Yazar:
Édouard Levé
Çevirmen:
Orçun Türkay
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
112
Basım Tarihi:
Mart 2015
İlk Yayın Tarihi:
10 Mart 2005
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
Orijinal Adı:
Autoportait
ISBN:
9789755707211
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
ÉDOUARD LEVÉ / OTOPORTRE
İntihar kitabında arkadaşının intiharını ve onu intihara götüren sebepleri yazan Levé , Otoportre adlı kitabında kendini anlatmış . Ne zordur kendini yazmak , kendini anlatmak ... Levé bunu iyi başarmış ama . Sevdiği , sevmediği şeyleri , hayallerini , hayatını , aile , iş , arkadaşlık , ölüm , cinsellik ve daha pek çok konuda samimi bir dille aktarmış okuyucuya . Birbirinden kopuk ve bağımsız kısa kısa cümleler ama etkileyici bir anlatımı var Levé 'nin . Yazar , kendi canını almaya götüren yolun taşlarının nasıl döşendiğini ipuçları ile gözler önüne seriyor .
Édouard Levé 42 yaşında intihar ediyor .
KALABALIĞIN ARASINDA , YALNIZKEN OLDUĞUMDAN BİLE YALNIZ HİSSEDERİM KENDİMİ .
Yazarla tanışma kitabım İntihar kitabı ile olmuştu. Otobiyografi tarzında yazılmış İntihar kitabı, yazarın hayatını da okuyunca beni günlerce etkisi altına almıştı. Otopotre de aslında yazarın tüm hayatının içine girebilmeniz için bir fırsat olarak yazılmış. Neleri sever, nelerden nefret eder, aklından neler geçirir, ilişkileri, sevdiği müzik tarzları, okuduğu kitaplar.... Daha bir sürü ince ince düşünülüp yazılmış ayrıntı yer alıyor kitapta.
Bu kitabı okurken aslında yazarı intihara sürükleyen nedenleri de keşfediyorsunuz. Ruh halinin içine girdiğinizde, neden sorusuna cevap arıyorsunuz. Yazar da size fazlasıyla cevap sunuyor.
Beni tavsiyem eğer yazar ile daha önce tanışmadıysanız, ilk başta biyografisini okumanız ardından da İntihar kitabıyla yazarın kitaplarına adım atmanız. Tamamlayıcılık açısından benim okumaktan keyif aldığım bir eserdi.
Bu kadar birbirinden bağımsız cümlelere sahip bir kitabın beni bu denli etkileyebileceğini asla düşünmezdim. Hatta kitaba başta çok fazla ön yargılıydım. Ama o kadar akıcıydı ki. Yazar kendi ile ilgili sevdiği, sevmediği, yaşadığı, düşündüğü ne varsa bağımsız bir sırayla -kafasına estiği gibi desem sanırım yanlış olmaz- aktarmış. Yazar kendini anlatırken ben de onun sevdiği, sevmediği, yaşadığı şeyleri 'acaba ben seviyor muyum?', 'ben olsam yapar mıydım?' diye kendimi sorgulayarak okudum ve bu sayede bu kitap bana kendimi de tanıttı diyebilirim.
Yazarın diğer Türkçe'ye çevrilen kitabı 'İntihar'ı okumadan önce yazarı tanımak istedim. Çünkü yazar 'İntihar' kitabını yazıp yayınevine bıraktıktan sonra kitapta anlattığı şekilde intihar ediyor. Bu çok ilgimi çekti. Şiddetle tavsiye edebileceğim kitaptır. Lütfen mutlaka tanışın Edouard Levé ile.
Puan vermedi·112 syf.·
2025 759. kitabı
Otoportre nedir?
Otoportre, bir sanatçının kendi kendine yaptığı bir portredir.
Édouard Levé, bir tür intihar güncesi tuttuğu çarpıcı ve derin anlatısı İntihar'da olduğu gibi yine benliğinin tüm ayrıntılarını, iç dünyasının bütün dehlizlerini sakınmasızca paylaştığı Otoportre'de kendi canını almaya götüren yolun taşlarının nasıl döşendiğinin ipuçlarını da gözler önüne seriyor. 
Otoportre
"İntihar etme isteğiyle balkondan aşağı sarksam, baş dönmesi yaşamımı kurtarır."Édouard Levé,
Otoportre
"İntihar etme isteğiyle balkondan aşağı sarksam, baş dönmesi yaşamımı kurtarır."Édouard Levé,
Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2021 157. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 29 Ekim 2021 00:23
‘İntihar’ adlı eserin beni çok etkiledi Levé. Seni tanımak istiyorum. Bir insan dostunun intiharını yazıp kendi intiharını nasıl hazırlayabilir, ya da yazdığın kendi intiharın mıydı? Bunlar belki hep soru işareti olarak kalacak bende, belki de, yani eğer seni tanımama izin verirsen cevapları bulabilirim. Lütfen!
“Ergenliğimde, Yaşam Kullanma Kılavuzu’nun yaşama, İntihar Kullanma Kılavuzu’nunsa ölmeme yardımcı olacağını düşünürdüm. Üç yıl, üç ay yurtdışında kaldım. Soluma bakmayı yeğlerim. Arkadaşlarımdan biri ihanetten zevk alıyor……”
Hiç soluk almadan anlattığı o bağımsız cümleler akarken beynimde renkler dans ediyor. Anlatıyor ve parçaları birleştirmeye çalışıyorum. Metroda yediği dayağı anlatırken bir anda Roma’da bir hapishanede çektiği fotoğraflara bekçi tarafından nasıl el konulduğuna geçiyor. Dur diyorum biraz daha yavaş ol, sen çok renkli bir nehirsin ama benim parçaları birleştirmek için zamana ihtiyacım var. Kimi anlarda içimde şefkat uyandırıyor, şimdiye kadar kimseye vurmamış mesela😌 Bazen müstehcen kelimeler kullanarak yüzümün kızarmasına neden oluyor. Bir anda ona kızabiliyorum sonra bu yerini bambaşka bir duyguya bırakıyor.
Karşımda ruhundakileri tek tek çıkarıp çırılçıplak kalan bir insan. Kendimi hem çok değerli ve güvenini kazanmış, hem de tüm bunlar safsata mı yoksa diye düşünürken buluyorum.
Gerçek ve kurmacanın afilli dansı ve beni dansa kaldıran adama teşekkür edip bu unutulmaz anın tadını çıkarıyorum.
17 Aralık'ta başladığım Otoportre'yi bir buçuk ay sonra nihayet bitirebilirdim. Öncelikle bu kitap, kesinlikle bir "kitap" değil, daha çok birinin bilinçakışı; 111 sayfa boyunca yazarın bilinçakışını okuyoruz. Sevdiği ve sevmediği şeylerden bahsediyor. Tüm kitap tek paragraftan oluşuyor ve her bir cümle birbirinden bağımsız. Ara ara kendinizden bir şeyler bulduğunuz, altı çizilesi sözler var elbet ama genel olarak benim için hayal kırıklığı oldu.
Yazarın daha öncesinde aynı yayınevinden çıkan "İntihar" kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. O kitap da içinde birbiriyle çok da bağlantılı olmayan paragraflardan oluşsa da Otoportre'de olduğu gibi her bir cümle ayrı telden çalmıyordu. Sonuçta iki farklı kitap ve karşılaştırmak doğru değil ama Otoportre'yi, İntihar'ı çok sevdiği için alan biri olarak o kadar üzgünüm ki karşılaştırmadan edemiyorum.
Kolay kolay bir kitabı zaman kaybı olarak nitelendirmem ama gerçekten okumazsanız hiçbir şey kaybetmezsiniz. 5 puanı da yazarın hatrına, çevirmene ve muhteşem kapak tasarımına veriyorum.
7/10
2025 2. kitabı
| Otoportre
| Edouard Levé
Selâmlar🩶
İntihar ‘la tanıdığım yazarım bu kitabı kitabı, yazarın yaşamına dair sıradan ve çarpıcı detayların iç içe geçtiği, yalın ama derin bir metin. Levé, herhangi bir başlık, paragraf ayrımı ya da sınıflandırma olmaksızın, kendi hayatına ait gözlemlerini tüm çıplaklığıyla okuyucuya sunuyor. Eserde, sıradan ayrıntılarla büyük felsefi çıkarımlar bir araya gelerek, samimi ve insanın kendisine bile itiraf etmekte zorlanabileceği detaylarla dolu bir otoportre oluşturuyor.
Yazar, bazen derin bir felsefi tavrını dile getirirken hemen ardından “Muzu sevmem” gibi sıradan bir gözlemlerle devam ediyor. Bu yalınlık, onun süsten uzak ve gerçekçi bir yaklaşımı benimseyişinin mahsulü. Kitapta Levé’nin gezilerinden, mezarlık serüveninde, okurluk deneyimlerinden, kadınlarla ilişkilerinden, ailesine dair anılarından ve bütün bunlardan hayatının serkeş yönlerinden bahsediliyor. Tüm bu unsurlar, karmaşık ve parçalı bir otoportre yaratıyor.
Levé’nin yaşamı ve eserleri arasındaki güçlü bağ, okuyucu üzerinde derin bir etkiye sebep. İntihar adlı kitabını yayınevine teslim ettikten birkaç gün sonra kendi hayatına son vermesiyle tanıdığım Levé’nin yazdıkları, bu trajik olayın gölgesinde daha da etkileyici hale geliyor. Otoportre ise, onun zihninde bir gezintiye çıkarken, sıradan yaşam kesitleriyle varoluşsal sorgulamaları bir araya getiriyor. Bu kitabı okurken, onun dünyasına daha yakından bakma ve intiharını biraz olsun anlamaya yaklaşma imkânı bulduğumu hissettim. Levé’nin kendine özgü üslubu, basit görünen cümlelerle okuyucunun zihninde derin izler bırakıyor ve onun yaşamı kadar karmaşık ve çelişkili bir portre sunuyor.
Son olarak şunu söylemek isterim ki intihar kitabı daha etkileyici olmakla beraber bu kitabı okumak tamamlayıcı ve bir o kadar da
İntihar ‘la tanıdığım yazarım bu kitabı kitabı, yazarın yaşamına dair sıradan ve çarpıcı detayların iç içe geçtiği, yalın ama derin bir metin. Levé, herhangi bir başlık, paragraf ayrımı ya da sınıflandırma olmaksızın, kendi hayatına ait gözlemlerini tüm çıplaklığıyla okuyucuya sunuyor. Eserde, sıradan ayrıntılarla büyük felsefi çıkarımlar bir araya gelerek, samimi ve insanın kendisine bile itiraf etmekte zorlanabileceği detaylarla dolu bir otoportre oluşturuyor.
Yazar, bazen derin bir felsefi tavrını dile getirirken hemen ardından “Muzu sevmem” gibi sıradan bir gözlemlerle devam ediyor. Bu yalınlık, onun süsten uzak ve gerçekçi bir yaklaşımı benimseyişinin mahsulü. Kitapta Levé’nin gezilerinden, mezarlık serüveninde, okurluk deneyimlerinden, kadınlarla ilişkilerinden, ailesine dair anılarından ve bütün bunlardan hayatının serkeş yönlerinden bahsediliyor. Tüm bu unsurlar, karmaşık ve parçalı bir otoportre yaratıyor.
Levé’nin yaşamı ve eserleri arasındaki güçlü bağ, okuyucu üzerinde derin bir etkiye sebep. İntihar adlı kitabını yayınevine teslim ettikten birkaç gün sonra kendi hayatına son vermesiyle tanıdığım Levé’nin yazdıkları, bu trajik olayın gölgesinde daha da etkileyici hale geliyor. Otoportre ise, onun zihninde bir gezintiye çıkarken, sıradan yaşam kesitleriyle varoluşsal sorgulamaları bir araya getiriyor. Bu kitabı okurken, onun dünyasına daha yakından bakma ve intiharını biraz olsun anlamaya yaklaşma imkânı bulduğumu hissettim. Levé’nin kendine özgü üslubu, basit görünen cümlelerle okuyucunun zihninde derin izler bırakıyor ve onun yaşamı kadar karmaşık ve çelişkili bir portre sunuyor.
Son olarak şunu söylemek isterim ki intihar kitabı daha etkileyici olmakla beraber bu kitabı okumak tamamlayıcı ve bir o kadar da“Otoportre” ve “İntihar” Kitapları Üzerine…
Kısalığına rağmen bu kitabı okuma sabrını ve kararlılığını göstermek hiç kolay iş değil. Roman, hikaye, novella, anı, günlük, biyografi vesaire değil (Ama bunların hepsinden bir parça.); olay örgüsü yok, bir kurgu yok, öyküleyici bir anlatım yok. İlk sayfada yazdıkları gibi “deneme” olduğu da söylenemez; deneme olabilmesi için bir bütünlük içinde sunulan, belli bir ana fikir etrafında gelişen bir yapısı olması gerekiyor. Kitabın adının, kitabın türüne de tam olarak uyduğunu düşünüyorum. Bu kitap kelimelerle çizilmiş bir otoportre. Yazar kitabın başından sonuna kadar sevdiği ve sevmedigi, tercih ettiği, etmediği, tasvip ettiği etmediği vs. şeyleri birbirinden kopuk, dağınık cümleler halinde sıralıyor. Birbiri ardına gelen cümlelerin her biri genel olarak bir önceki ve bir sonraki cümlede söylenen konulardan tamamen farklı şeylerden bahsediyor. Başından sonuna bir tane satır başı yok, upuzun tek bir paragraf halinde ilerliyor. Bazı açılardan, insanda bu türde bir şey yazma isteği uyanıyor. Böyle bir kitabı aslında herkes yazabilir. Bu, kitabı küçümsediğim anlamına gelmesin. Bütün basit görünümüne rağmen aynı zamanda oldukça orijinal bir fikir böyle bir şey yazmak. Ama cümleler arasında bir bağ olmadığı için anlatılanların akılda kalması bir hayli zor. Cümleler akıp gidiyor ama akılda kalma çok düşük düzeyde olduğundan sanki hiç okumamışsın duygusu uyandırıyor. Öte yandan bu sıralamalar yer yer anlatıma bir şiirsellik de katıyor. Sayfalar ilerledikçe de belli belirsiz bir portre uyanıyor insanın zihninde. Ara ara yer verilen bir iki cümlelik anı parçacıkları diyebileceğim kısımlar, kitabın monotonluğunu çok olmasa da azaltıyor. Bunlardan bazılarının sıra dışı olması ilgi uyandırıyor. Örneğin:
-Amcalarından bahsettiği bölümler
-Bir arkadaşının köpeğinin, onun en iyi
Eduoard Levé’ nin “Otoportre” kitabı bende derin bir etki bıraktı. Okuduğum ilk kitabı “İntihar” gibi, bu kitap da beni soluksuz bir şekilde içine çekti. “Otoportre" kitabı, yazarın düşüncelerini içtenlikle parça parça sunarak, neyi sevdiğini, neye karşı olduğunu ve rahatsız olduğu unsurları sade bir dille anlatıyor.
Levé, edebi kaygılardan uzak , estetik endişeleri olmadan, sadece kendi düşüncelerini bize en içten haliyle sunmuş bu da Levé’ nin zihninin kapılarını aralamak gibiydi. Bazı düşüncelerinde kendi yansımalarımı buldum, bu da kitapla derin ve özel bir bağ kurmamı sağladı.
Ayrıca Levé’nin kitapta “Yatmayı uyanmaya yeğlerim ama yaşamayı da ölmeye yeğlerim.” deyişi, gerçek hayatta intihar etmiş olması , insanın zihinsel karmaşıklığını ve içsel çatışmalarını düşündürüyor. ++İntihar kitabı benim için hala 1 adım daha önde
OtoportreEdebiyat
Edouard Leve “Kimim Ben?” sorusu üzerine düşünmüş ve yazmaya başlamış sanki.
Bir bilinç akışına şahitlik edip insanın kendisini tanımaya çalışırken yaşadığı açmazlara, aydınlanmalara, ters düşmelere, toplumsal ve bireysel riyalara denk gelmek biraz sert bir farkındalık yaratıyor okurda.
Bu kitap hayata verilmiş bir cevap.
Cevaplar yazarı giderek bir çıkmaza götürse de..
Son cümlelerinden birinde “Neden yazdığımı bilmiyorum.” diyor. Bence sadece kendini anlamak için yazmış. İnsanın kendini anlama çabasını çok değerli buluyorum. Ardından alınması zor kararlar, çıkılması mümkün olmayan yolculuklar gelir. İnsanın hiç bitmeyen sınavları gibi de biraz.
Bazı son cümleler bize çok şey anlatır, gösterir. Otoportre’nin son cümlesi de öyle:
“Yaşamımın en güzel günü belki de geçti.”
Yazarı intihara götüren şey, belki de daha yaşayacağı güzel günlerin olduğuna dair inancını kaybetmesiydi. Peki ‘inanma ihtiyacı’ insanı buralara getirebilir mi sahi?
Olaylara değil, insana ve onun dünyasına meraklı olanların okuyabileceği, pek de kolay olmayan bir anlatı.
Yazar Hakkında
Édouard LevéYazar · 2 kitap
1 Ocak 1965’te doğdu, 15 Ekim 2007’de intihar etti. École supérieure des sciences économiques et commerciales’de işletme okudu. 1991’de resim yapmaya başladı. Soyut resimler yaptıktan sonra bu sanat dalından tamamen vazgeçerek tablolarını yaktı. 1995’te çıktığı iki aylık Hindistan seyahatinden sonra fotoğrafla ilgilenmeye başladı. Çektiği fotoğraflar önemli dergilerde yer aldı ve bu fotoğraflardan yaptığı seçkiler on kitapta yayımlandı.
