Puan
8.510 üzerinden
"Gerçekten hayatım büyük bir yalan olabilir. Bir yalan mıyım ? Kendimi aldatmak. Başkalarını. Başkaları kim ? Ne yapacağım ? Çırpınıp durmak.Hep böyle. Her gün aynı. Bu korkunç devam. Bıktım. Kafamdaki ses ? Bir tıngırtı artık..."
Gerçek nedir ? Elle tutulabilir olması , bir kütle olması kanıtlar mı bize varlığını.Peki sizin hayatınız gerçek mi, yoksa düş gücünün bir oyunu mu ? Sürekli kendimizi kandırıp hayata pembe gözlüklerin altından baktığımız gerçeği ile yüzleşmek ne kadar zordur aslında. İçimizdeki binlerce iyi - kötü , doğru - yanlış seslerle baş edebilmek, onları dizginleyebilecek kudrete sahip olmak kolay bir durum değildir. Tabi bunun faydalı yönleri de vardır. Sanat gibi... İç yoğunluğu , bireye mükemmel bir hayal gücü olarak dönüş yapabilirse tâbi. İnsan önce kendine söz geçirebilmek için çabalar.
Tam yirmi iki günlük serüvenim, bugün son buldu.. Başlarda sevmediğim, beni yoran satırlar sonlara doğru bir varoluş hikayelerine döndü ruhumda. Bazı yerlerde iç çektirip o sanrılara, bazı yerlerde uzattığı için sövdüm yazara. Kalemini de tanıyordum oysa ki..( bildiğini sanan insan yanılır) Dili kolay ve anlaşılır değil. Dikkatle okumanız gereken, her satırın üzerinde uzun uzun düşünmeli bir eser. Zordu anlayacağınız... İtiraf ediyorum ki zor ve ötesinde
Dokuz öykü başlığının yer aldığı, kendi içinde katmanlara ayrılan "Edgü" tarzı toplu öyküler. (181 adet) İçinde bireyi ve hezeyanlarını hissettiğiniz, düzene ve düzensizliğe ince espirilerle yaklaşılmış. Ellili yılların insan profili, doğunun o ince ve bir o kadar da kaba olan motiflerini işlemiş satır satır.
"Bizler tam anlamıyla bir yalnızlıkla yazdık."
Şu söz neler anlatmaz ki anlayana...
Kitapla ve sevgiyle kalın
Lafı Uzatmayan Öyküler
Ferit Edgü , 
Leş kitabında bizi süslü cümlelerle rahatlatmaya çalışmamış. Aksine, dildeki tüm fazlalıkları atıp geriye sadece insanın en yalın, en saklanamaz halini bırakmış. Yazarın bugüne kadar yazdığı tüm öyküleri bir araya getiren bu kitap, aslında onun edebiyat yolculuğunun tam bir özeti olmuş. Kitaptaki o küçücük öyküler bile insanın içindeki derin yalnızlığı ve çaresizliği çok net bir şekilde hissettiriyor. Uzun uzun anlatmak yerine bir iki kelimeyle zihnimizde koskoca bir boşluk açarak kendimizle baş başa kalmamızı istemiş sanki. Karamsar, sert ama bir o kadar da gerçekçi öyküler. Herkese göre olmadığı kesin. Fakat az sözle çok şey anlatmanın, derine inmenin ne demek olduğunu görmek isteyenler için tam bir başucu eseri. Elimde duran şey insanın kendi karanlığıyla ani bir yüzleşmesi.
Sözü uzatmak kusuru gizlemek içindir. Dürüst bir yüzleşme ancak tek bir nefeste gerçekleşir.
Ferit Edgü , Leş kitabında bizi süslü cümlelerle rahatlatmaya çalışmamış. Aksine, dildeki tüm fazlalıkları atıp geriye sadece insanın en yalın, en saklanamaz halini bırakmış. Yazarın bugüne kadar yazdığı tüm öyküleri bir araya getiren bu kitap, aslında onun edebiyat yolculuğunun tam bir özeti olmuş. Kitaptaki o küçücük öyküler bile insanın içindeki derin yalnızlığı ve çaresizliği çok net bir şekilde hissettiriyor. Uzun uzun anlatmak yerine bir iki kelimeyle zihnimizde koskoca bir boşluk açarak kendimizle baş başa kalmamızı istemiş sanki. Karamsar, sert ama bir o kadar da gerçekçi öyküler. Herkese göre olmadığı kesin. Fakat az sözle çok şey anlatmanın, derine inmenin ne demek olduğunu görmek isteyenler için tam bir başucu eseri. Elimde duran şey insanın kendi karanlığıyla ani bir yüzleşmesi.
Sözü uzatmak kusuru gizlemek içindir. Dürüst bir yüzleşme ancak tek bir nefeste gerçekleşir.
Ferit Edgü'nün yarım yüzyıl boyunca yazdığı 9 öykü kitabını içeren, hemen hemen yazarın bir yaşamını yansıtan 181 öykünün yer aldığı 824 sayfalık devasa bir başyapıt.
Bir anda 9 kitabini birden okumak bana ağır gelse de, yazarın kalemini sevdiğim için artık doydum diyebilirim.
Ciltli kitapları seviyor olsam da ayrı ayrı alınıp kitapları okunsa daha pratik olabilir okuması, ama maalesef hala bazi kitaplarının baskısı tükenmiş.
Bu ciltte yer alan kitaplar:
DO SESİ
İŞTE DENİZ, MARİA
DOĞU ÖYKÜLERİ
ÇIĞLIK
BIR GEMİDE
AV
DEVAM
BOZGUN
KAÇKINLAR.
Kitabi ilk elime aldığımda, neden ismi LEŞ diye merak etmiştim. Onu da giriş bölümünde yazar şöyle belirtmiş:
1958 yılındaki en eski öykülerinden birinin adı olan "Leş" ismini vermiş. Yıllar önce "Bir Gemide" adlı kitabı ile Sait Faik Ödülünü aldığı sıralarda telefonu çalmış bir akşam: "Beni tanımazsınız, önemi de yok, bir zamanlar leş adlı bir öykünüzü okumuştum, merak ediyorum hala arada bir de olsa, teknenize gelip yapıştığı oluyor mu?" diye sorunca yazar donup kalmış; sonra "hayır, kurtuldum ondan" diye cevap verince; "işte buna memnun oldum" demiş karşıdaki ses ve mutluluklar dileyerek kapamış telefonu.
İşte bu nedenle, Baudelaire' in bir şiirinden ödünç aldığı başlığı seçmiş bu kitaba..
Yazar bu kitabına "kitaplarımın kitabı", benim yazma serüvenlerimin bir ürünü diye de ekliyor.
Gerçekten muazzam bir kitaptı. Minimalist bir anlatım dilini benimseyen yazarın, az kelimeyle çok derin şeyler anlatabilmesi beni etkilediğinden beri birçok kitabını okudum. Bu kitapla da babasının kör olduğunu öğrendim, babasını anlatan birçok öyküsü de vardı. Aralarında öylesine bir yaşantısını yazıp bunu neden yazmış, ne demek istemiş dediğim de oldu. Ama hiç sıkmadı. En çok da; Do Sesi, İste Deniz Maria, Bir Gemide ve Devam kitaplarını sevdim
“Güç olan ölüm değil, dedi. Ölüme yaklaşırken anlamak. Düşün bir, bir kör olarak yaşıyorum ve gözlerim ölmeden önce açılıyor. Korkunç bir şey bu.”
“Ya da bir sağır gibi, öyle değil mi?” dedim.
“Sen de yaşayacaksın bu anları, dedi teyzem. Ne soru sorabileceksin, ne cevap verebileceksin.”
• Leş - Ferit Edgü
Leş’i bitirdim. Yani, o kadar güzeldi ki, nasıl anlatacağımı bilmiyorum. 9 ayrı öykü kitabının bir araya getirildiği, 181 öyküsünden oluşan bu kitapta her gün birkaç öykü okuyarak, yavaş yavaş ilerledim. Bazıları minicik, üç beş cümlecikti ama bütün gün zihnimde dolanıp durdu. Tabii arada daha yüzeysel gelen, okuduğumda pıt diye uçup gidenler de vardı. Hepsi aynı tatta değildi yani. Ama genel olarak çok güzeldi. Ben böyle az sözcükle kocaman duygular bırakan yazarları okumayı zaten hep çok seviyorum. Bu yüzden Ferit Edgü’yü tanımak için öykülerini tercih ettim. İyi ki de öyle yapmışım. O sakin, kelimelerde cimri fakat duyguda ve düşüncede cömert anlatımını çok beğendim.
Edgü’nün öykülerinde en sevdiğim şey de hayatın her köşesinden tutuyor olmasıydı. Ölüm, yaşam, aile, dostluk, aşk, yalnızlık, hüzün, deniz, orman, güneş, yağmur… hepsi günlük yaşamın içinde yerini buluyor. Az sözcükle tam da dozunda duygular, tanıdık, yakın hisler uyandırıyor Edgü. Diğer eserlerinde de böyle midir bilmiyorum ama onları da okumak için de sabırsızlanıyorum.
Her yazın çabası kendi iç dünyasında kalıyor. Daha çok insanın okuması gerekmez mi? Eğitim ve kültür bakanlığı ne için var? Kitabı bankalar basımını yaparak ticaret yalıyor kitap piyasa malı olmuş. Oysa kitap toplumun ekmeği gibi sofrasında eksik olmaması gerekir. Yeni nesilleri kitaptan uzak tutan bir dayatma var. Ve biz toplum olarak bunu aşamıyoruz. Her yazar ayrı bir pencere açar yaşama. O pencereden sadece kendisi ve okuma yazma bilen azınlığın bakması yetmez ki! Kitap devlet politikası olmalı ki okuma alışkanlığı ile o tat insanın dimağına girdi mi bir kere çıkmıyor.
Kaybettik Ferit Edgü'yü ışıklar içinde uyusun.