Create Dangerously
Albert CamusPuan
810 üzerinden
10/10
2023 10. kitabı
Üç bölümden oluşan bu kısa kitabın içerisinde yok yok diyebilirim
ilk bölümünde Jean-Paul Sartre’ın Albert Camus’nün ölümü üzerine kaleme aldığı yazıyla başlıyor. Çok güzel bir yazı internetten aratarakta okuyabilirsiniz. Şöyle diyor Sartre “Camus; kültür alanımızın belli başlı kuvvetlerinden biri olmakta, çağın ve Fransa’nın tarihini kendince temsile devam edecekti. Ama konuşsaydı, belki gittiği yolda öğrenecek ve anlayacaktık. Her şeyi yapmıştı – bütün bir eser – ve her zaman olduğu gibi, her şey ortada idi. Kendisi de söylüyordu: «Eserimi bundan sonra yapacağım». Bitti artık. Bu ölümün, kendine özge bir rezaleti var; insancıl olmayanın, insanlık düzenini ortadan kaldırması bu.”
İkinci bölüm olan Sanat ve Yazar, Camus’nün 10 Aralık 1957 tarihinde, Nobel ödülünü aldıktan sonra, Stokholm Belediye binasında yaptığı konuşmadan oluşuyor. Sanat ve sanatçı kavramları hakkındaki fikirlerini dile getiriyor. Kendi ifadeleriyle birkaçını harmanlayacak olursak “Benim gözümde sanat, yalnızlık içinde tadılacak bir eğlence değildir. Ortak sevinç ve kederlerin, ayrıcalı bir görünümünü vererek, en çok sayıda insana erişecek, onları heyecana getirecek bir araçtır.” Bu ifadeyle sanatın belli bir azınlığa değil aksine topluma hitap etmesi gerektiğini , bunun olabilmesi için ise sanatçının “Kendisi ile ötekiler arasındaki bu bitip tükenmez gidiş gelişlerde; vazgeçemediği güzellikle, kopamadığı toplum arasındaki yolun ortasında” yetişmesi gerektiğini aktarıyor. Devamında yazarın rolü, özgürlük gibi konuları da işliyor.
Sanatçı ve Çağı adlı üçüncü bölüm ise Camus’nün Aralık 1957 tarihinde Upsala Üniversitesinde verdiği konferanstaki konuşmasından derlenmiş. Sanat ve sanatçının kendi çağı içindeki yeri ve önemi hakkında görüşlerini belirtiyor. Günümüze yönelik eleştirileri
Puan vermedi·48 syf.··
Beğendi
·2022 31. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 16 Eylül 2022 00:00
2022 Okuma Listesi - 31. Kitap
Yaratma Tehlikesi - Albert Camus
Albert Camus’nün Alper Bakım çevirisiyle Can Yayınlarından çıkmış Yaratma Tehlikesi adındaki kısacık kitap 2022 okumalarımın arasındaydı. Elimdeki Nisan 2021’de yapılan ilk baskısı. Açıkçası kitabı iki kez satın aldım. İlkini defalarca okuduğum için paramparça olmuştu. Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Sonrasında Yabancı adlı romanıyla tanıştım. Böylece en sevdiğim yazarların arasına girmiş oldu.
Kitabın içeriği yazarın 1957’de yaptığı Nobel konuşması ile Uppsala Üniversitesi’nde “Sanatçı ve Çağı” başlığıyla verdiği konferanstan oluşuyor. Camus her iki konuşmada da sanatçının toplum içindeki yerini ve sanatını icra ederken karşı karşıya geldiği güçlükleri masaya yatırıyor. Sanat için sanat düşüncesine karşı toplum için sanat anlayışını savunuyor.
Sevdiğim Alıntılar:
Oysa dünyanın bir köşesinde aşağılamalara terk edilmiş isimsiz bir mahpusun sessizliği, yazarı içinde bulunduğu sürgünden kurtarabilir. (s.15)
Bugün sanat, bunca sefilliğin karşısında bir lüks olmaya devam etmek istiyorsa aynı zamanda bir yalan olmayı da kabul etmek zorundadır. (s.26)
Beraber tanık olduğumuz, acısını birlikte çektiğimiz konularda benzerliğimiz daha çok ortaya çıkar. Hayaller insandan insana değişir fakat dünyanın gerçekliği, herkesin ortak gerçekliğidir. Gerçekçilik arayışının meşruiyeti de doğrudan sanatsal serüvene bağlı olmasından gelir. Bu yüzden gerçekçi olalım. Ya da en azından, şayet mümkünse bunu deneyelim. (s.32)
"Sanat için sanat" yalanı, toplumdaki kötülüklerden habersiz olduğu izlenimi verirken aynı zamanda bu tavrın sorumluluğunu üstleniyordu. (s.37)
Sanatın temel görevi yasa yapmak ya da hükmetmek değil, anlamaktır. (s.41)
Reklam
Albert Camus ve Sanat ÜzerineEdebiyat
Sanatçı ve Çağı, Albert Camus'nün biri Nobel Edebiyat Ödülü'nü alırken diğeri de Upsala Üniversitesinde verdiği bir konferanstan alınan iki konuşmanın derlenmesiyle hazırlanmış bir kitap.
Eserin içinde ilk olarak Camus'nün 1957 Nobel Ödülü'nü aldığı sırada yaptığı Sanat ve Yazar adlı konuşma ele alınmış. Bu konuşmayı okurken Camus'nün ve onun çağındaki insanların tek seçeneklerinin yazmak olduğunu anlıyoruz, Camus kendi çağındaki insanların içinde bulunduğu durumu son derece sade ama bir o kadar da çarpıcı bir şekilde anlatmış. Söz gelimi adı geçen yazıdan alınan "Yirmi yıl süren çılgın bir tarih boyunca, bütün benim yaşımdaki insanlar gibi, çağın karışıklıklarında, çaresizcesine yitirilmiş olarak, günümüzde yazmanın bir şeref olduğu, çünkü bunun insanı zorunlu kıldığı ve salt yazmakla yetinmeye zorladığı gibi —pek de iyi tanımlanamayacak — bir duygu ile destek buldum. Bu duygu özellikle, benimle aynı tarihi yaşayanlarla birlikte paylaştığımız ümit ve ümitsizliği, olduğum gibi ve kuvvetim ölçüsünde taşımaya zorluyordu beni. Birinci dünya savaşı başlarında doğan, hitlerin iktidara geçtiği ve aynı zamanda ihtilâl mahkemelerinin kurulduğu sırada yirmi yaşında olan, daha sonra eğitimlerini İspanya savaşı, İkinci dünya savaşı, ölüm kampları evreni, işkence ve ceza evleri Avrupası ile karşı karşıya kalarak tamamlayan bu insanlar, bugün de, yapıtlarını ve oğullarını, nükleer savaşın korkuttuğu bir dünyada yetiştirmek zorundadırlar. Öyle zannediyorum ki, hiç kimse, iyimser olmalarını isteyemez onlardan. Ve hatta ben, onlara karşı savaşı sürdürürken, bir umutsuzluk dalgası ile şerefsizliğe hak iddia edenlerin ve çağın nihilizmlerine koşanların yanlış davranışlarını anlayışla karşılamamız gerektiği düşüncesindeyim. Ne var ki kendi ülkemde ve Avrupa’da içimizden çoğu bu
7/10
2018 104. kitabı
“İnsanlık düzeni, bir düzensizliktir henüz; haksızdır, geçicidir, ölünür orada, açlıktan öldürülür; ne var ki, insanlarca kurulmuştur, onlarca ayakta tutulmakta ve savaşı yapılmaktadır.“ der Paul Sartre ona göre Camus böyle bir düzende yaşadı ve bizim sorunumuzu ortaya koyuyordu aslında kendisi de karşılığını arayan bir sorundu. Camusun ölümünü kaleme almış Sartre.
“Sanat ve Yazar” başlığı adı altında türkçeye çevrilen bu düz yazı, Camus’un 10 Aralık 1957 tarihinde, Nobel armağanını aldıktan sonra, Stokholm Belediye binasında söylediği nutuktur.
“Kişisel olarak, sanatım olmadan yaşayamam, Ama bu sanatı da, hiç bir zaman, herşeyin üzerinde tutmadım.Benim gözümde sanat, yalnızlık içinde tadılacak bir eğlence değildir. Ortak sevinç ve kederlerin, ayrıcalı bir görünümünü vererek, en çok sayıda insana erişecek, onları heyecana getirecek bir araçtır.” der Camus.
"Beraber tanık olduğumuz, acısını birlikte çektiğimiz konularda benzerliğimiz daha çok ortaya çıkar. hayaller insandan insana değişir fakat dünyanın gerçekliği, herkesin ortak gerçekliğidir."
Albert Camus
Kitap 3 bölümden oluşuyor. İlk bölümde Jean Paul Sartre'nin Camus hakkında ölümünden sonra yazdığı bir yazı var.
"İnsanlık düzeni, bir düzensizliktir henüz; haksızdır, geçicidir, ölünür orada, açlıktan öldürülünür; ne var ki, insanlarca kurulmuştur, onlarca ayakta tutulmakta ve savaşı yapılmaktadır."
Jean Paul Sartre
Diğer 2 bölüm Camus'nün Nobel ödülü aldıktan sonraki konuşmasının yazıya dökülmüş hali.
Sanatın ne olduğu, ne olması gerektiği, ne olmaması gerektiğini anlatıyor bizlere. Camus'ye göre sanatçı çağını gözlemlemeli ve ona göre eser vermelidir. Sanat olmadan yaşayamayacağını fakat sanatını da her şeyin önünde tutmayacağından bahsediyor.
Kısa ve doyurucu bir kitap. İyi okumalar.
Reklam
Reklam