Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Max Porter | Shy
”Birkaç mevsime yayılan bir iştir kendini tanımak. Sen daha bahardasın.”
Shy, gençlik öfkesinin, içsel çöküşlerin ve hayata tutunmaya çalışan bir çocuğun hikâyesi.
Kitabın ana karakteri, adı üstünde: Shy. O, İngiltere kırsalında özel bir rehabilitasyon okulunda kalan, toplumun “zor çocuk” olarak etiketlediği gençlerden biri. Gece yarısı, cebine taş doldurup göle doğru yürümeye karar veriyor. Bir yanda ölmek isteyen bir genç var karşımızda, diğer yandaysa yaşamak için bir ses, bir neden arayan biri…
Kitap o kısa zaman aralığında –bir gece boyunca– geçiyor. Ancak bu tek gecelik yürüyüşte, Shy’nin geçmişine, zihnindeki karmaşaya, öfkesine, yalnızlığına, ailesiyle olan kopuk ilişkisine ve sistemin gençler üzerindeki etkisine şahit oluyoruz. Max Porter burada yine sınırları zorluyor: anlatı dağınık, kesik kesik, ama bu parçalanmışlık Shy’nin zihinsel durumuyla öyle örtüşüyor ki… Hikâye değil, adeta zihinsel bir deneyim yaşıyorsun.
Shy’nin iç dünyasında dolaşırken, zaman zaman onun gibi nefesin daralıyor, sonra bir cümle geliyor ve içini yakıyor:
“Ben kötü bir çocuk değilim, sadece dünyanın bana sunduğu yer çok dar.”
(Kitaptaki bu his, kelimelerle değil, hislerle anlatılıyor. O yüzden okurken kalbini açık tutmak şart.)
Kitap seni “kurtarılamayan çocuklar” gerçeğiyle yüzleştiriyor. Sistem tarafından etiketlenmiş, bastırılmış, anlaşılmamış çocukların sesi oluyor Shy. Kısa ama yoğun.
Okurken sadece Shy’i değil, kendi ergenliğini, kırıldığın yaşları da sorguluyorsun. Bu yüzden kitapla bağ kurmak çok kolay ama bir o kadar da zorlayıcı.
Şiirle düzyazı arasında, rüya ile kabus arasında, gençlikle toplum arasında sıkışmış bir kitap.
Shy, klasik bir hikâye anlatmıyor, sana bir ruh hali yaşatıyor.
Ben yazarın anlatım tarzını çok sevdim. Kısa ama etkileyici bir
Bir çocuk düşün…
Tepetaklak bir dünya içinde, başkalarının yankılarıyla konuşan, sustukça daha çok duyan bir çocuk.
Belki de sadece duyulmak isteyen biri.
Max Porter’ın zihninden dökülenler yine alışıldık cümlelere sığmıyor. Tüylü Bir Şeydir Şu Yas’taki Karga ve Ağaç Çocuk Lanny’de olduğu gibi kelimelerin sınırlarını zorluyor, sessizlikle konuşuyor adeta.
Ve işte bu kez karşımızda “Shy” var: Kendi ismini bile taşımakta zorlanan, içi sesle dolu bir çocuk.
Roman yalnızca bir geceden bahsediyor gibi; ama Shy’ın kafasının içindeki uğultu, bizde çok daha uzun süre kalıyor. Annesinin sesi, öğretmeninin öfkesi, dubstep ritmi, içindeki yargı… Hepsi bir anda ve bir arada.
Porter, bir çocuğun ne yaptığıyla birlikte ne hissettiğini de anlatıyor; üstelik de olabildiğince dürüst, dağınık ve gerçek bir dille.
Elif Nihan Akbaş’ın çevirisi ise bu kırılgan yapıyı titizlikle taşımış. Cümleler sanki çocuğun zihninden düşmüş gibi ve her türlü ajitasyondan uzak.
Benim içinse…
Ergenlik döneminde çocukları olan bir anne olarak Shy okuması yüreğime fazlasıyla dokundu. Anlaşılmanın, sevilmenin, sesinin duyulmasının ne kadar hayati olduğunu bir kez daha anladım. Kitabı okurken değil de dinlerken buldum kendimi.
Ve evet Shy kısa bir roman; ama duygusu ömürlük.
Bu kez okuyun demiyorum; duyun, hissedin, belki biraz da eşlik edin
#alınlarım
“Birkaç mevsime yayılan bir iştir kendini tanımak.
Sen daha bahardasın.”
Karman çorban bir başlangıç; kendi kendine konuşmak deliliğin ilk alameti gibi. Düşünceler tekrar tekrar zihne çarpıyor, kabuslar bitmiyor. Shy, upuzun gecelerde hayali düşmanlarla boğuşuyor, hayaletlerle gerçeklikten uzaklaşıyor. Ağır bir özür yükü taşıdığından agresif ve saldırgan. Kaygı aniden zihnine düşüyor, tekrarlar peşini bırakmıyor. Zihin bir evren; tüm kara delikleriyle.
“Nasıl hissettiğini ifade et” zorbalamasıyla karşı karşıya. Herkesten farklıyken nasıl normale yaklaşabilir? Cezalandırılmasını isteyen sesler duyuyor; ergenliğin zalim dünyası hiç susmuyor.
Porter’ın kalemi simgesel, ikonik; kimi için büyüleyici, kimi için rahatsız edici. Yazarla tanışmak için asla doğru bir başlangıç değil ama farklı olanı sevenler için özel bir deneyim. Benim açımdan değerli bir okuma oldu.
Max Porter'ın kendine özgü anlatımı ile bu kez bir gencin zihnine, duygularına eşlik ediyoruz. Toplum tarafından dışlanmış, kendine bir yer edinememiş. Her yaş için geçerli ama genç yetişkinlik dönemi özellikle o aidiyet hissine en çok ihtiyaç duyulan dönem. Kendinin bile kendini anlayamadığı bir dönemde en çok anlaşılmak istemez mi insan? İşte Shy, çocukluğundan itibaren bunu bulamamış.
Kaybolmuş ama en çok yorgun hissediyor. Çünkü kabusları var, beklenmedik anlarda ortaya çıkan neyin tetiklediğini bilmediği bir saldırganlığı. Zihni o kadar kalabalık ve çocukluğun getirdiği dışlanma, farklı olma hissi o kadar fazla ki; artık hafiflemek istiyor. Bu gece, kendisi gibi olan dışlanmış gençlerin kaldığı Son Şans okulundan, sırt çantasına doldurduğu taşlarla gölete doğru ilerliyor. Ne olacak bilmiyoruz ama son sayfalara kadar, sırt çantasının gittikçe artan ağırlığını hissediyor ve yaşadıklarını okurken onu anlıyoruz.
Kitaba başlarken, yazarın daha önceki kitaplarında olduğu gibi dağınık görünen farklı bir anlatım karşılıyor bizi. Kalemini tanıyorsanız, o dağınıklığın okuru kitapta tutan bir ritim sağladığını bilirsiniz. Uç uca eklenmiş şiirler gibidir bazen, bazen de gerçek ile hayalin iç içe geçtiği bir bulanıklık. İlginç bir şekilde kitaptaki duyguları kaçırmazsınız. Ve kim bilir belki de anlatıklatını hafifletmenin bir yoludur bu anlatım tarzı diye düşünürsünüz.
Benim için yine etkileyici bir yolculuk oldu. Kesinlikle kalemi ile tanışılması gereken bir yazar, tavsiyemdir.
Max Porter’ın Shy kitabı, dağınık ve zorlayıcı bir anlatıma sahip. Karakterin iç dünyası ilginç olsa da hikaye kopuk ilerlediği için okurla bağ kurmak zorlaşıyor. Akıcı ve net bir kurgu arayanlar için hayal kırıklığı yaratabilir.
Puan vermedi·112 syf.·
2025 48. kitabı
İki kez okuldan atılma, on beş yaşında ilk tutuklanma... Şiddete eğilimli, uyuşturucu kullanan ve sorunu olan çocukların destek aldığı Son Şans'ta kalan Shy, bir gece çantasına taşları doldurarak gölete doğru yürür. Hayatı boyunca kulaklığından yükselen müzik yerine o gece ona ebeveynleri, Son Şans'taki öğretmenleri, psikoloğu ve arkadaşlarının sesleri eşlik ediyor.
Sorunları olan bir çocuğun tehlikeli bir çocuğa dönüşme hikayesi yer alıyor Shy'da. Gencin gölet civarındaki birkaç saatini şiirsel bir düzyazı formatında anlatan metinde farklı puntolar düşünce akışı tekniğinde okura yol gösteriyor. Çoğu kişi yazarı 'Tüylü Bir Şeydir Şu Yas' ile tanımış olsa da benim tanışma kitabım 'Shy' oldu. Yakın zamanda kitabın sinema uyarlaması da bizimle buluşacakmış. Elbette izleyeceklerim arasında olacak.
Akıcı bir hikaye değildi bana göre konu bütünlüğü yoktu;anlatılmak istenileni ben yakalayamadım.Ana karakterin etrafında bahsedilen birçok isim olaylar hayali mi belli değil;verilmeye çalışılan mesaj ne,konu ne net değildi baştan sona kopuk kopuk ilerleme vardı
Eğer bu yazıyı görüp kitabı alsam mı diye düşünürseniz sakın almayın paranız boşa gitmesin .
Almayın bence iyi değil...
Almayın bence roman mı ne olduğu belli değil anlamsız cümleler.
Bir tek şu cümle güzeldi"Büyümeye bırakılmış küçük fikirler karabasanlarının ambarında kontrol edilmesi imkansız gevezelere dönüşmüş"""""
Shy adında bir çocuk ve ne yaptığı belirsiz biraz da hayattan ve ailesinden intikam alıyor sanki .Bazen yanlış şeyler yapmakta, bazen şiddete de bulaşıyor.
Kitabı beğenmedim .....
Shy Max Porter
"Ben kötü bir çocuk değilim, sadece dünyanın bana sunduğu yer çok dar."
Shy, tek bir gecede geçen ama zihinsel ve duygusal olarak okuru bir ömürlük sorguya sürükleyen bir roman. Max Porter, kendine özgü biçimsel deneyleriyle yine karşımızda ve bu kez bizi, toplumun görmezden geldiği, "sorunlu" olarak damgaladığı bir çocuğun zihnine davet ediyor.
Shy, İngiltere kırsalındaki Son Şans adlı rehabilitasyon okulunda kalan, öfkesiyle, yalnızlığıyla, müzikle ve kabuslarla boğuşan bir genç. Uyum sağlamakta zorlanan, kendini ifade edemeyen, anlaşılmadığını düşünen bir çocuk. Ama yalnızca bu kadar değil. O aynı zamanda çok yorgun. Hem fiziksel olarak hem ruhen… “Fişini çekmek”, “rüya bile görmeden uyumak” istiyor. Çünkü zihninde sürekli yankılanan sesler, geçmişin hayaletleri, içini kemiren öfke ona bir an bile durma hakkı tanımıyor.
Kitabın özeti bir gecelik bir yürüyüş gibi dursa da, aslında Shy’nin hayatının tüm ağırlığını sırtlanmış bir zihin yolculuğudur bu. Cebine taş doldurup gölete doğru yürümeye karar verdiğinde, okuyucu da onunla birlikte derin bir iç hesaplaşmaya sürükleniyor. Suya her yaklaştığında, biz de onun geçmişine bir adım daha yaklaşıyoruz: Ailesiyle kopuk ilişkisi, dışlanmışlığı, baş edemediği öfke, bastırılmış duygular, sistemin soğuk yüzü ve hepsinin üstüne çöken o dayanılmaz yalnızlık…
Max Porter, alışılmış anlatım biçimlerini bir kenara bırakıyor. Cümleler dağınık, kısa, ritmik. Parçalanmış bir zihin gibi. Ama tam da bu nedenle anlatı Shy’nin ruh halini bu kadar iyi yansıtıyor. Şiirle düzyazı arasında gidip gelen bu dil, okurun kalbine doğrudan dokunuyor. Kimi zaman tek bir kelimeyle, kimi zaman hiç beklemediğiniz anda karşınıza çıkan bir cümleyle…
Bu soru, roman boyunca zihninizde dönüp duran en büyük soruya dönüşüyor. Kendini ifade
İnsanın kendi iç dünyasında, kendi benliğini sorgulaması ve kimi zaman bu ağırlığın altında ezilmesi... Hele ki bir de ergenseniz. Shy; ailesinden uzakta tıpkı kendisi gibi birtakım sorunlar yaşayan akranların arasında Son Şans adlı bir okulda yaşıyor. Annesinin despot söylemleri, akran zorbalığına uğradığı her cümle ve kendi iç sesinin yankısı sürekli olarak kulaklarımda çınlıyor. Kendi benliğine sığmayan, huzursuz, öfkesini kimi zaman kontrol altına alamadığı için zarar veren ve kimi zamanda tehdit oluşturan bağımlılıkları olan bir ergen Shy. Aklımdan birçok düşünce geçiyor, deneyimlediği, hayal kırıklığına uğradığı ve kızdığı birçok an gözlerinin önünden geçiyor. Tüm yaşantısına, tanıdığı insanlara karşı sitemkar bir duruşu var, içinden yükselen bir bağırma arzusu ama bu potansiyel içinde sessiz bir çığlık olarak kalıyor.
Herkes ve her şey artık tahammül etmesi zor bir âna geldiğinde ise eğitimdeki bir er gibi (yazarın metin içindeki söylemi) sırtında içi taşlarla dolu bir çantayla göle gidiyor. Niyeti çantanın ağırlığıyla gölün serin ve kucaklayıcı sularında batmak. Ama onca düşüncenin ağırlığı mı daha ezici yoksa bir çanta dolusu taşın varlığı mı? Yazarın kaleminden okuduğum ilk eser Shy, sinema uyarlamasında Cillian Murphy'nin olduğu detayı çok heyecanlandırdığı ve konusu dikkatimi çektiği için okumak istedim. İç monolog, zaman zaman kopan düşünceler ve okuyucuyu kendi gençliğine getirmesiyle dikkat çeken bir eser Shy.
