir sükûnetin hikâyesi.
Mümtaz karakteri, dışarıdan bakıldığında sadece aşık bir adam gibi görünse de aslında derin bir iç hesaplaşmanın içinde. Onun Nuran’a duyduğu aşk bile saf bir mutluluk değil; aksine, sürekli kırılmaya hazır, hassas ve huzursuz bir duygu. Bu yüzden romanda aşk, insanı tamamlayan değil, çoğu zaman eksikliğini daha da görünür kılan bir şey gibi hissettiriyor.
Kitabı okurken en çok hissettiren şey, o ince ve sürekli devam eden huzursuzluk. Sanki her şey güzel olabilir ama bir şey hep eksik kalacak. Tanpınar bunu öyle güçlü veriyor ki, İstanbul’un güzelliği bile insanı tam olarak teselli edemiyor.
Bence romanın en çarpıcı tarafı şu:
İnsan huzuru dışarıda aradıkça ona daha da uzaklaşıyor. Mümtaz’ın yaşadığı da tam olarak bu. Aşkta, geçmişte, şehirde… Ama asıl eksik olan şey, kendi içinde kuramadığı denge.
Huzur, bittikten sonra bile insanın içinde sessiz bir ağırlık bırakıyor. Çünkü aslında hepimize şu soruyu soruyor:
“Gerçek huzur diye bir şey var mı, yoksa biz sadece ona yaklaşmaya mı çalışıyoruz?”
Puan vermedi
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’u bana göre bir aşk romanından çok daha fazlası; insanın kendi içinde kurduğu ve bir türlü ulaşamadığı bir sükûnetin hikâyesi.
Mümtaz karakteri, dışarıdan bakıldığında sadece aşık bir adam gibi görünse de aslında derin bir iç hesaplaşmanın içinde. Onun Nuran’a duyduğu aşk bile saf bir mutluluk değil; aksine, sürekli kırılmaya hazır, hassas ve huzursuz bir duygu. Bu yüzden romanda aşk, insanı tamamlayan değil, çoğu zaman eksikliğini daha da görünür kılan bir şey gibi hissettiriyor.
Kitabı okurken en çok hissettiren şey, o ince ve sürekli devam eden huzursuzluk. Sanki her şey güzel olabilir ama bir şey hep eksik kalacak. Tanpınar bunu öyle güçlü veriyor ki, İstanbul’un güzelliği bile insanı tam olarak teselli edemiyor.
Bence romanın en çarpıcı tarafı şu:
İnsan huzuru dışarıda aradıkça ona daha da uzaklaşıyor. Mümtaz’ın yaşadığı da tam olarak bu. Aşkta, geçmişte, şehirde… Ama asıl eksik olan şey, kendi içinde kuramadığı denge.
Huzur, bittikten sonra bile insanın içinde sessiz bir ağırlık bırakıyor. Çünkü aslında hepimize şu soruyu soruyor:
“Gerçek huzur diye bir şey var mı, yoksa biz sadece ona yaklaşmaya mı çalışıyoruz?”
Puan vermedi
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’u bana göre bir aşk romanından çok daha fazlası; insanın kendi içinde kurduğu ve bir türlü ulaşamadığı bir sükûnetin hikâyesi.
Mümtaz karakteri, dışarıdan bakıldığında sadece aşık bir adam gibi görünse de aslında derin bir iç hesaplaşmanın içinde. Onun Nuran’a duyduğu aşk bile saf bir mutluluk değil; aksine, sürekli kırılmaya hazır, hassas ve huzursuz bir duygu. Bu yüzden romanda aşk, insanı tamamlayan değil, çoğu zaman eksikliğini daha da görünür kılan bir şey gibi hissettiriyor.
Kitabı okurken en çok hissettiren şey, o ince ve sürekli devam eden huzursuzluk. Sanki her şey güzel olabilir ama bir şey hep eksik kalacak. Tanpınar bunu öyle güçlü veriyor ki, İstanbul’un güzelliği bile insanı tam olarak teselli edemiyor.
Bence romanın en çarpıcı tarafı şu:
İnsan huzuru dışarıda aradıkça ona daha da uzaklaşıyor. Mümtaz’ın yaşadığı da tam olarak bu. Aşkta, geçmişte, şehirde… Ama asıl eksik olan şey, kendi içinde kuramadığı denge.
Huzur, bittikten sonra bile insanın içinde sessiz bir ağırlık bırakıyor. Çünkü aslında hepimize şu soruyu soruyor:
“Gerçek huzur diye bir şey var mı, yoksa biz sadece ona yaklaşmaya mı çalışıyoruz?”
