Elbette bu esere, Felsefe, siyaset, hukuk, tarih, kişisel gelişim kitabı bile denebilir ama bir aforizmalar kitabı değildir :)
Me-ti, İ.Ö. 5.yy.'da yaşamış bir Çin filozofudur. Epik tiyatro'nun öncüsü Brecht içinse bulunmaz bir hazinedir, çünkü savaşa, özellikle Nazi Almanyası'ndaki, Hitler faşizmine duyduğu öfke, Me-ti'nin insanın değişimine ve gelişimine dayanan felsefesiyle birebir örtüşmektedir... Bu nedenle eserde Meti Üstad, Brecht ise sadık bir talebedir.
Biyografik bir eserde, analiz ettiğiniz görüşleri birebir aktarmak büyük müşkül değildir, zor olan çok katmanlı bir metine kollarınızı sıvayabilmenizdir. Çünkü böyle bir eserde hem kendi görüşlerinizi, hem de aktarmak istediğiniz tarihi gelişmeleri bir yapbozun parçaları gibi yerleştirmeniz ve bunu bütüncül bir bakış açıyla yapmanız gerekir...
Eser ; doğunun derin, mistik öğeleri ve bir cümlede yatan koca bir öğretinin sırları ile batının analiz etme yetkinliğinin nefis bir sentezidir. Brecht bunu sıradan olayların ve Me-ti'nin öğrencileriyle olan diyaloglarının içine gizleyerek, o müthiş tiyatral dehasını kullanarak yapmıştır... İsimler farklı farklıdır ama aslında konuşanlar; Marx, Hegel, Stalin'dir. Hatta eserde Kin-yeh'in dizeleri arzı endam ederken perdenin arkasındaki suflör Brecht'tir, o şiirleri kendisi kaleme almıştır. Mesela eserin bir kısmında işçilerin ve köylülerin tesiri altında kaldıkları Tui'lerden söz edilir; Brecht Almanca 'aydın' (lntellektuel) kelimesinden türetmiştir bu kelimeyi. Eser böyle kelimelerle doludur :)
Eserin bana en çok keyif veren yönü, insan ruhunda cereyan eden tekil duygu ve düşüncelerin bir yönetim mekanizmasına giydirilmesi ve bireyin toplumdaki rolünü kusursuz bir mizansene dönüştürmesiydi...
Peki Mohizm nedir?
Çocukluğumuzdan bu yana bize büyüklerimizin bir nasihati