Puan
7.610 üzerinden
Fransız dili ve edebiyatı mezunu biri olarak şunu söyleyebilirim ki yakın dönem edebiyatçılarından Echenoz kadar kısa ve derin anlamlar taşıyan roman yazan yazar ne yazık ki yok. Yukarıda okuduğum bir kaç bir inceleme beni üzdü. Bizzat çevirisini yapan hocamın dersinde işlediğimiz ve son sınıf sınavına tabi tutulduğum kitaptır. Kitabın derinliğini Echenoz'un küçük bir oyunuyla anlatayım sizlere. Kitabın orjinal ismi "14" yani sol kısımda kalan "19" sayısı yok. (Mehmet Emin ÖZCAN da bu şekilde basılması için mücadele vermiş ama sonunda Helikopter yayıneviyle papaz olmuş.) Kitabın ana karakteri -bu kısım önbilgidir- savaş sırasında sağ kolunu kaybetmesi sonucu gazi olur ve memleketine yollanır. Yani hem kitabın ana karakterinin hem de isminin sağ kısmının olmadığını görürüz. Bunun gibi birçok metaforlarla dolu bu kitap. 19 sayısının olmayışının bir diğer sebebi ise kitabın verdiği son mesajda gizli... İnsanoğlu böyle aç gözlü olduğu süre boyunca 1914'te de 2014'te de 2114'te de savaşlar olacağıdır.
Puan vermedi·67 syf.··
Beğendi
·2018 27. kitabı
·24 saatte okudu
·Okunma: 17 Mart 2018 19:10
İlk kez Jean Echenoz okudum ve anlatımını çok beğendim. Bu kısa roman çok iyi bir yazar olduğunu düşündürüyor bana Echenoz'un. Kitap incelemelerinden birisinde kitabın orijinal adının 14 olduğu yazıyor, çevirmenin kitabın adının 1914 olarak basılması için yayınevi ile gerginlik yaşadığını söylüyor.
Roman, birinci dünya savaşından bir kesit. Karakterlerimiz eserin sonuna dek neredeyse hiç bir diyalogla karşımıza çıkmıyor. Anlatıcımız ise kim olduğunu şaşırmamıza sebep olan şeyler söylüyor bize, "biz" derken kimi kastettiği veya o bizdeki hangi kişi olduğunu anlamayabiliyoruz çoğu kez. Anlatım, uzun ve akan, neredeyse bilinç akışı diyebileceğimiz bir üslup akışından oluşuyor, cümleler cümlelere bağlanıyor, çok durmamaya çalışıyoruz.
Kitabın ilk bölümlerinde savaşa giden fransızların, onları savaşa uğurlayan halkın naif bakışını da görüyoruz : birkaç hafta sonra herkes geri gelecek diye düşünüyor insanlar. Neredeyse hiç biri dönmüyor. Dönenler kör, topal, kopuklar. Savaş gerçekten başlayınca yaşadıkları gibi doğal bir şekilde ölüyorlar, öldürülüyorlar, yanlış anlamalara kurban gidiyor, kurşuna diziliyorlar. Eserin sonuna dek hiç bir yakınlık duymadan hikayesini okuduğumuz anthime'nin kaderini ise görevini layığıyla yerine getiren bir top mermisi belirliyor. Anthime de bütün ölüler ve yaşamaya çalışanlar gibi bir hatıraya dönüşüyor. Bu soğuk ama etkili eserin anlatımının içinde bir yerlerde Gusev de karşıma çıkar dye beklemedim değil, ama Gusev ancak ve ancak bir Çehov karakteri olabilirdi zaten. 14'te Gusev gibiler için anthime'nin koluna dokunan top mermisi ölümden başka ne olabilirdi?
Kitabın bana göre dikkat çekici yanlarından birisi hayvanların hayatı ve ölümünün, dünyadaki varlığının ve hiçliğinin ve kıymetleri olmamasının yine aynı kaderle ölmeye ve öldürülmeye
Reklam
İlk mermi yanından geçene kadar gerçekliğine inanmamıştı...Edebiyat
İlk Jean Echenoz okumam, ama son olmayacak.
Roman bir çok açıdan ilgi çekici ve farklı. Sadece 67 sayfada 1. Dünya Savaşı’nı tüm çıplaklığı ile önümüze seriyor Echenoz; cephedeki günlük yaşamı, geride kalanları, yaşanan acıları, toplumsal hayata yansımaları ile. Bu kadar az sayfada bu derece etkili bir savaş atmosferi yaratmak gerçekten büyük başarı. Romanı bitirdiğinizde içinizde hala cephenin dehşetini hissediyor, acıların kabullenilmesinin ve hayata devam edilmesinin yarattığı burukluğu duyumsuyorsunuz.
Beni etkileyen ikinci yanı, yazım dili. Roman bilinç akışı tekniği ile yazılmış; ancak anlatıcımız hikayede sürekli yer değiştiriyor! Dış anlatıcı bize ortamı anlatırken birden askerlerin arasına karışıp onlardan biri oluveriyor, birkaç sayfa sonra baş kahramanımızın kimliğine bürünüyor, sonra tekrar dış anlatıcı kimliğine geçiveriyor. Kafa karıştırıcı gibi görünebilir, nitekim bu geçişleri ile vatanı Fransa’da da eleştiriler almış Echenoz. Ancak oldukça yaratıcı bir üslup bu aynı zamanda; sanki bir kameramanın peşinde geziyormuşsunuz ve vizörün ucundan savaşı izliyormuşsunuz atmosferi yaratıyor. Bir ressam, hatta bir yönetmen gibi sahneleri gözümüzün önünde canlandıran kıvrak bir üslup yaratmış bu sayede Echenoz.
Romanın çıkış hikayesi de ilginç. Echenoz, vefat eden kayınpederinin notları arasında bulduğu bir asker günlüğünün peşinden 1. Dünya Savaşı’nı araştırmaya başlamış ve savaşı anlatan bir çok eseri okuyup seyretmiş. Olayları kesin tarihsel tasvirleri ile aktarmak yerine, kendi deyimiyle “bu pis ve kokuşmuş opera”dan gönüllü olarak sapmaya karar vermiş. Cümleleri, bazen bir müzik eserindeki gibi, kesip, uzatıp bir tempo yakalamaya çalışmış.
Kitabın orijinal adı “14”, “1914” değil. 
Kereviz ın incelemesinden öğrendiğime göre çevirmen Mehmet Emin Özcan
Kereviz ın incelemesinden öğrendiğime göre çevirmen Mehmet Emin Özcan
Puan vermedi·67 syf.··
Beğendi
·2019 27. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 21 Haziran 2019 00:00
Kitabın özgün adı 14…
Fransa’da ve Fransızca’dan İngilizce’ye çevrilirken de aynı adla yayımlanmış.
Birinci Dünya Savaşı’na tanıklık eden Anthime’in destansı hikayesinin,dönem şartlarıyla anlatısı...
#meltemce
14, namı diğer 1914 yine bir ufacık fıçıcık tadında ; yoğun ama detaylar üslubun fevkalbeşer haliyle...
Echenoz, Anthime adlı kahramanıyla bizleri bir zaman makinesine koyup savaşın göbeğine, seferberlik çanlarının çaldığı, sıçanlarla, fareler ve bitlerle sarılı siperlere götürüyor.
Üç hikayeyi kolkola ,asla bir kopukluğa müsaade etmeden anlatımı ,ustalık eseri.
Birinci hikaye ,Anthime’inki.
İkincisi geride kalan ve doğum yapmaya hazırlanan Blanche’a ait
sonuncusu da herkesi derinden etkileyen “Büyük Savaş”ın hikâyesi.
.
Sağ kolunu alan şarapnel onu savaş meydanından alır almasına ama cephe arkadaşlarının da aklına absürd bir method düşürür siperlerden uzaklaşmak adına ; “ Güzel bir yara “ gibi mesela…
.
Savaşın bittiği halde etkisinin bilfiil devam ettiğinin ironisini ise, kolu olmadığı halde kimi zaman hâlâ varmış gibi hareket eden ve kendine hayali bir kol yaratan kahramanın edimlerinin ayak izlerinde görüyoruz.
Velhasılı savaşın yıkıcı halinin, gidenlerin, dönemeyenlerin, dönüpte geride hiç bir şeyin aynı kalmadığına şahitlik edenlerin dillendirildiği edebiyat şöleni. 
Jean Echenoz 
1914
Jean Echenoz 1914Echenoz UstalığıEdebiyat
- Kitabın hikâyesini beğendim. İsminden de anlaşıldığı gibi savaş yıllarını konu ediniyor. Yazar, sıcağıyla soğuğuyla 5 yılı bulan Dünya savaşını 67 sayfaya sığdırmış. Kısa, öz ve doyurucu olması bir yana psikolojik dili tam bir ustalıkla kullanan yazarımız, empati duygularımı da harekete geçirdi. Öyle ki, savaşta kaybettiğim koluma hâlâ oradaymış gibi kur yaparken buldum kendimi. Çeviriyi zayıf bulduğum konusunu da hikâyenin hatırına affettim böylece...
Reklam
Reklam