Puan
8.410 üzerinden
10/10
2021 14. kitabı
//Okuyacağınız bu kitaptaki hiçbir şey hayal ürünü değildir. Hakkâri’de Yaşanmış ve doğu ve güneydoğunun bir çok şehrin de hala yaşamakta olanların hikayesidir..//
Ve lütfen Hakkari demeyiniz bazı arkadaşlar haklı olarak tepki veriyor ((: doğrusunu bu şekilde söylerseniz (Hakkâri) mutlu oluruz
“Coğrafya kaderdir”
Ama “alın yazısı” dediğimiz düşünce için aynı şeyi söyleyemem en azından benim fikrim bu yönde. Herkesin mutlaka bir çok düşüncesi vardır bu söz için. Peki günümüz dünyasında bunu değiştirmek mümkün değil mi?
Geçmişten günümüze bir çok algıları yok ettik bunları tamamen yok edebiliriz. Bunlardan bazıları beyaz yakalı memurlarımız. Yaptığı görevler nedeniyle tayini Doğu ve güneydoğu bölgesine çıkınca öcü gibi bakıp, Kürt’ler, terörist onlar ben ne yaparım oralar da düşüncesi şimdiler de pek kalmadı. En azından ben öyle düşünüyorum.. Çevreniz de ve aileniz de oluşan bazı tepkiler Doğu bölgesinden bir arkadaşınız, sevgiliniz olduğunda “hee öyle mi olsun ya onlarda iyidirler diyip ötekileştirmek sanki insan değilmiş gibi bakışları ve düşünceleri maalesef hala sürüyor. Öyle çok örnekler verebilirim ki ben utanırım insanlığımdan..
Hatırlamayan ve hiç duymayanlar varsa aranızda (çünkü ben hiç unutmadım) hatırlatıp tekrardan paylaşmak isterim bu yaşanan utancı, ülkenin ve bizlerin utancı olarak..
( Van’da kış ağır geçer kar yolları kapatmış, Muharrem bebeğin yüksek ateşi vardır. Telefonla sağlık yardımı istediler, ama yardımlarına kimse ulaşmadı. Muharrem Taş imkansızlıktan (peki hangi imkansızlık?) yaşamını yitirdi. Babası sırtında 16 kilometre boyunca oğlunun cansız bedeni bir “çuvalda” taşıdı... ):
Şimdi biz buna Alın yazısı mı diyelim?
“İnsanlar ölmesin demiyorum.
İstediğim ölümsüzlük değil ne kendim,
ne başkaları için
İstediğim, çocuklar ölmesin..”
Bizim
O / Hakkari'de Bir MevsimEdebiyat
Hakkari'nin ücra bir köyünde öğretmenlik yapan karakterimizin kendisine uzak yerel kültürle tanışmasına tanıklık ediyoruz.
Suya atılan taşın birbirini kapsayan daireler çıkarması gibi okuru zamanla içine çeken bir olay örgüsü var. Roman özelliklerini taşımakla beraber şiirsel yönü, anlatımın akıcılığı, duruluğu, yer yer didaktik cümlelerle keyifli bir edebi çeşitlilik gözlemledim.
Yazar, karakterleri konuştururken aynı zamanda kendi iç dünyasını da dillendiriyor. Gittikçe artan merakının sebeplerinden birisi de bu.
"Oy ölüm
Sen de ölesin"
Eski bir denizcinin Hakkâri'ye öğretmen olarak gönderilmesi ve orada geçirdiği bir öğretim dönemini okuyoruz. Mahmut Makal'ın Bizim Köy'de anlattığına benzer, Hakkâri'deki kışın soğuğunu, zorluklarını anlatan bir günce bekliyordum açıkçası ama okuduğum şey roman-şiir karışımı, bambaşka bir hikâyeydi. Havada yüzer gibi okudum, bir anda bitti. Bir daha oku beni diyor resmen, ki ikiletmem, en kısa zamanda bir daha okurum. Hatta kadrosunda efsane oyuncuların olduğu bir de filmi varmış, en kısa zamanda izlenecek bittabi. Okumanızı tavsiye ederim. =)
Hakkari'de Bir Mevsim...
Hakkari'de tek mevsim; kış :)
Kitaptaki manzaralara alışık olduğumdan bu manzaraları gözümde canlandırmak çok kolay oldu :)
Kitabı çok çok sevdim. Sanırım okuma zamanım da manidar oldu. Atama öncesinde :)
Bir öğretmen olarak beklentim en çok okul ve öğrencilerle ilgiliydi ama kitapta tüm köy halkından ve bulunulan coğrafyadan çok güzel bir şekilde bahsetmiş. Halit ile olan diyaloglar biraz hayal ürünü biraz gerçek gibi.
Öğretmenin Hak iline bir "kazazede" olarak düşmesi ise hâlâ bir muamma.
Her zaman öznel incelemeler yazan ben yine diyorum ki çok beğendim okuyun :)
Keyifli okumalar.
Karlar altında eğitimEdebiyat
Hakkâri'de Bir Mevsim
Hakkâri'nin ücra, karlar altında bir dağ köyüne (Pirkanis/Işıklar) sürgün edilen bir öğretmen… köyde ne bir okul vardır ne sıralar ne de bir Karatahta. Köylünün çabalarıyla bir sınıf oluştururlar ancak öğrencilerin ne defteri vardır , ne kalemi ne silgisi. Tüm zorlu şartlara rağmen bu öğrencilere bir şeyler öğretebilmek için uğraşan bir öğretmen. Bunun yanı sıra kendi iç hesaplaşmalar ile uğraşıp kendini bulmaya çalışan öğretmen. Romanda ismi belli olmayan öğretmen gitti bu köyde çocukların ölümüne şahit olurken, yeni dostluklar kurarken, yeniden hayatımı düzene sokmaya çalışırken, bir gün burada görevimin bittiği söylendiğinde nereye dahi gideceğini bilmemektedir. Kitap biraz edebiyat biraz şiirsel bir dille yazılmış. Bunun yanı sıra romanın beyazperdeye çekilen filmi de izlenilmeye değer. Şehirden uzak Karlar altında  çocukları hayata öğretmeye çalışan bunun yanı sırada da kendi hayatını öğrenmeye çalışan bir öğretmenin otobiyografisi denilebilir. İyi okumalar…
Romanın en alıcı sözlerinden biri de :
Alaaddin geliyor gece.
Hoca benim kardeş hasta, diyor.
nesi var? diyorum.
ateşi var çok, diyor. ölecek.
ilaç vereyim mi? diyorum.
hayır portakal ver, diyor.
portakal yememiştir hiç."