Puan
7.410 üzerinden
Büyük hevesler ile elime aldığım bu kitabı kocaman bir hayal kırıklığı ile kenara bırakıyorum. Üstelik de bir üçlemenin ilk kitabı. Son günlerde bir modern edebiyatın rüzgarına kapılmış giderken hadi bir de Rachel Cusk ile Yunanistan yollarına düşeyim dedim. Lakin bu başarısız bir girişim oldu. Lafın kısası, sevmedim.
Atina’ya yaratıcı yazarlık dersi vermeye giden yazar, karşılaşıp da üç beş kelime konuşma fırsatı bulduğu insanların hikayelerini kaleme alıyor. Konular genellikle evlilik, boşanma, aile içi çalkantılar, iniş çıkışlar üzerine. Güzel bir konsept güzel olmasına fakat beni saran bir atmosfer yoktu kitapta. Bir durağanlık, bir yabancılama sezdim. Neyse, nihayetinde her hikaye bizim için yazılmamıştır deyip burada noktalamak istiyorum.
Yunanistan’a yazarlık atölyesi vermeye giden, yola çıktığı andan itibaren çevresindekilerin hikayelerini dinleyip bize aktaran bir kadın anlatıcımız var. Kitap en basit biçimiyle sadece o insanların anlattığı hikâyelerden oluşuyor.
Anlatıcı neredeyse hiç kendinden bahsetmiyor. Varlığıyla başkalarının hikâyelerinin anlatılmasına olanak tanıyan bir boşluk o. Tüm o hikayelerin görülebilmesini sağlayan bir “çerçeve”.
Ve tam tersinden, o insanlar ve hikayeleri de anlatıcının yaşamına dair bir çerçeve. Başkalarının içlerindeki söküklerin, geride bırakmaların ve bırakılmaların, kendilerine söyledikleri yalanların içinde saklanmış Faye’nin kırılgan parçaları.
Yeni boşanmış, kimliğinde büyük bir kayıp yaşamış, artık “eş” ya da “aile insanı” olmayan, ve böyle kayıpların ardından hemen hepimizin yaptığı gibi kendini yeniden tanımlamaya çalışan bir kadın var o çerçevede. Yeni bir kimlik, yeni bir yaşam, yeni bir bakış için açılmış koca boşluktan sebep, fotoğraf flu.
Klasik romanda alışık olduğumuz şey, karakterin bir değişim yaşaması ve bunun net bir yere bağlanmasıdır. Bu anlatı bir yere bağlananlardan değil. Bir varış anlatısı değil çünkü bu, bir geçiş anlatısı. Yunanistan’a yapılan bir iş seyahati de değil bu, o boşluğun içindeki çırpınışları, kırılganlıkları, çözülmenin ve yeniden toparlanmanın görünmeyen anlarını belgeleyen bir yolculuk.
Ben romandan derli toplu bir olay örgüsü beklerim diyorsanız, sizi mutlu etmez belki. Aksi halde sevmemek mümkün değil.
#laleakalın ın metnin sezgisel derinliğini koruyan nefis çevirisi
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
21. Y.Y ın en iyi 100 kitap listesinde 14.sırada yer alan Çerçeve birbirinden farklı kişilerin hayat hikayelerinin Faye isimli yazar tarafından kaleme alınmasıyla oluşan düz bir kurgudan ziyade parçalı bir anlatıma sahip çok özel bir kitaptı
Yaratıcı yazarlık dersi için Atina’ya giden Faye’nin uçaktaki koltuk arkadaşının hayat hikayesi ile başlayan kurgu,ders verdiği öğrencilerin iç dünyası ve Atina’da gezdiği arkadaşlarının dünyaları ile devam ederken anlatıcının da kendi içindeki kırılganlığı okuyucu hisseder…
Çerçeveyi oluşturan Faye içini başkalarının hikayeleri ile doldururken;aşk,evlilik,aile,ilişkiler gibi iç içe geçen temaları kendine has tarzı ile kurgusuna yerleştirir…Dinlediği her karakter ile arasına bir mesafe koyan kendi dünyasını da içinde yaşayan hayatı sorgulatırken kişilere nesnel yaklaşan sözü onlara bırakan bir dış göz olarak karşımıza çıkan bu karakter eşliğinde Atinayı’da gezmiş oluruz…
Düz bir kurgu bekleyenlere kitabın hitap edeceğini düşünmesem de ben kitabı çok beğendim…Farklı kitaplar okumayı sevenlere kesinlikle tavsiye ederim…
Maalesef ki bir türlü beni içine çekemeyen bir kitap oldu. Karakterden kitabın sonuna kadar uzak kalmak da pek hoş değildi benim açımdan. Lakin aynı kitabı okuyan diğer 10 arkadaşımın hepsi çok beğendi, o sebeple benim yorumum okumanızı engellemesin;)
İnsan her şeye genel hatları itibariyle yakın ama yine de onlardan ayrı olmalıydı; tıpkı manzaranın temel çizgilerinin üzerinden pike yaparak uçan, onları takip eden, ama üstlerine hiç konmayan bir kırlangıç gibi.
( s.122)
Anlatıcı olan Faye, yukarıdaki paragraftaki gibi karşılaştığı, konuştuğu, tanıştığı insanlara ve öğrencilerine fazla yakınlaşmadan duyduklarını, gözlemlerini çizginin dışından bakarak aktarıyor. Her birinin itirafları, söz ettikleri insanın kadim ilişkilerine ve sorunlarına ( aşk, evlilik, ebeveynlik, iş, sorumluluk, yaratıcılık, ölüm...) ışık tutarken konuşulacak, düşünülecek meselelerin asla bitmeyeceği ayırdıyla " bu pilav daha çok su kaldırır " diyorum ve üçlemenin ikinci kitabı Geçiş'i okumayı sabırsızlıkla bekliyorum.