Fichte'nin ''yüce ben''inden sonra dinamik doğa anlayışını görmek daha efektif oldu. Zira bir yere kadar fichte haklı ne oluyorsa ''bunu söyleyebilen'' bütün ''ben''lerde oluyor ne oluyorsa. Lakin ''Ben '' kavramını bir şeyler algılamaya iten nedir? Bu şey her ne ise aslında Fichte'nin ''Ben''ini de içeriyor olabilir mi diye düşünen büyük filozof bir anlamda Hegel'i de doğurmuştur. Zaten Ben'in arkasında ki doğa ile Schelling ortaya çıkıyorken, doğanın arkasındaki akıl ile de Hegel çıkacak. Akılın arkasındaki ekonomik ilişkilerle de Marx çıkıyor ama neyse :) toparlayacak olursak; Alman İdealizminin direğidir Schelling bir anlamda... O; mantığa alan açarak ''Bir şey kendinin kanıtı olamaz'' fikrinden hareketle Fichte'nin Ben kavramını da zorunlu yönetmenlikten alıp onu daha büyük bir yönetmenin (Doğanın) oyuncusu haline getirmiştir. Tavsiye edilir çok güzel bir kitap

Dünya ÇağlarıFriedrich Schelling · Ayrıntı Yayınları · 016 okunma

Yazar Hakkında

Friedrich SchellingYazar · 4 kitap

Friedrich Wilhelm Joseph Schelling sonradan Friedrich Schelling, (d. 27 Ocak 1775 – ö. 20 Ağustos 1854) Alman İdealist düşünür. Fichte'nin temel kavrayışını ve idealist bakış açısını paylaşmakla birlikte, onun mutlak ego'nun bir ürünü olarak yalnızca bireysel bilinçle iradeye karşı koyan bir engel işlevi gören doğa anlayışına karşı çıkmıştır. Gerçeklik; temelde insan ruhuna ya da tinine çok benzer olan ve kendi kendini belirleyen canlı bir süreç ise, doğa yalnızca iradeye karşı koyan, ölü, mekanik bir düzen olamaz. Schelling'e göre; biz insan varlıkları doğayı anlayabiliriz, çünkü doğanın bizimle bir yakınlığı vardır, çünkü o dinamik bir zihnin ifadesi olup, onda yaşam, akıl ve amaç vardır. Schelling, romantiklerle birlikte, tin, zihin ya da akıl kavramını bilinçsiz, içgüdüsel ve amaçlı bir gücü de içerecek şekilde genişletir. Var olan her şeyin mutlak temeli ya da kaynağı yaratıcı enerji, mutlak irade ya da egodur, her şeyde hüküm süren dünya-ruhudur. Aktüel olan her şey, Schelling'e göre ondan çıkar. Şu halde, ideal olan ile gerçek, düşünce ile varlık bir ve aynıdır. Schelling, Fichte'yle birlikte, değişmez töz düşüncesini reddeder ve onun yerine evrensel yaşamı, bilinçsizlikten bilince doğru gelişen ve nihai amacı, insandaki kendi kendisinin bilincine varan akıl olan, canlı, yaratıcı ve amaçlı bir evrim ilkesini geçirir.