Puan
8.210 üzerinden
Geçmişten ana uzanan bir elEdebiyat
Hiç Tezer Özlü okumamıştım daha önce. Kitaplarımdaki üslubum benzetildiği için merak edip tüm kitaplarını satın aldım. Aramızdaki tek benzerliğin kadınsal duyuş olduğunu söyleyebilirim. Onun dışında ise Tezer Özlü önünde şapka çıkarılmayı hak eden bir üstat oldu benim için. Düşünceleri yüzünden özyurdunda işkenceye maruz kalan, özgürlüğü elinden alınmış bir kadın ve serzenişi var. Zamanla özlem duygusu ölmüş ama gittiği ülkeye de ait olamamış. Almanya'ya işçi olarak giden ailelerin durumları da dokunmuş yüreğine. Onlara yaptırılan çöpçülük gibi işlerden bahsetmiş. Zamanının ötesinde bir yazar. Bugün bile kadınların yüksek sesle söyleyemeyeceği her şeyi yaşadığı dönem için ileri bir tavırla haykırmış. Kitabın sonunda yer alan cümlelerin üzerine oturup saatlerce düşünebilirsiniz. Atasözü değil de Tezersözü olmuş. Melankolik bir tavırla yazılmış. Biraz karamsarlık biraz Tezer... Çocukluğundan yaşlılığına uzanan travmalarla dolu bir anlatı. Nobel Ödüllü Annie Ernaux ile içerik, üslup ve dil olarak benzeşiyor. Yapı Kredi gibi bir yayın dil bilgisi kurallarına hakim olan editörlerle çalışmalı. Çünkü acemi işi dedirten basit hatalar var ve metni katlediyor.
Seni duydum ve seni anladım Tezer...
Ben, insan olma çabasının sürekli üstüne giden ben?
Artık beni benden alsınlar...
Sezen Duru tarafından düzenlenmiş bir Tezer Özlü kitabı. Bütün Tezer Özlü yazıları gibi o da vurucu, dengeleri alt üst edici bir tarzı, anlatımı var. Resmen yaşıyorsunuz anlatılanları sanki yazan kendinizmişsiniz gibi. Yüreğinize işliyor. Biraz aşk, biraz acı, biraz yalnızlık, Çokça hüzün. Biraz savruk yazılmış olsa da, tatlı bir yorgunluk için de keyifle okudum. Okunası kitaplardan. Keyifli okumalar, kitapla kalın.
Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece dur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Haykırmak istediğim çok şey var."
Demiş 
Tezer Özlü ve haykırmak isteyip haykıramadıklarını kağıda dökmüş. 
Kalanlar onun ardında kalanlardan, yayımlanmamış yazılarından ve günlüklerinden oluşuyor.
Bu kitapta Tezer Özlü 'nün acılarını, çocukluk yaralarını, varoluş bunalımlarını, aklın sınırlarından çıkıp kliniğe yatırılmasını kendi dilinden öğreniyoruz.
"Doğmamam gerektiğini düşünüyorum." şu cümlenin arkasında ne acılar, ne kırgınlıklar vardır kim bilir...
Tezer Özlü 'nün yaşamı hiç kolay bir yaşam olmamış ve kırk üç yaşında yaşama veda etmiş yazar.
"Bu denizi, bu bitkileri, bu ağaçları, bu küçük semti yaşamak için, bu gökyüzünün değişen renklerine bakmak için yaşlılığımda uzun yıllar olacak."
Yazarın genç yaşta hayatını kaybettiğini bilirken bu satırları okumak bir garip hissettirdi. Uzun yılları olmamış, yaşlılığı olmamış ne yazık ki Tezer'in....
Kitabı tavsiye eder miyim?
Kitap için vakit kaybı diyemem ama okunmasa da bu bir kayıp sayılmaz diyebilirim. Kitabı çok fazla sevemedim. Nedenlerine geleyim;
Kalanlar, benim Tezer Özlü'nün kalemiyle tanışma kitabımdı ve yazarın kalemiyle tanışmak için hiç uygun bir kitap değil. Şöyle düşünün, biri size acılarını, yaşadığı zorlukları anlatıyor ama tanıdığınız bir arkadaşınızın derdini dinlerken ve daha önce tanışmadığınız birinin dertlerini dinlerken aynı şekilde hissedemezsiniz ya öyle işte. Bu kitabın bana bir anlam ifade edebilmesi için daha önce başka kitaplarını okuyup yazarı sevmem, ona hayran kalmış olmam gerekirdi. Bu açıdan kitaba karşı önyargı oluşturmayayım. Daha önce Tezer Özlü okumuş olanlar tercih edebilirler, yazarın kalemiyle tanışmamış olanlara ise tavsiye etmem.
Son olarak, Kalanlar kitabına sürekli başlamaya karar verip bir türlü okuyamayışım, sonrasında ise inatla artık okumalıyım diyerek okuyuşum 
Oğuz Atay'ın şu
Tezer Özlü ve haykırmak isteyip haykıramadıklarını kağıda dökmüş. Kalanlar onun ardında kalanlardan, yayımlanmamış yazılarından ve günlüklerinden oluşuyor.
Bu kitapta Tezer Özlü 'nün acılarını, çocukluk yaralarını, varoluş bunalımlarını, aklın sınırlarından çıkıp kliniğe yatırılmasını kendi dilinden öğreniyoruz.
"Doğmamam gerektiğini düşünüyorum." şu cümlenin arkasında ne acılar, ne kırgınlıklar vardır kim bilir...
Tezer Özlü 'nün yaşamı hiç kolay bir yaşam olmamış ve kırk üç yaşında yaşama veda etmiş yazar.
"Bu denizi, bu bitkileri, bu ağaçları, bu küçük semti yaşamak için, bu gökyüzünün değişen renklerine bakmak için yaşlılığımda uzun yıllar olacak."
Yazarın genç yaşta hayatını kaybettiğini bilirken bu satırları okumak bir garip hissettirdi. Uzun yılları olmamış, yaşlılığı olmamış ne yazık ki Tezer'in....
Kitabı tavsiye eder miyim?
Kitap için vakit kaybı diyemem ama okunmasa da bu bir kayıp sayılmaz diyebilirim. Kitabı çok fazla sevemedim. Nedenlerine geleyim;
Kalanlar, benim Tezer Özlü'nün kalemiyle tanışma kitabımdı ve yazarın kalemiyle tanışmak için hiç uygun bir kitap değil. Şöyle düşünün, biri size acılarını, yaşadığı zorlukları anlatıyor ama tanıdığınız bir arkadaşınızın derdini dinlerken ve daha önce tanışmadığınız birinin dertlerini dinlerken aynı şekilde hissedemezsiniz ya öyle işte. Bu kitabın bana bir anlam ifade edebilmesi için daha önce başka kitaplarını okuyup yazarı sevmem, ona hayran kalmış olmam gerekirdi. Bu açıdan kitaba karşı önyargı oluşturmayayım. Daha önce Tezer Özlü okumuş olanlar tercih edebilirler, yazarın kalemiyle tanışmamış olanlara ise tavsiye etmem.
Son olarak, Kalanlar kitabına sürekli başlamaya karar verip bir türlü okuyamayışım, sonrasında ise inatla artık okumalıyım diyerek okuyuşum Oğuz Atay'ın şu
"Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur."
Özlü’nün ölümünün ardından yayınlanan ve Berlin’de yaşadığı döneme ait anılarını içeren Kalanlar, hiçbir kalıba sığmayacak türden bir kitap. Bütün hayatının izleri var satırlarda. Deliliğin sınırlarında gezen, kendi dilini, kültürünü sorgularken içinde bulunduğu bambaşka kültüre olan yabancılığını da akıcı bir şekilde aktaran, varoluşsal debelenmelerin içinde bir kadın. Nereden geliyorsun? sorusuna “Bana yabancı olan ana-babadan. Bana yabancılaşan bir ana dilden. beni sevindiren ve ürküten bir doğadan. Acı çektiğim, kaçmak istediğim bir ülkeden,” diyor. Kitabın büyük bir kısmı Almanca yazılmış ve sonradan Türkçeye çevrilmiş. Hayatı cebelleştiği ikilemlerle geçtiği belli Özlü’nün. İkinci dünya savaşının travmaları, çarpık aile hayatının izleri, aidiyetsizlik kokuyor sayfalar buram buram. Tuhaf hisler yaratan, yoğun ve üzerinde uzun süre düşündürecek ama maalesef kendisi çok kısa olan bir eser.
Kalanlar - T. ÖZLÜ /Ben ölesiye yorgunum artık!Anı-Mektup-Günlük
Bazı kitaplara not düşmeli: "Yorgun ruhların ulaşamayacağı yerlerde saklayınız!"
Yıllar önce 
Çocukluğun Soğuk Geceleri ile tanışmıştım yazarın kalemiyle. Yaşadıkları, dağınık ruh hali ve o ruhun kalemine yansıyışı öyle etkileyiciydi ki uzun süre etkisinden çıkamamıştım. Ve bir süre ara verme kararı almıştım. Zira, ziyadesiyle yoran, yıpratan bir eserdi.
Ve şimdi "Kalanlar"
Nostaljik Prenses'ten geriye kalan ne varsa...
"Bu kitapta Tezer'den kalanlar var.
Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları."
Ondan arta kalanları okurken onunla birçok benzerliğiniz olduğunu görecek ve içinize işleye işleye devam edeceksiniz.
Başkaldırışları, bulamayacağını bile bile yaptığı arayışları, peşinde olduğu yaşamları...
Eserin bir yerinde diyor ki: "O kadar yorgunum ki 50 yılda bile dinlenemem." Ve bitmiyor yorgunlukla ilgili satırlar. Söz konusu ruhun yorgunluğu olunca bedenden önce kaleme sirayet ediyor: "Ben ölesiye yorgunum artık." "Uzandığımda her şey üzerime yığıldı. Tavana kadar uzanan çini soba, duvar kâğıtları, kentler. Yorgunum." Neden bu kadar yorgunluk? İşte bu yüzden: "Her gün aynı. Her gün bir gün. Aynı evlere, aynı yollara, aynı kentlere düşen aynı gün." Ve bu aynılık ayrı yoruyor bizi. Tekdüzeliğin yükü var sırtımızda.
"Anlatımı dağınık" diyerek kitabın puanını kıranlar olmuş. Oysa o dağınık ruh halinin ürünü bu satırlar. Ben bu dağınıklığa ayrı vuruldum. Dönüp dönüp okudum... Yanlış bir izlenim vermek istemem, ruhunuzu yoracak evet ama sizden yana olup toplumu taşa tuttuğu da olacak! "Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur." (s. 60) Birey, bireyin yalnızlığı, toplumun bireyden beklentileri... Yer yer 
Franz Kafka'yı andırdı bana. Onun da çok sevdiği Kafka'yı! Dönüşüm'ü ile bireyin toplum içindeki değerini! anlatan Kafka'yı.
"Hiç kimseyle
Çocukluğun Soğuk Geceleri ile tanışmıştım yazarın kalemiyle. Yaşadıkları, dağınık ruh hali ve o ruhun kalemine yansıyışı öyle etkileyiciydi ki uzun süre etkisinden çıkamamıştım. Ve bir süre ara verme kararı almıştım. Zira, ziyadesiyle yoran, yıpratan bir eserdi.
Ve şimdi "Kalanlar"
Nostaljik Prenses'ten geriye kalan ne varsa...
"Bu kitapta Tezer'den kalanlar var.
Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları."
Ondan arta kalanları okurken onunla birçok benzerliğiniz olduğunu görecek ve içinize işleye işleye devam edeceksiniz.
Başkaldırışları, bulamayacağını bile bile yaptığı arayışları, peşinde olduğu yaşamları...
Eserin bir yerinde diyor ki: "O kadar yorgunum ki 50 yılda bile dinlenemem." Ve bitmiyor yorgunlukla ilgili satırlar. Söz konusu ruhun yorgunluğu olunca bedenden önce kaleme sirayet ediyor: "Ben ölesiye yorgunum artık." "Uzandığımda her şey üzerime yığıldı. Tavana kadar uzanan çini soba, duvar kâğıtları, kentler. Yorgunum." Neden bu kadar yorgunluk? İşte bu yüzden: "Her gün aynı. Her gün bir gün. Aynı evlere, aynı yollara, aynı kentlere düşen aynı gün." Ve bu aynılık ayrı yoruyor bizi. Tekdüzeliğin yükü var sırtımızda.
"Anlatımı dağınık" diyerek kitabın puanını kıranlar olmuş. Oysa o dağınık ruh halinin ürünü bu satırlar. Ben bu dağınıklığa ayrı vuruldum. Dönüp dönüp okudum... Yanlış bir izlenim vermek istemem, ruhunuzu yoracak evet ama sizden yana olup toplumu taşa tuttuğu da olacak! "Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur." (s. 60) Birey, bireyin yalnızlığı, toplumun bireyden beklentileri... Yer yer Franz Kafka'yı andırdı bana. Onun da çok sevdiği Kafka'yı! Dönüşüm'ü ile bireyin toplum içindeki değerini! anlatan Kafka'yı.
"Hiç kimseyle