Yazar:
Hüdayi Can
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Anılar, düşünceler, mektuplar, gözlemler...
Felsefi çıkarımlar, tasavvufi öğretiler.
Toprak ve insan kokan betimlemeler.
Umutlu, kararlı ve dirayetli kadın şair
Aysona'nın öyküsü bu.
Fantastik anlatımlar var gibi görülse de bizi realiteyle buluşturuyor.
Sağ salim ölebilmeyi özleyen, cesur ve idealist Aysona, okunup anlaşılmaya değer bir eserin kahramanı.
AysonaEdebiyat
Aysona her sayfada merak uyandıran, üzerinde uzunca zaman düşünülüp çalışılmış, okurken karakterle sizi tamamen bütünleyen bir yolculugun kitabı. Tasvirlerdeki ahenk, kurgudaki profesyonellikle burada kalmasın "Firuze" ve "Esen" i de okumaliyim dedirtiyor. Sözün özü uzun zamandır bana tesir eden bir kitap okuyamamistim. Aysona tam bir edebi metin. Ahenk, kurgu, düş ve bunlarin yaninda realite arayanlar mutlaka okumali.
Hayatın kitaplardaki gibi değerler ve doğru bilinenler üzerine kurulu olduğunu zanneden, bu yüzden de hayal kırıklığı içinde toplumunu sorgulayan ve bu uğurda akıl hastanesine uzanan bir hayata mahkum edilen bir kadın şairin (Aysona) öyküsü. Roman boyunca yazar, parça parça bilgilerle bir yapbozun parçalarını birleştirerek Aysona'ya dair bir portre çıkarma macerası eşliğinde beş yıl kaldığı Türkmenistan'a dair gözlemlerine ortak ediyor okuyucuyu. Yazarın derin gözlemleri Türkmenistan'in çok ötesinde; aslında hayata dair bir kalp gözünün aynasından yansıyanlar demek daha uygun olur. Betimlemeleri zaman zaman masalsı bir şiirsellikle akıp giden yazarın harika üslubu baştan itibaren okuyucuyu kendine bağlıyor ve "keşke bu roman hiç bitmese" dedirtiyor. Neyse ki kitabın sonuna doğru bunu takip eden iki kitabın daha olduğunu öğrenmek hoş bir sürpriz etkisi yapıyor. Kitabın sonunda harika bir sürpriz daha var: Armutlu Masal! İçiniz ısınacak, damağınızda kalan bu son tadı unutamayacaksınız.
Kitaptan yapacağım alıntılardan da görüleceği üzere yazarın empati odaklı gözlem ve betimlemelerinden yola çıkarak, Akif'in kendi şiirleri için söylediği "Oku, şâyed sana bir hisli yürek lazımsa" sözünün bu roman için de söylenebilecegini düşünüyor ve tüm kitapseverlere tavsiye ediyorum.
Öncelikle felsefeci gözüyle böyle bir kitapla tanıştığım için çok mutluyum. Bu tarz eserler oldukça zorlu süreç gerektirir. Yazarın büyük bir fikir cilesinden çıkan sonuçtur bu eser. Türkiye bu anlamda son yıllarda yetkin kalemlerden uzaktır. Umarım bu eser bu anlamda başarılı olur. Sadece felsefeciler değil herkes okumali, okutmali. İnanın herkes aysona da bir parçasını bulacak. Ama iyi ama kötü. Modern bir sistem eleştirisi ve özgün bir dille kaleme alınmış bu muhteşem eseri herkese tavsiye ediyorum.
Aysona, son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaplardan biri. Yemyeşil dağlar arasından akan uzun sazlıklardan geçen bir nehrin üzerinde küçük bir sandalla seyahat eder gibi Aysona'nın hikayesinde dolaşmak. Suyun yansımasında zaman zaman kendinize göz atıp, Aysona ile birlikte sürükleniyorsunuz. Zihninizi cilalayacak bir kitap. Yazarın yüreğine sağlık
Yazma sürecinden bahsedilen kitapları severim. Bu açıdan güzeldi benim için. Yazarların birbirini etkilemesi konusu da ayrıca cazipti. Ama her ikisi de takip edemeyeceğim bir seviyeye gelmiş olabilir. Akış olarak değil bu bahsettiğim durum, kim ne yapıyor farkındaydım ama yine de fazla geniş bir alana yayılıp kontrolümden çıkmış hissettim.
Parçaları tek başına ele alırsak çokça beğendim. H.C'nin anlattıkları, Aysona'nın hikayesi, Zühre'nin mektupları, sondaki armut hikayesi... Bunları özellikle çok sevdim. Sorun yaşadığım kısım ise parçaları birleştirme ve bunlar arasındaki bağları anlayabilmek oldu. Bu konuda yazarın zihnini yakalayamadım ya da benim alışık olduğum okumalarda kısmen tek bir koldan ilerleyen anlatılar bulunduğu için bu sefer biraz afalladım. Üç dört kitap edebilecek meseleler (sondaki firuze ve esen'den bahsetmiyorum) tek bir kitaba sıkıştırılmış gibi hissettim. Hatta içinde olduğum durumu bazen şuna da benzettim: Sofranın başında bir oyunla oyalanan çocuğun ağzına çaktırmadan yemek vermek. Roman yazmak biraz da böyle bir şey bence. Hatta çocuğa yedirmek istediğin bir yemek yoksa oyunlarla oyalayıp durduğun bir kitap pek de işe yaramaz gibi geliyor. Sırf bu yüzden kendimi asla bir roman yazabilecekmiş gibi hissetmiyorum. Bu kitapta olan şey ise çocuğun yemeğin farkına varmasıydı. Yemekten de oyundan da vazgeçmedi tabi. Hatta yemek yemenin onu rahatsız etmediğini de fark etti. Yemek benzetmesinden çıkacak olursam; tüm bu his parçalar arasındaki bağlantıyı kuramamamdan kaynaklanıyor. H.C. sık sık bahsetmiş bu bağlantıdan. O yüzden varlığına güveniyorum. Bende görecek göz, anlayacak kafa bulunmuyor olabilir.
Kapalı bir ülkede, büyük balinaları rahatsız eden sorular sorduğu için tımarhaneye kapatılan bir kadın şair… Camda çırpınan, içeri giremeyen bir beyaz kelebek; camdan dışarı çıkamayan çırpınan bir yürek… Aysona..... harika bir kitap okudum. Kesinlikle okuyun
Yazar Hakkında
Hüdayi CanYazar · 9 kitap
1973 yılında Denizli’nin Çameli İlçesi’ne bağlı Kolak Köyü’nde doğdu. İlkokulu köyünde okudu. Daha sonra Denizli, Yalvaç ve İstanbul’da yatılı okullarda okudu. 1990 yılında Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun oldu. Aynı yıl girdiği M. Ü. Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü 1994 yılında bitirdi.
Hilal Hanımın eşi, Zeynep Bike, Neval Begüm ve Vehbi'nin babası.
ESERLERİ“Dağlı Düşler” (şiir, İstanbul, 2002) , “Aynalar, Pencereler ve Elmalar” (anlatı, İstanbul, 2002) , Pratik Türkçe Öğretim Teknikleri (eğitim, İstanbul, 2003; Ercan Taşdemir ve Nesrin Bilkan’la) , “Firuze; Cama Vuran Kelebek” (roman, İstanbul, 2005) , "Müstear Yaşamak" (roman, İstanbul, 2008) , "Oksuz Kirpi" (roman, İstanbul, 2011) , "Solmayan Çiçekler - Kız Kardeş" (çocuk, İstanbul, 2013)
