Yazar:
Georges Simenon
Çevirmen:
Hüseyin Boysan
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
1992
Yayınevi:
Nisan Yayınları
ISBN:
9789757496281
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·128 syf.·
2020 13. kitabı
Kitabı okurken, her sayfasında bu olayı Komiser Maigret değil de, Müge Anlı çözmeye çalışmalıydı diye düşündüm. Müge Anlı’nın programında görmeye alışkın olduğumuz karakterlerin hepsi var çünkü! Üstelik olay ufak bir kasabada geçiyor.. Herkes birbirinin ne yaptığından haberdar, en ufak gelişme dahi kasabada hızla yayılıyor.. Kitabın adından da anlaşılacağı üzere hakimin evi çok büyük önem arzediyor. Hatta birtakım meraklı köylüler yemeden içmeden bu ihtiyarın evini gözetliyorlar. Yine sıradan bir gözetleme gecesinde, yerde bir ceset görüyorlar. Birkaç gün boyunca aynı yerde yatan ceset ortadan kaybolmayınca soluğu Maigret’nin yanında alıyorlar. Burdan sonra, daha önce Simenon’un hiçbir kitabını okumamış ve Komiser Maigret’nin soruşturma tarzını bilmeyen birisi olarak, onu anlamaya çalışıyorum. Aşina olduğum polisiye roman karakterlereine pek benzemiyor. Hercule Poirot, Sherlock Holmes, Miss Marple gibi karakterlerin yanında aslında çok daha ‘bizden’ birisine benziyor. Hakimin evindeki cinayeti işleyen hakim değil. Bu kitabın en başında anlaşılan bir durum. Ancak cinayetin çözülmesi hususunda önemli ve gözlenmesi gereken bir kişilik. Maigret hakimin her adımını gizlice takip ediyor. Aynı zamanda kendisiyle de dostluk kurmaktan geri kalmıyor, evinde misafir oluyor, içkisinden içiyor. Adamın içtiği içkiden, küllüğe attığı sigara izmaritinden dahi kişiliğine dair önemli detaylar yakalıyor. Elbette bu esnada başka şüpheliler de yok değil. Ancak Maigret kimseyi sorguya çekmiyor. Bu en ilginç bulduğum noktaydı. Özellikle cinayeti çözmek için bir çaba sarf etmiyor. Buna karşın, her yeni gelişmede kafasında cinayete dair bir şeyler çözülüyor. Okuyucu olarak biz bunları bilemiyoruz. Maigret’nin aklındakini işin sonunda öğreniyoruz. Yalnızca Simenon’un anlatımının biraz yorucu
Spoiler içerir.
Komiser Maigret, müfettiş Mejat, hâkim Forlacroix ve daha pek çok karakteri olan 128 sayfalık kısa bir polisiye roman. Sayfa sayısı az olması kolay okunurluğu sağlamıyor nitekim sanki bir Rus romanıymışçasına çok karakter var.
Anlatım tarzı olarak da (belki de bir çeviri eser olması dolayısıyla) akıcı değil. Sondaki neticeye hiç bağlanmayan gereksiz ayrıntılar var bazı kısımlarda. Hâkimin evinde bulunan bir cesete ilişkin yürütülen soruşturmada hâkimin eskiden işlemiş olduğu bir cinayeti itirafı, bende bu iki cinayet öyküsünün bir noktada birleşeceği gibi bir düşünce uyandırsa da geçmişte işlenen cinayet hiçbir noktaya bağlanmadı.
Karakterlerin tahlili yetersizdi.
Kimin neyi hangi motivasyon ile yaptığı noktasında tatmin edici bir bağlam yoktu.
Hayat kısa, dünya üzerinde yazılmış her kitabı okumak mümkün değil. Dünya üzerindeki kısıtlı vaktimizi düşünülürse, 
Hakimin Evi nin okunmaya değer bir eser olduğunu düşünmüyorum...
Hakimin Evi nin okunmaya değer bir eser olduğunu düşünmüyorum...Reklam
Yazar Hakkında
Georges SimenonYazar · 47 kitap
1903 yılında Liège'de doğmuştur. Genç yaşlarda okulu bırakıp gazete muhabirliğine atılmış ve 19 yaşında Paris'e yerleşmiştir. İlk polisiye romanlarını bu dönemde Sim takma adıyla yayımlamıştır. 1945'te Amerika'ya yerleşmiş ve 20 yıl bu ülkede yaşadıktan sonra, önce Fransa'ya sonra da İsviçre'ye geçmiştir. 1989 Eylülünde Lozan'da ölmüştür. Polisiyeler dışında psikolojik romanlar ve denemeler de yazmıştır. Polisiyelerindeki psikolojik derinlik, gerilimi sürekli ayakta tutmakta ve okurun ilgisini sürekli sonuca yönelik olmaktan çıkarmaktadır. Birçok romanı sinema ve televizyona uyarlanmıştır. Bazı yapıtları: Pietr-le-Leton (1931, Letonyal Pietr), La Maison du Canal (1933, Kanaldaki Ev), L'homme Qui Regardait Passer les Trains (1938, Trenlerin Geçişini İzleyen Adam), La Chambre Bleue (1964, Mavi Oda).
