Puan
7.510 üzerinden
"Adı sanı duyulmamış yazarlar yahut şairler bazen büyük yazar ve şairlere taş çıkartır" kanaatindeydim ve öyle de kalacağım gibi görünüyor. Necati Tosuner öyle olaylar çıkarıyor ki karşımıza ve öyle güzel kullanıyor ki dilini, hayran bırakıyor okuru kendine. Gerçekten çok güzel bir dil işçiliği ve birbirinden güzel, muazzam öyküler var kitapta. Zannımca bu olayları yaşamış veya biz öyle sanalım mı istemiş bilmiyorum. Ama okuduğumda "keşke o kadın seni bırakmasa, neden bıraktı, neden sevdi bir başkasını, neden Kerim yok artık?, neden yalnızsın, yengene göz dikmedin değil mi, o yüzden kovmuyor de mi seni evden?, yoksa o da mı kanser senin gibi, ya yeğenin, nasıl diyeceksin ona babasının öldüğünü, anlatabilecek misin?" sorularını sordum ona. Onunla konuşuyormuşçasına. Kaçıyor benden. Hep eksik cümleler. Hayatı gibi.
"Biliyor musun, önce Murat yoktu. Değil mi, kardeşin yoktu senin. Sonra Murat oluverdi. Hep böyle. Deden vardı değil mi? Deden yok oldu sonra. Hep böyle. Herkes böyle. İnsanlar önce yokken ortaya çıkarlar, sonra bir gün giderler. Köpekler de öyle, kediler de... Hani Hatice Hanım'ın bir sarı kedisi vardi, n'oldu?"
"Ölmüş."
"Ya, ölmüş. Hep böyle olur. Kediler de ölür, insanlar da... Herkes..."
Tıkanıyorum.
Ağlamıyor.
Kolumu sarıyorum.
"Şimdi söyle.." diyorum. "Sevim ne dedi sana?"
"Babam ölmüş."
Duruyorum.
"Annem dedi ki Sevim yalan söylemiş, gelecekmiş."
"Sevim doğru söylemiş." diyorum. "Annen korkmuştur sana söylemeye. Senin üzülmeni ister mi hiç?
"İnsan ölünce bi daha gelmez mi?"
"Gelmez. Biz de ölünce oraya gideriz."
"Nereye?"
"Bilmem. Kimse bilmez ki bunu... İnsanlar nerden geliyor? Yine dönüyorlar sonra oraya..."
Duruyorum.
"Evimize gidelim mi?" diyorum.
Başlıyor ağlamaya.
Bir Soru adlı öyküden...
Kitabın adı:Sisli
Yazarın adı: Necati Tosuner
Sayfa sayısı:116 öykülerden oluşan mini bir kitap öykü'nün birinde iki çocuklu bir aile vardır . Ailemizin çocuklarından biri hastadır. iyileşemez ölür.
Ne yapsınlar üzülmekten başka çaresizdirler. Yoklupun gözü kör olsun.
Yine öykünün birinde aile köyden şehre gider.
Çocuk küçüktür babasına nereye gidiyoruz baba diye sorar.
Babamız dayınların yanına gidiyoruz ve giderler . Onlarla itiş tıkış otururlar.
Bir zaman sonra bir gecekondu yaparlar çocuk sevinir Bizim de evimiz oldu der sevincini belli eder işte böyle bir kitap çaresizlik yokluk hepsi var içinde yoksul ailelerin sisli günlerini ve yaşantısını anlatan bir kitap.
Okuyalım okutturalım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Necati Tosuner, kitap hasebiyle kurulmuş bir Facebook grubunda ismini ilk kez duymuş olduğum, akabinde de tanımak istediğim günümüz yazarlarından biri. Hayatın ona yüklediği kamburunu sırtlamaya başarmış, kalemini kılıç bellemiş bir şövalye. Bu on altı öykülük kitabıyla da ilk teması sağlamış olduk. Ancak bu ilk temas pek sevimli başlamadı. Kitaptaki ilk iki öykü peşin hükümlü okurlara kitabı bıraktıracak derecede vasat ve yüzeyseldi ancak sonraki öykülerle daha iyi anlaşmaya başladığımızı söyleyebilirim.
Öyküler üç ana başlığa ayrılmış: İstanbul, 12 Mart ve Almanya.
İstanbul öykülerinde genel tema yağan ama tutmayan kar gibi hayal kırıklıklarıyla nihayetlenen aşk teşebbüsleri. Aşkın teşebbüsü olur mu? Bilmiyorum. Düşünmeli.
12 Mart öykülerinde otobiyografik atmosfer göze çarpıyor. Yazarın bebekliğinden çocukluğuna değin aile hayatından farklı zaman dilimlerine ait kesitler sunuluyor. Bu kesitlerde üç şey hakim: Yazarın kamburluğu ve bedensel kamburluğun ruhsal-sosyal kamburluğu tetikleyişi. Ailenin üstündeki yoksulluk örtüsü. Birtakım siyasal eylemler.
Almanya öykülerinde ise daha çok gurbetteki insanın yalnızlığı ve yabanlığı işlenmiş.
Kitabın benim verdiğim 7 puanla dört kullanıcıdan tutturduğu 6.3'lük ortalama yanıltıcı olabilir. Puana kanmayıp kitaba rast geldiğiniz takdirde tereddütünüz varsa yıkın derim.
Anlatımında kadınsı bir narinlik (Feministler daş atmasın, üslubunun kadın edebiyatçıların üslubuna benzediğini anlatmak istiyorum.) bulduğum ve koyu diyalog cümleleriyle anlatımını sıradanlıktan uzaklaştıran Necati Tosuner'in en beğendiğim öyküleri: Alev alan ama tutuşmayan bir aşkın kadavrası: Cici-Kaka. Aşkını hayatına endekslemiş bir gencin travmasının anlatımı: Kibrit Kutusu.
On sayfada çok farklı duyguları tattırabilen: Sisli. Sığıntılık hissinin art