Sessizlik vadisine düşenlerin cesetlerinden zamanla bir avuç toprak kaldığı gibi, gönülde olan en aziz bir hatıradan da zamanla belirsiz bir hayal kalır.
Bir çehre ki gülmeden görünmez, onun kadar sırlara bürünmez.
Ey gönül alan hayal, cisim sahibisin, seni görenlerin ne gördüklerini bir bilsen…
Ölümlü olan insanın ölümsüzlük arayışı değil midir sanat?
Yârimdi o yoktu rakîbi
Olmuş idi rûhumun tabibi
Şimdiyse elimde yok ilacım
Lakin onadır hep ihtiyacım
