Puan
7.810 üzerinden
Sodom yıkıldıktan sonra bilmem kaçıncı kez okudum Midas’ı. Hala “Hoşça
Kal Komşum, Hoşça Kal Sevgilim” öyküsüyle sarsılıyorum. İki erkeğin aşkını anlatan en iyi kurgulardan biri, James Baldwin’in Giovani’nin Odası ile birlikte düşünüyorum. “Bırakın Şair Afrika’ya Gitsin” öyküsü favori öyküm, Roberto Bolano şairlerini çağrıştırdığı için mi bu öykü bu kadar özel, yoksa biçimine duyduğum hayranlık mı?
“Ou va le monde” öyküsünün adını aldığı şarkıyı dinledim, olmayan fransızcamla şarkının sözlerinin Ahmet’in karakterlerini yansıttığını söyleyebilirim. Ahmet’in karakterleri ötekiler; eşcinseller, göçmenler, çocuklar, hayvanlar… Yaşam inadı olan tiplemeler. Mücadele bir varoluş biçimi karakterinde.
@ahmetosimsek Kıbrıs’lı bir yazar, kökleri Türkiye’de. KKTC vatandaşı da olsa bir göçmen. Var olmayan bir ülkenin var olan bir karasakal* vatandaşı. Güney’e geçmesi yasak. Öykülerde bu trajikomik duruma da epey değiniyor. Kıbrıs kültürü ekseninde yazılmış öyküler, bir de Kıbrıs masalı anlatıyor. Alegorik yönünü de çok beğendim. Ahmet ikinci kitabı Midas’da daha cüretkar geldi. Yeni teknikler deneyen, daha rahatsız edici konulara değinmekten çekinmeyen bir yazar bu kitapta. Fabl, oyun, masal gibi Farklı türler de var. Üstelik konu - biçim uyumunu mükemmel yakalamış. Öyküler bir o kadar bizden bir o kadar farklı.
Bu arada Midas adını Ahmet’le birlikte koyduk demiştim değil mi:) İsterim ki çok okunsun, umarım okuru bulur
*Kıbrıs’ta Türkiyeli göçmenlere karasakal deniyor.
Midas / Ahmet Şimşek
.
İlk öykü kitabı Hammurabi ile kalemini sevdiğim Kıbrıslı yazar Ahmet Şimşek'in ikinci kitabı Midas da güzel etki bıraktı bende... Farklı üslupla yazılmış öyküler vurucu cinsten... "Öteki"leri konu edinmiş yazar ve de çok cüretkar... Ayrıca Kıbrıs ağzı ile yazılmış cümlelere de bayıldım... Farklı tarz öykü arayanlara önerim olsun...
10/10
O kadar garip ve guzeldi ki, oturup bu oykuler nasil akillarina geliyorda yaziyorlar boyle diye saatlerce dusunebilirim cunku boyle yazma becerisi olan kisilere cok ozeniyorum. Ne yazsa okurum gercekten bu yazari diger kitaplarina da bakacagim
Yazarın benim bildiğim 2., benim okuduğum ilk kitabı. "Ada" kavramına ve anlatımlarına daima sıcak bakmışımdır.Bu eser de kökleri ile köklerimiz sarmaş dolaş olan Kıbrıs Adası'ndan.
Kanlı canlı, doğal, insana da vuran öyküler. İki ülkeyi ayıran sınır çizgisinin derinliği, kalınlığı ve aşılmazlığının altı çiziliyor.Biraz da "öteki"kavramının içini dolduruyor, ötekileri görünür kılıyor Öyküler bazen başka türlere evriliyor. Renkli bir eser
Eşcinseller, göçmenler,zenciler , hayvanlar ve kapkalın bir sınırın savurdukları, ona toslayanlar yer bulmuş satırlarda, özgün ve cesurca yazılmış öyküler.Nahif ama güçlü bir kalem.
Adayı anlatan öyküler dil olarak da Kıbrıs'ı solutuyor bize.(Okurken çok sevdiğim, büyürken pek fazla vakit geçirdiğim Kıbrıslı bir arkadaşımı ve onun konuşmasını hatırladım hep). Öykülerin dili de sıcak, doğal, akıcı ve içten.
Midas
"Kafesinin kapısını kapatıyorum, demire asma kilidi vuruyorum ve kereste fabrikasından bozma bu evleri, seni geride bırakıyorum, komşu. Caddede gri giyinmişler var, bu insanlar gündüzleri bizim komşularımız. Ama gece çökerken hep olduğu gibi, gizlenmeliyim, diye düşünüyorum. Çocukluğumun sonu ve öfkem yalınayak."
Ahmet, ilk öykü kitabı Hammurabi'yi okuduktan yazdığı her şeyi okurum dediğim yazarlardan biri. Yukarıdaki alıntıda geçtiği gibi yalınayak bir öfkenin çocukluğun sonunda attığı voltaların bıraktığı ayak izlerini takip ederek KKTC'ye doğru, bir yandan da aslında birçoğumuzun iç dünyasına çıktığımız bir yolculuktu Midas.
Ahmet'ten okuduğum tüm hikayelerde çok hoş bir üslupla yazılmış olsa da sert yumruklar vurmaktan çekinmeyen bir anlatım var. Bu anlatım, Midas'taki öykülerde de kendini gösteriyor ve üzücü olayları, çocukluk korkularını, ötekileştirilme hissini ve öteki olmanın insanı boğan yanını insanın kalbinin derinliklerinden çekip çıkararak karşısına yüzleşmesi için koyuyor. En azından ben bu öyküleri öylesine okuyup geçemiyor, uzun süredir düşünmediklerimi ve hissettiğimi bile fark etmediğim endişe ve acılarımı kucaklamamı sağlayan öyküler olarak görüyorum.
Ahmet yazmaya devam etsin, biz de bizimle yüzleşelim.