Puan
8.210 üzerinden
'' FAUST '' GOETHEEdebiyat-Tiyatro
Kitabın Adı: 
Faust
Kitabın Yazarı: 
Johann Wolfgang Von Goethe
Tür: Şiirsel Oyun, Roman
Dünya edebiyatının en büyük yazarlarından biri olan, 1749-1832 yılları arasında yaşamış olan ünlü Alman ozanı, tiyatro oyunları yazarı Johann Wolfgang von GOETHE´nin en büyük eseri FAUST adlı şiirsel oyunu dünya klasikleri arasında önemli bir yer tutar. Faust, Goethe’nin bütün eserlerinin bir birleşimi olarak kabul edilir.
Faust, Goethe’nin neredeyse tüm yaşamı boyunca yazarak tamamladığı bir yapıttır.
On sekiz yaşında başladığı oyunu, 1806de Faust I ve 1832de Faust II adıyla iki büyük bölüm halinde yazarak seksen üç yaşında ölümünden kısa bir süre önce bitirebilmiştir.
Goethe’nin kendi iç dünyasından ve yaşamından izler taşıyan roman, aslında manzum biçimde bir tiyatrodur. İnsanı simgeleyen Faust’la şeytanın savaşı anlatmaktadır. Bu eserde ruhunu şeytana satan bir adamın doğru yolu buluşunu anlatmıştır. Goethe, insanın doğuştan iyi olduğu tezini savunmuş ve kainatta iyiliğin hakim olduğunu iddia etmiştir.
BAŞLICA KAHRAMANLAR
FAUST: Felsefe, hukuk, tıp ve ilahiyatla ilgilenen, doktorasını yeni tamamlamış bir kişidir. Fakat zihninde İlahî olana karşı şüpheler taşımaktadır. Gençliğindeki huzur ve manevi tatmini yitirmiştir. Çekingen yaratılıştı, genelde iyi yürekli biridir.
MEFİSTOFELES: Şeytanın kendisidir. Faust’u yoldan çıkarmak için her yolu dener. Ona çeşitli kılıklarda görünür. Kadın, içki, büyü gibi yollarla insanları Allah’tan uzaklaştıran, topal biridir.
MARGARETE: Duygusal, fakir bir kızdır. Dinine ve ahlaki değerlere önem veren; fakat nefsine uyduğu için cezalandırılan biridir.
Faust
Kitabın Yazarı: Johann Wolfgang Von Goethe
Tür: Şiirsel Oyun, Roman
Dünya edebiyatının en büyük yazarlarından biri olan, 1749-1832 yılları arasında yaşamış olan ünlü Alman ozanı, tiyatro oyunları yazarı Johann Wolfgang von GOETHE´nin en büyük eseri FAUST adlı şiirsel oyunu dünya klasikleri arasında önemli bir yer tutar. Faust, Goethe’nin bütün eserlerinin bir birleşimi olarak kabul edilir.
Faust, Goethe’nin neredeyse tüm yaşamı boyunca yazarak tamamladığı bir yapıttır.
On sekiz yaşında başladığı oyunu, 1806de Faust I ve 1832de Faust II adıyla iki büyük bölüm halinde yazarak seksen üç yaşında ölümünden kısa bir süre önce bitirebilmiştir.
Goethe’nin kendi iç dünyasından ve yaşamından izler taşıyan roman, aslında manzum biçimde bir tiyatrodur. İnsanı simgeleyen Faust’la şeytanın savaşı anlatmaktadır. Bu eserde ruhunu şeytana satan bir adamın doğru yolu buluşunu anlatmıştır. Goethe, insanın doğuştan iyi olduğu tezini savunmuş ve kainatta iyiliğin hakim olduğunu iddia etmiştir.
BAŞLICA KAHRAMANLAR
FAUST: Felsefe, hukuk, tıp ve ilahiyatla ilgilenen, doktorasını yeni tamamlamış bir kişidir. Fakat zihninde İlahî olana karşı şüpheler taşımaktadır. Gençliğindeki huzur ve manevi tatmini yitirmiştir. Çekingen yaratılıştı, genelde iyi yürekli biridir.
MEFİSTOFELES: Şeytanın kendisidir. Faust’u yoldan çıkarmak için her yolu dener. Ona çeşitli kılıklarda görünür. Kadın, içki, büyü gibi yollarla insanları Allah’tan uzaklaştıran, topal biridir.
MARGARETE: Duygusal, fakir bir kızdır. Dinine ve ahlaki değerlere önem veren; fakat nefsine uyduğu için cezalandırılan biridir.
Her cümleyi iliklerime kadar titreyerek okudum.
Muhteşem bir eser. 40 yıllık bekleyip insanoğluna kutsal bir şaheser bırakmış.
Şimdilik Faust okyanusundan sadece bir alıntı birakıp gitmeden önce şunu da ekleyip kaçıyorum: İnsanoğlu ne kadar şanslı olduğunu bilmeli çünkü bu dünyadan Dostoyevski ve Goethe geçti.
"Anla: İnsanlar yaşamları boyunca kördürler."
Reklam
Günahın cazibesi·436 syf.·
8/10
2025 10. kitabı
Çoktan okumak istediğim bir kitap. Bazı yerlerde okumakta ve bitirmekte zorlandığım doğrudur. Ama nereye çeksek, yine klasik bir başyapıt olduğunu inkar edemeyiz. Kitapta insanoğlunun hayattan kesitlerle günaha nasıl girdiği kaleme alınıyor. Şeytan karakterinin aslında o kadar da kötü biri gibi gösterilmediğini fark ediyoruz, hatta sempati bile uyandırıyor bazen. 
Usta ve Margarita daki Voland karakterini andırıyor biraz. Tekrar tekrar ve mümkünse sakin bir ortamda okunması gereken kitaplardan. İyi okumalar.
Usta ve Margarita daki Voland karakterini andırıyor biraz. Tekrar tekrar ve mümkünse sakin bir ortamda okunması gereken kitaplardan. İyi okumalar.Ruhuyla Savaşanlara
Faust, yalnızca bir tiyatro metni değil. Goethe bu eserle insanın en temel sorularına bir sahne kuruyor: Bilgi nedir, yetinir miyiz, ne uğruna yaşarız? İçimizdeki boşluğu neyle doldururuz? Tanrıyla mı, aşkla mı, yoksa şeytanla mı?
Goethe, karakterini önce ilimle donatır. Faust her şeyi bilmek ister. Fizik, metafizik, ilahiyat, simya… Ama neye elini atsa, aradığı cevaba ulaşamaz. Çünkü bilgi, soruları yok etmez; çoğaltır. Ve insan, ne kadar çok bilirse, tatminsizliği o kadar derinleşir. Bu yüzden Faust’un en büyük trajedisi cehaleti değil, doymayan bir bilme iştahıdır.
Bu doyumsuzluk, onu Tanrı’dan uzaklaştırır. Faust artık dualarını göğe değil, arzularına yöneltir. Mefistofeles'in ironik tiratlarında yankılanan bu sapma, tutkunun ahlaki merkezden nasıl uzaklaştırıcı bir güç olduğunu çarpıcı biçimde gösterir. Aşk, burada bir tür düşüşe dönüşür. Arzunun eline geçmiş sevgi, şehvete bulanır. Faust artık sevmiyor; sahip olmak, tüketmek, hükmetmek istiyor. Ve her arzunun sonu, biraz daha yalnızlık oluyor.
Goethe bu çöküşü şiirle anlatır. Öyle ki bazen bir dizeyle tüm insanlık tarihi yankılanır:
“Eylemlerimiz de acılarımız gibi, hayatımızın ilerleyişini engelliyor.”
Acı, bizi içe kapatır. Eylemse çoğu zaman geçmişin yükünü taşır. İkisi arasında sıkışır kalırız.
Kitabın çevirisine de değinmek gerek. Daha önce incelediğim birkaç çeviri sonrası, çevirmenin bu metin üzerine yaptığı çalışmalar doğrultusunda bu baskıyı tercih ettim. Sadece dili değil, Goethe’nin dünyasını da Türkçeye taşıma konusundaki emeği hissediliyor. Metne düşülen notlar, kaynaklar ve açıklamalar da çevirmenin 
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeye
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeye
Goethe'nin bu eserini kimi yerlerde 18 yaşında kimi yerlerde ise 21 yaşında yazmaya başladığını okudum. Ölümünden bir yıl önce tamamlanmış. Ortalama 60 yılını yani ömürünün neredeyse tamamını bu esere adamış desek yeridir. Bu eser değişen, daha doğrusu, bir yandan değişmek için çaba harcayıp bir yandan da eskinin etkisinden bir türlü kurtulamayan kişilerin trajedisini sunuyor bizlere. Şeytanlar, tatlı cadıları ve bol bol yunan mitolojisini kullanarak keyifli bir eser yaratmış. Hatta o kadar çok yunan mitolojisinden bahsetmiş ki ben bir ara Faust'un değil de Helena'nın hikayesini okuduğumu düşündüm.
Aslında Faust çok bilinen bir Alman masalıymış. Ve Goethe'nin yarattığı Faust'tan çok daha kötü, hiçbir erdemi olmayan, şeytanımsı bir karaktermiş. Goethe Faust'a kötülüğün yanında erdemler eklemekle beraber, olumsuz yanlarının da bir çoğunu şeytana (Mefistofeles) aktarmıştır.
Goethe'nin Faust'u bilgiye aç bir karakter. Bilinmeyen her şeye ulaşmak isteyen, bir çok dalda başarı elde etmiş olmasına rağmen doymayan, hep daha fazlasını isteyen bir karakter. Mutlu olamıyor, huzursuz, hayatında kocaman eksiklerinin olduğunu düşünüyor. Şeytan karşısına çıkıp da onu ikna etmeye çalıştığında aslında o zaten çoktan ikna olmuştu. Şeytan da bunu biliyordu. "Daha ne kadar batabilir ki bir insan? Daha ne kadar gömülebilir ki? Uluşmak istediklerini sana sunayım, sen de bunun karşılığında ruhunu bana sat." gibisinden bir anlaşma sunuluyor. Hiçbir şeyden zevk almayan karakterimiz de tereddütsüz bunu kabul ediyor. Ve hikayemiz başlıyor. Kimi zaman evrensel, kimi zaman da bireysel isteklerini birbir sunuyor şeytana. Daha yaşanılır bir dünya yaratmaya ne kadar çabalasa da bunun da olmadığını görür. Aksine her şey çok daha kötüye gitmektedir. Elbette pişmanlık duyar fakat her şey için çok
Reklam
Reklam