Puan
7.510 üzerinden
Birbirlerini tanımayan ve zor dönemlerden geçen üç kişinin, hayatı daha kolay ve yaşanılası bir hale dönüştürmek için kendilerine ayırdıkları bir aktivite var: Sufle yapmak!
Lilia, hayatı boyunca ne kocası ne de çocukları tarafından sevilmemiş bir kadın. Ferda, çocuk yaştan itibaren annesinin ebeveyni olmak zorunda kalmış, kendi hayatını yaşayamamış bir kadın. Marc ise hayatının anlamı olan karısını aniden kaybetmiş bir adam. Üçü de toparlanmak, iyileşmek için yemek yapmayı seçiyorlar ki, bir aşçı olarak mutfağın harika bir şifalanma noktası olduğunu düşünüyorum. Okurken üç karakter ile birlikte üzüldüm, hayal kırıklığına uğradım ve sonra yine onlarla birlikte iyileştim. Bazen hayat bir sufle kadar zor ve karmaşık olabilir, problemleri çözmek tıpkı sufle yapmayı öğrenmek kadar uğraştırıcı olabilir ama hiçbir şey sonsuza kadar sürmez. Ortası çökmemiş bir suflenin verdiği hazzı yaşamın tüm detaylarında bulabilmek dileğiyle...
Kolay okunan, zihni yormayan bir kitap. Eğer yorgun ve kırgın olduğunuz bir dönemdeyseniz bu kitapla birlikte zihninizi meşgul edebilir ve hatta Lilia, Ferda ve Marc ile birlikte mutfak terapilerine başlamayı düşünebilirsiniz.
8/10
2013 8. kitabı
Üniversitede okul kütüphanesinden almıştım. Kapağı ve adı etkileyici gelmişti. Aldım, okudum. Simdi bakiyorum üç sene geçmiş ama nasıl etkilenmişsem, damağımda nasıl bir tat bırakmışsa hala aklımda. Bugün kitapçıda görünce aklıma ilk gelen karater Lilia oldu. Filipinli olup, Amerikaya eğitim için gittiğinde evlenip oraya yerleşmeye karar vermesi ile başlamisti hayatının zorluğu. Marc ve Ferda kitabın sonunda kendi içlerinde kazanmis olsa da Lilia için her sey geçmişti artık. Ve Lilia bana öğretti ki " ne yaparsan yap kendin için yap."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Büyük ihtimal, adından dolayı nedense hiçbir zaman merak etmeyeceğim dolayısıyla da okumayacağım bir kitaptı kendisi. Okuma kulübümüzün Mart ayı için seçmesi sebebiyle okumaya başladım. Dili ve olay örgüsü gayet akıcı ve sıkmayan bir şekilde.
Konusuna gelecek olursak, birbirinden haberi olmayan 3 farklı kişinin (hatta, biri fransız, biri filipinli diğeri ise türk.) farklı acılar ve dertler yaşamasını ve bunun karşısındaki davranışlarını düşüncelerini okuyoruz. 3'ünün tek bir ortak yönü var, o da dertlerini yemek yaparak unutmaları.
Beni en çok etkileyen kısım son bölüm oldu. Bir anda hiç beklemediğim şeyler oldu hatta benim de boğazım düğümlendi diyebilirim. Yazarımız yıllar sonra bir sonsöz ekliyor ve kitapta bir eksiklik gördüğünü şuan yazsam bu 3 kişiyi bir blog aracılığıyla bir araya getirirdim diyor ve kitabın yayınlanmasından yıllar sonra hikayenin devamını çok minik bir kısımla geliştiriyor ve ekliyor;
"Zaten bir roman bittikten sonra artık yazarına değil okuruna aittir. Siz sonunu nasıl isterseniz öyle yazın."
Benim sanırım bu kitapta en sevdiğim karakter Marc'tı. Saf sevgisini, mücadelesini sevdim. Asli Perker her ne kadar bu kitabi on iki in üç yıl önce yazdığını söylese ve üzerinde düzeltme/ değiştirme yapmasa da begendim kitabi . Evet herkes gibi sanırım üç baş karakterin yollarının kesiseceği yeri bekledim ama o bile beni hayal kırıklığına uğratmadı açıkçası. Kitabi begendim. Kitabi okurken bütün karakterlerin hislerini ayri ayrı hissettim. İlk AsLı Perker deneyimimdi. Pişman olmadım.
Sufle, adı gibi tatlı, okuması kolay, keyifli... Mutsuz üç insanın yollarının mutfakta kesişmesini anlatıyor kitap. Okurken çoğu kez, kitabı bırakıp mutfağa koşar adım gitmeyi, bir şey pişirmeyi istedim ama yapmadım, belki siz yaparsınız :)