“Bahname”, Divan edebiyatından mesnevi türünün dikkat çekici eserlerinden biridir ve adından da anlaşılacağı üzere “bah” yani “cinsel birliktelik” konusunu işler. Ancak bu eser sadece bedensel arzularla ilgili değildir; aynı zamanda dönemin aşk, tutku, ahlak, beden ve ruh anlayışını da yansıtır.
Eserde kullanılan dil süslü, yer yer öğretici ve semboliktir. Bahname, insanın doğasında var olan arzuları gizlemeden ama aynı zamanda bunları belli bir ölçü, incelik ve bilgi çerçevesinde anlatır. Bu yönüyle hem bilgilendirici hem de düşündürücü bir metindir.
Cinsel ifadeler fazla olsa da bunlar aslında dönemin üslubuyla, yani edebi bir perdeyle aktarılmıştır. Yani doğrudan değil, sanatlı bir dille anlatılır. Bu da eseri sıradanlıktan çıkarır.
“Bahname”, sadece bedeni değil, insanın bütün varlığını anlatan bir eserdir. Aşkı, tutkuyu, doğayı ve insanı anlamaya çalışan eski bir metnin bugüne uzanan yankısıdır.
Sonuç olarak, “Bahname” sadece bir cinsellik kitabı değil,
— duygunun, doğanın ve insanın iç dünyasının iç içe geçtiği bir edebî tablo gibidir.