Puan
6.710 üzerinden
İki gönül arasındaki en kısa yol, penistirEdebiyat
Propaganda romanı yazarı, cinsel despotizm kuramcısı, azgın özgürlük için deliren, zincire vurulmuş arzularının esiri filozof… Toplumda her siki yiyip de ahlak abidesi kesilenlerin kirli çamaşırlarını ortaya seren sert pornografi yazarı 
Marquis de Sade . Yaşadığı dönemin eleştirisini en düzgün yapmış adamlardan biri. Yazdıklarını sapıklık olarak okumak mümkündür, ama tersi de düşünülmelidir. Pek severim kendisini. Hayal gücünde sınırsız adam. Aslında söylemek istediklerini yarattığı karakterlerle anlatmış hem edebiyatçı hem filozof. Romanlarında karşılaşılan karakterler sanki Sade’ın ağzından konuşur, sanki o dönemin Fransası’nın bütün yaptıklarını gözler önüne serer. Eserlerinde yer almasının dönem büyükleri içinde yarattığı görünüşte tiksinti, hayatının çoğunu özgürlüğünden feda ederek geçirmesine yol açmıştır. Sade sadece o zamanın toplumunda olan herkesin bildigi ama kimsenin konuşmadığı her türlü eğilim ve sapkınlığı (ya da değil) dürüstçe söylemeyi başarabilmiş bir filozof değil, aynı zamanda dönemini doğru yorumlamayı başarmış yanlış anlaşılmış bir edebiyatçıdır. Doğru yorumlamıştır çünkü; her türlü erdemsizliğin döndüğü soylu ve ruhban sınıfının sözde erdemli -içte ahlaksız- ezici ve umursamaz hayatlarıyla elde ettikleri tüm başarı ve servetleri aslında erdemsizliklerinin bir başarısıdır ve Sade bunu dönemin etik yargılarına rağmen anlatabilmiştir. Her ne kadar yaşamının büyük bir kısmı kapalı duvarlar içinde geçse de aslında yazdıkları onu özgür kılmıştır. Vurgu, o dönemde bu tür sapkınlık ya da erdemsizliklerin sadece halk için geçerli olduğu ancak soyluların bunlarda ayrıcalıklı sayıldığındadır. Sade’ın diğer soylulardan farkı ise sadece bunları yaşaması değil aynı zamanda anlatması olmuştur.
Eseri gelirsek, Sade bu eserde bir şatoya kapanmış dört soylu kişinin her
Marquis de Sade . Yaşadığı dönemin eleştirisini en düzgün yapmış adamlardan biri. Yazdıklarını sapıklık olarak okumak mümkündür, ama tersi de düşünülmelidir. Pek severim kendisini. Hayal gücünde sınırsız adam. Aslında söylemek istediklerini yarattığı karakterlerle anlatmış hem edebiyatçı hem filozof. Romanlarında karşılaşılan karakterler sanki Sade’ın ağzından konuşur, sanki o dönemin Fransası’nın bütün yaptıklarını gözler önüne serer. Eserlerinde yer almasının dönem büyükleri içinde yarattığı görünüşte tiksinti, hayatının çoğunu özgürlüğünden feda ederek geçirmesine yol açmıştır. Sade sadece o zamanın toplumunda olan herkesin bildigi ama kimsenin konuşmadığı her türlü eğilim ve sapkınlığı (ya da değil) dürüstçe söylemeyi başarabilmiş bir filozof değil, aynı zamanda dönemini doğru yorumlamayı başarmış yanlış anlaşılmış bir edebiyatçıdır. Doğru yorumlamıştır çünkü; her türlü erdemsizliğin döndüğü soylu ve ruhban sınıfının sözde erdemli -içte ahlaksız- ezici ve umursamaz hayatlarıyla elde ettikleri tüm başarı ve servetleri aslında erdemsizliklerinin bir başarısıdır ve Sade bunu dönemin etik yargılarına rağmen anlatabilmiştir. Her ne kadar yaşamının büyük bir kısmı kapalı duvarlar içinde geçse de aslında yazdıkları onu özgür kılmıştır. Vurgu, o dönemde bu tür sapkınlık ya da erdemsizliklerin sadece halk için geçerli olduğu ancak soyluların bunlarda ayrıcalıklı sayıldığındadır. Sade’ın diğer soylulardan farkı ise sadece bunları yaşaması değil aynı zamanda anlatması olmuştur.
Eseri gelirsek, Sade bu eserde bir şatoya kapanmış dört soylu kişinin herAkılalmaz şehevi zevkler zinciri: Sodomculuk1000k
Marquis de Sade yine konuşturmuş , yine bir eserini okurken oldukça zorlandım diyebilirim.
Eser 4 soylunun bir şatoya 120 gün boyunca kapanarak yaşadıkları cinsel oyunları anlatıyor. Şatoda anlatıcılar,mutfak görevlileri , genç kızlar ve genç erkekler mevcut ve hepsi bu soyluları tatmin etmek ve ucu bucağı olmayan ,sınır tanımayan zevklerini yaşamak için birer metalar. Sade karakterleri bize detaylıca anlatmış. Dük De Bolognis’in hayatını okurken Sade’ın bir paradigmasını görürüz aslında . Şöyle ki Bolognis “Çok erken yaşta aştım din safsatasını” der. Ki Sade her bir eserinde keskin din eleştirisi yapar, aristokratları ,soyluları en büyük ahlaksızlıkları yapan ama ahlak bekçisi gibi davrandıklarından onların iki yüzlü tutumunu sonu gelmez bir hınçla eserlerine yedirmiştir. Din adamlarından da nefret eder.
Karakterler korkunç zorba ,her türlü ahlakı reddeden, iyilik ve kötülük kavramlarını tanımayan, katil ,tecavüzcü,pedofili cinsel fantezilerde işlencelerle beraber aşırıya kaçan her şeyi sınırsızca yapan tiplerdir . Dışkı yemek ve yedirmek de karakterlerin en sevdiği aktivitedir .
120 gün boyunca herbir anlatıcı küçüklüğünden itibaren yaşadıklarını cinsellik çerçevesinde anlatır ve bu sırada da zevk ve şehvet oyunları devam eder. Aynı zamanda dönemin soylularının sert eleştirisi her zaman önümüze sunulur Sade tarafından.
İlerleyen bölümlerde cinselliğin işkenceyle iyice harmanlandığını ve zevk alma durumunun tatminsizliğe ve tatminsizliğin ise insanı körelten ve sadece karşısındakine acı vermeye yönelik bir mazoşizme evrildiği bölümler sunulmuştur.
Marquis de Sade şehvete, sekse düşkünlüğü , deliliğe varan şehevi çoşkusuyla anlaşılması oldukça zor bir yazar . Çünkü yazdıkları ve hayal gücü her bir satırda sınırları zorluyor.
Okunması zor bir yazar kabul
Reklam
De Sade’ın “Sodom’un 120 Günü” adlı eseri, sadece edebiyatın değil, aynı zamanda felsefenin sınırlarını da zorlayan bir metindir. Bu eser, insan doğasının en karanlık, en ilkel yanlarını bir tiyatro sahnesine çıkarırken, ahlakın, özgürlüğün ve iktidarın çarpık doğasına dair bir manifesto niteliği taşır. De Sade, bu metinde yalnızca ahlak kurallarını yıkmakla kalmaz; aynı zamanda, toplumsal yapının ve insani değerlerin temellerini de sorgular.
Eser, doğanın amansız bir kaos içinde işlediği fikrini işler. De Sade’ın felsefesi, aydınlanma çağının rasyonalist iyimserliğine karşı bir başkaldırıdır. İnsan, onun dünyasında ne iyidir ne de kötü; yalnızca arzuların hükmünde bir varlıktır. Bu bağlamda, Sodom’un 120 Günü, insanın arzularının doğaya ve topluma meydan okuyan sınırsız bir güç olduğunu ortaya koyar. De Sade, iktidar sahiplerinin ahlaki söylemlerini maskesiz bir biçimde ortaya çıkarırken, gücün yozlaştırıcı etkisini, doğrudan beden ve irade üzerindeki tahakküm yoluyla temsil eder.
Eserdeki karakterlerin eylemleri, ahlakın yalnızca güçlülerin bir aracı olduğunu savunan felsefi bir görüşün dramatik bir temsilidir. De Sade, toplumsal sözleşmenin yalnızca güçsüzleri kontrol altında tutmak için yaratıldığını öne sürer. Bu bağlamda, eser, Rousseau’nun doğa durumundaki masumiyet savına meydan okuyan bir karşı-tez olarak da okunabilir. İnsan, De Sade’ın gözünde, yalnızca kendi arzularının tatmini için yaşayan bir varlıktır; bu arzuların tatmini sırasında ortaya çıkan acı ya da yıkım, insanın doğasının ayrılmaz bir parçasıdır.
Sonuç olarak, Sodom’un 120 Günü, edebi bir eser olmanın ötesine geçerek bir felsefi meydan okuma işlevi görür. İnsan doğasının karanlık yanlarını inkâr eden her türlü ideolojiye karşı, sert ve rahatsız edici bir karşı duruş sunar. Bu metin,
SODOM’UN 120 GÜNÜ-MARQUIS DE SADE,400 sayfa
Kitabın yazarı Sade hakkında bir araştırma yaptığımda Sadizm kelimesinin isim babası olduğunu okudum ve sadizmin manasının acı çektirmekten zevk duymak olarak açıklanırken Sade’nin bu işin felsefesine inerek Sadizmin onun eserlerinden çıktığını öğrenmiş oldum.
Aristokrat bir aileden gelen Sade çocukluk ve ilk gençlik yıllarında dini ve askeri eğitim almış.1763 yılında savaştan dönünce aşık olduğu kızın babası zengin devlet adamı önce büyük kızın evlenmesi gerektiğini söyleyerek bu ilişkiye izin vermemiş.Çalkantılı hayat şekli ve sapkın arzuları ile bir çok kez hapse girer,akıl hastanesine yatırılır.13 yıl akıl hastanesinde yattıktan sonra çıkar ve orada tanıştığı 13 yaşındaki kızla dört yıl süren bir sübyancı ilişki yaşadıktan sonra ölür.Bu kitabı da akıl hastanesinde yazar. Ölümünden sonra yarım kalmış ya da basılmamış bütün müsveddeleri oğlu tarafından yakılır.Böylece karanlık kalmış sapkın fantezileride küllere karışır.
Kitabın okunması da yorumlanması da çok zor.Mide bulandırıcı,insanın ne kadar sınır tanımadığını,uçların en ucu neresiyse fırsat bulduğunda oraya kadar gidilebileceğini gösteren bir kitap.Bir çok kişi yarım bırakmış kitabı,evet yarım bırakılacak kadar sapkınlık ve mide bulandırıcı şeylerle dolu.Okudukça bu kadarı da olmaz diyebileceğimiz şeyler var.Yarım kitap bırakma alışkanlığım olmadığından sonlara doğru artık hep aynı şeylerden bahsettiği için atlayarak okudum.
Kitabın konusuna gelirsek;
Çok varlıklı dört kişi,bunlardan biri piskopos ,insanlardan uzak,bir dağın tepesinde,ulaşımı çok zor kale gibi korunaklı bir manastıra kapanırlar 120 günlüğüne .Yanlarında eşleri,hizmetkârlar ama her konuda!!,mutfak çalışanları,yaşları çok küçük kızlar ve oğlanlar …
Sadece cinsel hazlarının tatmini ve çok uç
ZİYAN ETTİ MARKİZLİĞİEdebiyat
ayıp değil mi ey gafiller
toplandınız dört ahlaksız
doldurdunuz garipleri bir şatoya
nice günahlara girdiniz
nice terbiyesizlik yaptınız
tövbe kabul etmez rezilliklerle
biz okurların zihnini de kirlettiniz
keşke yazıldıktan iki asır sonra
çıkmasaydı o rulo kağıtlar
Bastil hapishanesinin taşları altında
Gül gibi Marquis'din ey gafil Sade
fantezi peşinde yaktın kendini
Reklam
Reklam